Φαινόμενα

Από την «Κορυδαλλός Αirways»…
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Μία απόδραση αρκεί για να διαπιστώσουμε, όχι το έλλειμμα ασφάλειας, αλλά το ταλέντο αυτού του τόπου στην επιθεώρηση
Τα πιο κεφάτα δελτία ειδήσεων από καταβολής τηλεόρασης ήταν τα προχθεσινά, με τους σχολιαστές και τους παρουσιαστές μετά βίας να κρατούν τα χαμόγελα- ή και τα γέλια- καθώς παρουσίαζαν τα περί της ελικοπτερικής αποδράσεως Παλαιοκώστα- Ριτζάι.

Τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση μπορούμε να γελάμε (προς το παρόν) με τα χάλια μας, γιατί σε παλαιότερες περιπτώσεις με λεωφορειοπειρατείες ή με τον Σορίν Ματέι να κυκλοφορεί και να μην ξέρει κανείς εκ των αρμοδίων τι να τον κάνει, μέχρι που τον έκανε ήρωα η τηλεόραση (των Μαλέλη- Ευαγγελάτου τότε στον παλαιό SΚΥ), κλάψαμε πικρά. Αλλά όλα αυτά υποτίθεται ήταν εμπειρίες, τόσο για την τηλεόραση, της οποίας η δύναμη να παρεμβαίνει στο γεγονός και να γίνεται μέρος του τρόμαξε και προκάλεσε την ανάγκη για επιβολή ορίων, όσο και για την οργάνωση των σωμάτων ασφαλείας. Η αλήθεια είναι ότι το πεδίο τής παντός είδους εγκληματικότητας είναι το πλέον θεαματικό για τηλεοπερέτες, χάρη στις οποίες ξεδιπλώνουν τη χάρη τους τα «μπαλέτα» των τηλεπαραθύρων. Ταυτοχρόνως είναι και το δυσκολότερο να ελεγχθεί άμεσα από τους πολίτες-ψηφοφόρους για την οργάνωση ή τη διάλυσή του. Μόνο σε βάθος χρόνου πληρώνουν τα άσχημα αποτελέσματα και τότε οι λύσεις είναι πολύπλοκες, όπως και οι αιτίες. Η μοναδική περίοδος που ο έλεγχος ήταν αυστηρός, γιατί η χώρα λογοδοτούσε για την οργάνωση της ασφάλειάς της- και πλήρωνε επιπλέον πανάκριβα πακέτα όπλων και μηχανισμών παρακολούθησης και καταστολής-, ήταν η περίοδος που προηγήθηκε των Ολυμπιακών Αγώνων και κατά τη διάρκειά τους.

Τότε απολαύσαμε ουκ ολίγα τηλεθεάματα αστυνομικής δράσης, με ομάδες ειδικών δυνάμεων να εκπαιδεύονται σε επιθέσεις και εξουδετέρωση βομβών ή τρομοκρατικών επιθέσεων. Το τι μαύρη στολή με αλεξίσφαιρο και μάσκα είχαμε δει στις οθόνες μας σε προπαγανδιστικά φιλμάκια, ούτε ο Όλιβερ Στόουν να τα σκηνοθετούσε δεν θα πετύχαινε τόσο εντυπωσιακή πολεμική ατμόσφαιρα. Πού πήγε τόση εκπαίδευση;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι με όλα αυτά εθιστήκαμε στην απόλαυση του θεάματος του εαυτού μας και αν εκπαιδευτήκαμε σε κάτι είναι στην παραγωγή εικόνων. Εξ ου και βρεθήκαμε με άφθονο οπτικό υλικό από την απόδραση Παλαιοκώστα. Είχαν βγει οι κάτοικοι του Κορυδαλλού στα μπαλκόνια και κινηματογραφούσαν το σόου. Λες και είχαν κληθεί τα κανάλια να το καλύψουν. Σαν να παίζουμε όλοι, όχι στο «Ρrison Βreak», αλλά στο «Αλ Τσαντίρι» του Λαζόπουλου.

Εξ ου και το ρεπορτάζ του Γιώργου Οικονομέα στο δελτίο του Μega, που πληροφορούσε για ποια ζητήματα θα λάμβαναν μέριμνα οι αρχές μετά την πρώτη ελικοπτερική δραπέτευση Παλαιοκώστα και δεν έλαβαν, ακουγόταν σαν υπόδειγμα σπαρταριστού επιθεωρησιακού λόγου (που σημαίνει αποσπασματική, σουρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας). Θα μεριμνούσαν μεταξύ άλλων, λέει, οι αρχές να αγοραστούν ασύρματα τηλέφωνα που να εκπέμπουν στην ίδια συχνότητα με τα υπάρχοντα, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν οι φρουροί μεταξύ τους. Είχαν δηλαδή ασυρμάτους, αλλά άχρηστους γιατί ο καθείς εξέπεμπε σε άλλη συχνότητα.

Να όμως που στο Αlter ο Νίκος Χατζηνικολάου διάβαζε παρόμοιο κατάλογο, στον οποίο αναγράφονταν τα μέτρα που τελικώς είχαν ληφθεί. Μεταξύ των οποίων και η αγορά 150 συμβατών ασυρμάτων. Είχαν ή δεν είχαν αγοράσει ασυρμάτους; Αλλά και να είχαν, τι να τους κάνουν; Απ΄ ό,τι αντιληφθήκαμε, εντός των φυλακών είχαν παραρτήματα όλες οι καρτοκινητές.


…στην Αir (κοπανιστός) ΤV

Αλλά το σπαρταριστό θέαμα είχε πλήθος παραμέτρων, που έγιναν κουίζ για τους τηλεθεατές, όπως αυτά που βάζουν τα μεσημεριανάδικα για να διασκεδάζουν την πλήξη και την αποχαύνωση της χώνεψης. Την μπλε σακούλα, για παράδειγμα, ποιος την πέταξε στην ταράτσα του μαγειρείου για να ΄χει σημάδι το ελικόπτερο; Ο Παλαιοκώστας; Ο Ριτζάι; (Σημειώστε Χ στο σωστό). Και οι φρουροί που τους συνόδευαν τι έκαναν; Τα στραβά μάτια; Δεν έβλεπαν καθόλου; Είχαν πιάσει την κουβέντα; Ή τα ΄χαν πιάσει; (Πάλι Χ στο σωστό). Υπήρχε ανεμόσκαλα η οποία βρέθηκε κάπου με τα σχοινιά κομμένα, όπως έλεγε το ένα ρεπορτάζ ή δεν υπήρχε καθόλου και ανέβηκαν οι δραπέτες μια σιδερένια σκάλα μέχρι την ταράτσα; Αναλόγως με τις ταινίες που έχει δει ο καθείς μπορεί να φτιάξει το δικό του σενάριο. Μικρή σημασία έχει ωστόσο. Αυτό που μένει είναι η απόλαυση του σόου. Εξ ου και πάμε για το επόμενο.