Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Το τηλεμπουρδολογείν εστί φιλοσοφείν
Φοίβη

Ο αναγνώστης Πέτρος Ηλιάδης έστειλε την ακόλουθη επιστολή για την ασυνέπεια των τηλεμάρκετινγκ (προς γνώσιν και συμμόρφωσιν…): «Αγαπητή Φοίβη, ήθελα να μοιραστώ μαζί σου την αλγεινή εμπειρία μου από εταιρεία τηλεμάρκετινγκ. Κάτι που δυστυχώς έτυχε και σε φίλο, ο οποίος παράλληλα με εμένα έκανε το λάθος να τους παραγγείλει. Αυτό, το δεύτερο κρούσμα- ποιος ξέρει πόσοι άλλοι έχουν πέσει θύματά τους- ήταν που με έκανε να δημοσιοποιήσω την αγανάκτησή μου.

Η ιστορία έχει ως εξής: παρήγγειλα ένα αντικείμενο κουζίνας σε τηλεμάρκετινγκ, μέσω Ίντερνετ, όχι με πιστωτική κάρτα (γιατί φοβάμαι) αλλά με αντικαταβολή. Αυτό έγινε τον Δεκέμβριο. Έβαλα τη διεύθυνση εργασίας μου όπου είμαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Όπως φαίνεται, ο κούριερ δίχως να ειδοποιήσει ή να συνεννοηθεί τηλεφωνικά ήρθε δύο φορές σε ώρα- από τις ελάχιστες- που δεν ήμουν και έφυγε. Κάποια στιγμή, μέσα Ιανουαρίου, είπα να τους τηλεφωνήσω να δω τι απέγινε η παραγγελία μου. Ανακάλυψα με μεγάλη έκπληξη πως το αντικείμενο επιστράφηκε από τον κούριερ- που ήρθε δύο φορές δίχως καν να συνεννοηθεί μαζί μου!- στο τηλεμάρκετινγκ ύστερα από 15 ημέρες!

Ζήτησα τους υπευθύνους που μου είπαν ότι αυτό συμβαίνει μία στις εκατό φορές διότι ο κούριερ δεν ήταν «ευσυνείδητος». «Τότε γιατί συνεργάζεστε μ΄ αυτόν τον κούριερ;» ήταν η απορία μου, στην οποία βεβαίως δεν πήρα καμία απάντηση. Η υπεύθυνη του τηλεμάρκετινγκ αφού ζήτησε- για του κόσμου τα μάτια, όπως φαίνεται- συγγνώμη πήρε τα στοιχεία μου για εκ νέου παραγγελία, με την προσωπική, όπως είπε, δέσμευση ότι ο κούριερ θα συνεννοηθεί μέσα στις επόμενες δύο ημέρες μαζί μου για να παραδώσει το αντικείμενο (πάντα αντικαταβολή). Όσο τον είδατε εσείς, κυρία Φοίβη, άλλο τόσο τον είδα κι εγώ τον κούριερ και τη συνεννόηση. Πέρασε άλλες δύο φορές κάποιος απ΄ ό,τι έμαθα δίχως προσυνεννόηση και βεβαίως έφυγε. Και είμαστε προς το τέλος Φεβρουαρίου…

Το ίδιο ακριβώς, δυστυχώς με πληρωμή μέσω Ίντερνετ με πιστωτική κάρτα, συνέβη και σε φίλο που παρήγγειλε αντικείμενο από το ίδιο τηλεμάρκετινγκ. Από αρχές Ιανουαρίου ακόμη δεν έχει παραλάβει και κανένας δεν έχει κάνει τον κόπο να συνεννοηθεί μαζί του. Και αυτός έχει προπληρώσει κιόλας! Καμία ντροπή! Άσε που δεν είμαι ένας στους εκατό. Είμαστε τουλάχιστον δύο- κι άμα ψάξουμε σίγουρα θα βρούμε κι άλλους, οπότε κάνουμε γερό ποσοστό… Έτσι ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους αυτά τα τηλεμάρκετινγκ;-αναρωτιέμαι. Να υπόσχονται ψέματα, να καθυστερούν μήνες και να προεισπράττουν δίχως να παραδίδουν; Και φταίνε πάντα οι κάποιοι «ασυνείδητοι» κούριερ; Κι αν φταίνε, γιατί συνεργάζονται μαζί τους; Ο πελάτης δεν ξέρει τον κούριερ, την εταιρεία ξέρει. Και βλέπει πως δεν ντρέπεται ακόμη και να υπόσχεται πως θα λύσει το πρόβλημα και… αγρόν αγοράζει. Ντροπή και ξανά ντροπή».

Άδικο έχει;


Ξεχασμένα «χώματα»

Αγαπητή Φοίβη, Εκατό χρόνια από τη γέννηση της Διδώς Σωτηρίου συμπληρώθηκαν στις 18 Φεβρουαρίου. Ουδείς το θυμήθηκε. Ούτε το κράτος, που όφειλε. Ούτε εσείς, που θα μπορούσατε. Ούτε φορείς που θα έπρεπε. Και να φανταστεί κανείς ότι τα «Ματωμένα χώματα» προβάλλονται τώρα σε τηλεοπτικό κανάλι, άρα η συγγραφέας δεν είναι στη λήθη. Τι κρίμα…

Δάφνη Π. Δεν γνώριζα, αγαπητή Δάφνη, ότι οι επέτειοι είναι υποχρέωση της ταπεινής τούτης στήλης- και όχι των επίσημων φορέων της Πολιτείας που μια υποχρέωση στην εκπαίδευση και στη μνήμη θα έπρεπε (σε ευνομούμενες κοινωνίες) να την έχει, όπως και φορείς όπως το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Έστω και για ένα από τα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων δεκαετιών. Τώρα που το λέτε να το σκεφτούμε σοβαρότερα. Και να θυμηθούμε… «Η μνήμη», που γράφει η Κική Δημουλά (το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν χορταίνω το βάθος των στίχων), «κύριο όνομα των θλίψεων ενικού αριθμού μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη»…


Αβυσσαλέα γνώση

Αγαπητή Φοίβη, Στη στήλη σου στις 17/2/2009 φιλοξένησες την επιστολή της κ. Ιφιγένειας Γεωργοπούλου. Υποθέτω ότι όταν κάποιος συνταξιοδοτείται βρίσκει χρόνο να εντρυφήσει μεταξύ νόμιμου και ηθικού, κάτι που όσο υπηρετούσε δεν ήταν δυνατόν. Αλλιώς πώς να εξηγήσει κανείς την υποψηφιότητα της ως άνω κυρίας για την αντίστοιχη θέση του Δ.Σ. του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ) όταν ήταν διευθύντρια της Τεχνικής Υπηρεσίας του, που απορροφά σημαντικό κομμάτι του προϋπολογισμού του.

Το επόμενο θέμα μελέτης εύχομαι να είναι η δεοντολογία και συγκεκριμένα αν υπάρχει ασυμβίβαστο στο να διατηρεί τη θέση της γραμματέως κομματικής οργάνωσης χώρου δουλειάς ενώ είναι συνταξιούχος; Ή μήπως τη διατηρεί ώστε να γράφει επιστολές για θέματα για τα οποία πήρε θέση όταν ήταν εν ενεργεία; Μετά τιμής, Σπυριδούλα Μάνεση Μια και είμαστε στον αστερισμό της Κικής Δημουλά, αγαπητή Σπυριδούλα, στίχους της θα σας θυμίσω για να διατηρήσετε συμπόνοια στις ημέρες αυτές τις χαλεπές και τις ακόμη πιο χαλεπές σχέσεις τις ανθρώπινες: «… όλ΄ αυτά τα ανίδεα που γράφουμε/ γνωρίζουνε για μας περισσότερα/ και πιο αβυσσαλέα/ απ΄ όσα μισοξέρουν όσα ζήσαμε». Αφιερωμένο…