Το πέρασμα των Άνδεων με δύο τροχούς

«Δύο φορές ένιωσα ότι ήρθε το τέλος. Όχι μόνο του αγώνα αλλά και της ζωής μου. Έπρεπε να διασχίσω τεράστιες αποστάσεις στην έρημο Ατακάμα. Υπήρχαν κομμάτια της διαδρομής με κινούμενη άμμο που ήταν απροσπέλαστα. Κολλούσε η μηχανή κάθε 30 μέτρα. Αν δεν καταφέρεις να βρεις λύση, έλεγα στον εαυτό μου, θα πεθάνεις εδώ. Και έτσι συνέχιζα».

O 35χρονος Βασίλης Ορφανός είναι ο μοναδικός Έλληνας που συμμετείχε στο φετινό ράλι Ντακάρ, το οποίο θεωρείται από τους πιο επίπονους αλλά και επικίνδυνους αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Σε αυτόν παίρνουν μέρος έμπειροι οδηγοί αυτοκινήτων, φορτηγών και μοτοσυκλετών, οι οποίοι δοκιμάζονται σε αφιλόξενα και άγνωστα εδάφη. Χαρακτηριστικό της δυσκολίας είναι ότι μέχρι σήμερα έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου πενήντα άνθρωποι- οδηγοί, θεατές και δημοσιογράφοι-, ενώ και ο φετινός αγώνας σημαδεύτηκε από τον θάνατο τριών ανθρώπων. Τον κ. Ορφανό όμως δεν τον φοβίζει η δυσκολία του αγώνα. «Το Ντακάρ είναι μια πρόκληση γι΄ αυτούς που μετέχουν και ένα όνειρο γι΄ αυτούς που μένουν πίσω» λέει δανειζόμενος τα λόγια του Τιερί Σαμπίν, του εμπνευστή της ιδέας του ράλι Ντακάρ. «Στο Ντακάρ όταν οδηγείς δεν σκέφτεσαι. Αν χάσεις τη συγκέντρωσή σου έστω και για λίγο, μπορεί να το πληρώσεις με τη ζωή σου. Οδηγείς ολομόναχος και ξεπερνάς, όχι για μια στιγμή αλλά κάθε λεπτό, τους φόβους και τα όριά σου». Απάνθρωπο χαρακτήρισε τον φετινό αγώνα, καθώς οδηγούσε κατά μέσο όρο 850 χιλιόμετρα την ημέρα και κοιμόταν μόνο 2- 3 ώρες.

Στο πουθενά χωρίς GΡS
Ο Έλληνας αναβάτης ξεκίνησε τον αγώνα από την κεντρική πλατεία του Μπουένος Άιρες, τη Λα Ρουνάλ. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα και αφού διήνυσε περισσότερα από 9.500

χιλιόμετρα, τερμάτισε στο ίδιο σημείο ανεμίζοντας την ελληνική αλλά και τη σημαία των Ψαρών της Επανάστασης του 1821. «Φτάνοντας στον τερματισμό έβγαλα μια δυνατή κραυγή μέσα από την ψυχή μου. Δάκρυσα. Βγάζοντας το κράνος λύγισαν τα γόνατά μου και ξέσπασα σε κλάματα. Πέρασα μεγάλες δυσκολίες σε αυτό τον αγώνα, αλλά τα κατάφερα», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Ορφανός που έπειτα από ένα ατύχημα, οδηγούσε χωρίς GΡS για μια ολόκληρη ημέρα, ακολουθώντας το ένστικτό του. «Σε κάποιο σημείο της διαδρομής το μπροστινό τμήμα της μηχανής χτύπησε σε έναν βράχο, που ήταν κρυμμένος μέσα στην άμμο. Χτύπησα με το κράνος το GΡS και αυτό έσπασε» εξηγεί ο κ Ορφανός, που έχει λάβει μέρος άλλες τρεις φορές στον διάσημο αγώνα και έχει στο παλμαρέ του διακρίσεις, όπως η πρωτιά στην κατηγορία των 400 κυβικών το 2003 και πέμπτη θέση στα 450 κυβικά το 2005.

Χώρος δοκιμών της… ΝΑSΑ
Οι εικόνες και τα συναισθήματα που του προκάλεσαν η έρημος Ατακάμα στη Χιλή θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην μνήμη του. «Στην Ατακάμα έχει να βρέξει 20.000 χρόνια. Να φανταστείτε ότι εκεί πηγαίνει η ΝΑSΑ τα οχήματά της για δοκιμές, καθώς έχει περίπου τις ίδιες συνθήκες με τον πλανήτη Άρη. Διέσχιζα τεράστιους αμμόλοφους, βούλιαζα στην άμμο. Έπρεπε να έχω συνέχεια τον νου μου. Ειδικά στις κορυφές των αμμόλοφων έπρεπε να κάνω διάφορα… μαγικά, να “πλανάρω” και να κόψω ταχύτητα γιατί δεν ήξερα τι βρίσκεται από πίσω. Μπορεί να υπήρχε ακόμα και γκρεμός», λέει ο Έλληνας αναβάτης. Εκεί όμως που ένιωσε το δέος, όπως λέει, ήταν στις Χιλιανές Άνδεις. «Ένιωσα μικρός στο απέραντο Σύμπαν.

Μια κουκκίδα άμμου μέσα στην έρημο. Η έλλειψη οξυγόνου στα 4.800 μέτρα μου προκαλούσε υπνηλία με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να κλείσουν τα μάτια μου εν κινήσει».


«Είχα την πιο αδύναμη μηχανή»

Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ και μόνο αποτελεί κατόρθωμα για τους διαγωνιζομένους στο ράλι αυτό. Χαρακτηριστικά, από τους 250 μοτοσυκλετιστές που φέτος έλαβαν μέρος τερμάτισαν μόλις 113, με τον κ. Ορφανό να καταλαμβάνει την τεσσαρακοστή θέση στην κατηγορία των 450 κυβικών, όπου τερμάτισαν 50 από τους 160 συμμετέχοντες.

Αυτό που κάνει όμως τον κ. Ορφανό να διαφέρει από τους υπόλοιπους οδηγούς είναι ότι συμμετείχε στον αγώνα με μια μοτοσικλέτα που έχει κατασκευαστεί πριν από επτά χρόνια. «Είχα την πιο αδύναμη μηχανή από όλους τους διαγωνιζομένους. Αυτή όμως είναι η ελληνική πραγματικότητα», λέει ο κ. Ορφανός, που δεν κρύβει το παράπονό του για την απουσία της Πολιτείας από τα εγχειρήματα πολλών Ελλήνων, οι οποίοι δεν ξεχνούν στο τέλος να υψώσουν την ελληνική σημαία. Ο κ. Ορφανός στο φετινό ράλι Ντακάρ δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τους 250 αντίπαλους μοτοσυκλετιστές. «Από τον Νοέμβριο του 2008 είμαι άνεργος, καθώς έκλεισε το τμήμα της εταιρείας εμπορίας μηχανών όπου εργαζόμουν ως υπεύθυνος του οff road και αγωνιστικού τμήματος. Στον αγώνα πήγα με δικά μου χρήματα, χωρίς χορηγούς. Με τις οικονομίες που έκανα δύο χρόνια, τη βοήθεια φίλων και κάποιων υποστηρικτών».
Από το Παρίσι στη Λατινική Αμερική

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ράλι Ντακάρ διεξήχθη για πρώτη φορά το 1979 από το Παρίσι μέχρι το Ντακάρ, την πρωτεύουσα της Σενεγάλης. Φέτος όμως πραγματοποιήθηκε στην Αργεντινή και τη Χιλή. Αιτία ήταν η πολιτική αστάθεια που επικρατεί στη Μαυριτανία- χώρα από την οποία περνούσε το ράλι Ντακάρ μέχρι το 2007.

Για τον Βασίλη Ορφανό η μηχανή συμβολίζει την ελευθερία και το πάθος για ζωή. Παρόλο δε που έχει διασχίσει τρεις φορές τη Σαχάρα και μία φορά την έρημο Ατακάμα λέει χαρακτηριστικά πως «μεγαλύτερο φόβο νιώθω όταν οδηγώ στους δρόμους της Αθήνας».