[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Χωρίς σχέδιο μπροστά στην κρίση

ΤΑ ΛΟΥΚΕΤΑ, οι μειώσεις προσωπικού, οι διαθεσιμότητες, οι περικοπές μισθών και οι «οικειοθελείς» αποχωρήσεις παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας και βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη λόγω της οικονομικής κρίσης. Μάλιστα οι επιπτώσεις από τη διεθνή οικονομική κρίση θα είναι περισσότερο εμφανείς από την άνοιξη και μετά, οπότε αρχίζει και η τουριστική περίοδος. Και η κυβέρνηση χωρίς να έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση της σοβαρής κρίσης, με τη λήψη δέσμης μέτρων προώθησης και προστασίας της απασχόλησης, αυτοσχεδιάζει με ρουσφετολογικά κριτήρια.

Ψήφισε στη Βουλή την τροπολογίασκάνδαλο για 60.000 αδιαφανείς προσλήψεις στο Δημόσιο, στο πλαίσιο μιας απελπισμένης προσπάθειας να αναστρέψει το δυσμενές γι΄ αυτήν κλίμα με επιλεκτικές παροχές εν όψει των εκλογών. Η κομματική ομηρεία υπερισχύει των συμφερόντων της απασχόλησης για τους ανέργους, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Όλα γίνονται πρόχειρα και χωρίς σχέδιο. Αλλά τι να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση που έχει κάνει σημαία το ψέμα και την αναξιοπιστία; Βάφτισε «μεταρρυθμίσεις» τις ανατροπές στο Ασφαλιστικό, υποστηρίζει ότι όλοι είναι ευνοημένοι από την οικονομική πολιτική της, ενώ έχει εγκαταλείψει στην τύχη τους την υγεία και την παιδεία.

Ακόμη και στο μείζον πρόβλημα της ανεργίας προσπαθεί με τρικ και αλχημείες να μας πείσει ότι υπάρχει σημαντική μείωση, όταν η χώρα μας (μαζί με την Ισπανία) είναι πρώτη στην ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών (στη χώρα μας η ανεργία των νέων διαμορφώνεται στο 21,9%, ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε.-15 είναι 16,4% και στην Ε.Ε.-27 είναι 16,4%). Είναι (πάλι μαζί με την Ισπανία) πρώτη στην ανεργία των γυναικών (12,1%) όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε.-15 είναι 8,3% και 7,5% στην Ε.Ε.-27. Είναι πρώτη στη μακροχρόνια ανεργία (άνεργοι πάνω από ένα έτος) με 52%, έναντι 30% στην Ε.Ε.-27. Και όλα αυτά καταγράφονται όταν η οικονομική κρίση μαζί με την κυβερνητική οικονομική πολιτική οδηγούν νέους και ανέργους σε «συμβιβασμό» για μια φθηνή θέση εργασίας, σε μια απορρυθμισμένη αγορά εργασίας όπου κυριαρχούν οι μισθοί πείνας (το 1/3 των εργαζομένων αμείβεται με 750-1.000 ευρώ καθαρά), οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, η ανασφάλιστη εργασία και κυρίως η εργασιακή ανασφάλεια.