[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τριάντα οχτώ κι οχτώ

Ένα περίεργο πράγμα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν πέρασε ούτε μια Αποκριά ούτε μια Καθαρή Δευτέρα που να μην είμαι ελεεινά γριπωμένη. Σαν να μου το ΄χε γραμμένο να μην ντυθώ ποτέ πριγκίπισσα, δούκισσα, μαρκησία χωρίς να κρέμονται κάτω από το κρινολίνο μου οχληρά μπατζάκια από το καρό μάλλινο παντελονάκι με το οποίο η μαμά μου ξόρκιζε τότε το ενδεχόμενο να ξανακυλήσω και να ξανακρεβατωθώ.

Ευτυχώς που μού ΄κοψε και κράτησα μέσα μου ολοζώντανη αυτή τη φωτογραφία: μια λεπτή φλούδα από ροζ σατέν που δυσφορούσε ανάμεσα σε μοχέρ πουλόβερ και ζακάρ παιδικές ζακετούλες. Τo απόλυτo φιάσκο της εστεμμένης…

Άμα έχεις φάει από νωρίς τέτοιο «σάντουιτς», πού να σου κολλήσει μετά κοριτσίστικος ναρκισσισμός και τα υπόλοιπα. Και να που σήμερα- μονίμως εμπύρετη πλην αποφασισμένη να ξεκαθαρίσω την κατάσταση- με το ΄να χέρι ανακατεύω το τσάι μου και με τ΄ άλλο κάνω ζουμ στο μικρό αυτό σίχαμα με τα φρου φρου και τον πλεκτό τουρλωτό σκούφο. Εξετάζω τη δυσοίωνη σιωπή του, την εκνευριστική του έκθεση στην υπερβολική προστασία των άλλων μέχρι το οριστικό, το τέλειο φάσκιωμα και λέω: αφού τη γλιτώσαμε την πνευμονία, πάλι καλά.