Το Πνεύμα του Τόνου

Σενάρια
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Παραλλάσσοντας το παραδοξολόγημα του Όσκαρ Γουάιλντ «η φύση μιμείται την τέχνη» θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε- όχι, δυστυχώς, αστειευόμενοι- ότι «η πραγματικότητα μιμείται κινηματογραφικά σενάρια». Διότι αν πριν από λίγα χρόνια αφηγούμασταν σε μια παρέα δύο απανωτές αποδράσεις από φυλακές με ελικόπτερο όλοι θα μας έπαιρναν ή για φαντασιόπληκτους ή για επίδοξους συγγραφείς σεναρίων.

Ήταν βέβαια παλιότερα τα κατορθώματα του Έρολ Φλιν με τον Ρομπέν των Δασών και πρόσφατα τα απίθανα σενάρια του Τζέιμς Μποντ, όπου τα ελικόπτερα παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, για να μας πείσουν πως η φαντασία και το παραμύθι των σεναριογράφων πάει σύννεφο. Κι όμως, ναι, η πραγματικότητα και μάλιστα στην τριτοκοσμική Αθήνα έρχεται να βεβαιώσει πως αντιγράφει απίθανα σενάρια ώστε τα τολμηρότερα από αυτά και τα πλέον φαντασιακά στο μέλλον θα μας φαίνονται παιδαριώδη.

Ας το πάρουμε πια απόφαση:

ζούμε στον κόσμο του θεάματος και του φανταστικού όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, με τη διαφορά πως εμείς μάλλον οδεύουμε προς τη χώρα των πάτων.