Αριστερά σε νευρική κρίση

Στα πρόθυρα ενός νευρικού κλονισμού μοιάζει να βρίσκεται, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μεγάλο μέρος της Αριστεράς στην Ευρώπη. Στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, οι δημοσκοπήσεις μεταφέρουν στα κεντροαριστερά κόμματα αποκλειστικά κακά μαντάτα.

Ας αρχίσουμε από τα χειρότερα: στην Ιταλία, η Κεντροαριστερά κοντεύει απλώς να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Το ομπαμικό όνειρο που έφερε μαζί του ο Βάλτερ Βελτρόνι αναλαμβάνοντας τον Οκτώβριο του 2007 το τιμόνι του νεοσύστατου τότε Δημοκρατικού Κόμματος, μετατράπηκε έπειτα από πέντε αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες σε εφιάλτη. Και ο Βελτρόνι εγκατέλειψε την περασμένη εβδομάδα το κόμμα, απολογούμενος επειδή δεν κατάφερε ούτε να το ανανεώσει ούτε να το συνδέσει με την κοινωνία. Ο προσωρινός του διάδοχος, ο 50χρονος Ντάριο Φραντσεσκίνι, επεχείρησε στην πρώτη ηγετική ομιλία του να στείλει μήνυμα αισιοδοξίας, ελάχιστοι Ιταλοί ωστόσο πείθονται. Οι περισσότεροι απλώς αναρωτιούνται πώς έφτασαν να θυμίζουν πολιτικά πτώματα οι διάδοχοι του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και του ισχυρότερου κομμουνιστικού κόμματος της Ευρώπης. «Ο Μπερλουσκόνι απέδειξε πως ξέρει πώς να εξοντώνει τον οποιοδήποτε αντίπαλο», σχολιάζει ο ιταλικός Τύπος. Παρά την πληθωρικότητά του, ωστόσο, ο Καβαλιέρε δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την αποτυχία της Αριστεράς να ψηφίσει έστω έναν νόμο σχετικά με τη σύγκρουση συμφερόντων που συγκεντρώνονται στο πρόσωπό του.

Οι Γερμανοί
Δεινή είναι όπως επισημαίνει η ισπανική εφημερίδα «Εl Ρais» και η θέση των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, οι οποίοι κινδυνεύουν να μείνουν μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου εκτός ομοσπονδιακής κυβέρνησης για πρώτη φορά από το 1998. Μόλις 22% συγκεντρώνει το SΡD στην πρόθεση ψήφουγια ένα πολιτικό κόμμα με ιστορία 136 ετών, το οποίο δεν έχει πέσει από το 1957 σε καμία ομοσπονδιακή εκλογική αναμέτρηση κάτω από το 30%, ένα τέτοιο ποσοστό θα ήταν καταστροφικό, το χειρότερο έπειτα από την απαγόρευσή του από τους ναζί, το 1933. «Οι Σοσιαλδημοκράτες είναι αυτοί που προτείνουν νέες ιδέες», επέμενε χθες σε συνέντευξή του στους «Financial Τimes» ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών και υποψήφιος για την καγκελαρία, Φρανκ- Βάλτερ Στάινμαγιερ. «Μέχρι πριν από λίγους μήνες, οι επικεφαλής των επιχειρήσεων ιδιωτικών επενδύσεων επαινούνταν ως οι καλύτεροι μάνατζερ. Τώρα βλέπουμε ότι η Αριστερα είναι ικανότερη να διαχειριστεί την οικονομία». Εντούτοις, την ώρα ακριβώς που αμφισβητείται το φιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τους Γερμανούς να ενισχύουν το Φιλελεύθερο Κόμμα (συγκεντρώνει 18% στην πρόθεση ψήφου), το οποίο υμνεί στο πρόγραμμά του τις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Το πιθανότερο σενάριο για μετά τον Σεπτέμβριο, λοιπόν, είναι μια σύμπραξη Χριστιανοδημοκρατών και Φιλελευθέρων. Διότι ο Στάινμαγιερ έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο συνεργασίας με την Αριστερά του Όσκαρ Λαφοντέν· και το ενδεχόμενο τριπλής συμμαχίας των Σοσιαλδημοκρατών με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους απορρίπτεται ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας.


Ο αντικαπιταλιστής τούς διασπάει

ΤΡΙΤΟ και φαρμακερό κρούσμα νευρικής κατάρρευσης, οι Σοσιαλιστές της Γαλλίας. Το κόμμα έχει να κερδίσει προεδρικές εκλογές από το 1988. Και σαν να μην του έφτανε ο διχασμός του- έχει ουσιαστικά κοπεί στα δύο από τις 22 Νοεμβρίου του 2008, όταν η Μαρτίν Ομπρί επικράτησε με μόλις 42 ψήφους της Σεγκολέν Ρουαγιάλ στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη νέου γενικού γραμματέα- προέκυψε ξαφνικά νέος διασπαστικός παράγοντας: είναι 35 ετών, ταχυδρόμος στο επάγγελμα και διευθύνει το νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα. Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό θεωρείται το ανερχόμενο αστέρι της γαλλικής Αριστεράς και ένας στους τρεις Γάλλους δηλώνει πεπεισμένος πως αποτελεί τον ικανότερο αντίπαλο του Νικολά Σαρκοζί.

Πρωταγωνιστεί στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και έσπευσε να επισκεφθεί πρόσφατα τη Γουαδελούπη προκειμένου «να μάθει» και να «αναπαραγάγει» στη μητροπολιτική Γαλλία τη γενική απεργία που διεξάγεται στη γαλλική αποικία εδώ και έναν μήνα με αίτημα την καθολική αύξηση των μισθών.