[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ταινίες με «άποψη» ή για «πολλούς»;

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος βγαίνει από την ανυποληψία του μεγάλου κοινού- μόνο φέτος, στα μέσα ακόμη της σεζόν, οι ελληνικές ταινίες έχουν ξεπεράσει τους 2.500.000 θεατές- είναι η στιγμή να δούμε αλλιώς το… προαιώνιο δίλημμα: ταινίες με «άποψη» ή για τους «πολλούς»; Είναι γεγονός ότι το 90% των εμπορικών ελληνικών ταινιών είναι κωμωδίες- πετυχημένες ή αντίγραφα φωνακλάδικων τηλεοπτικών σειρών. Σε καιρούς που ο κινηματογράφος γενικώς περνάει περίοδο κρίσης- πτώση εισιτηρίων γύρω στο 10%- 15%- το γεγονός ότι ο ελληνικός κινηματογράφος διανύει περίοδο ανάκαμψης είναι θετικό. Κάτι που δείχνει ότι οι Έλληνες θεατές έχουν ανάγκη να βλέπουν ταινίες που να μιλούν τη δική τους γλώσσα και δεν έχουν απεμπολήσει τα πάντα στα ξένα προϊόντα, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των άλλων καταναλωτικών αγαθών στην ελληνική κοινωνία. Να ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, ότι το ερώτημα ταινίες με άποψη ή για τους πολλούς είναι κίβδηλο και ξεπερασμένο. Να κάνεις ταινίες που εκφράζουν την αλήθεια σου. Αυτό έχει σημασία. Άλλο αν η «αλήθεια» του ενός σκηνοθέτη ή του άλλου βρίσκει μεγαλύτερη, μικρότερη ή ελάχιστη ανταπόκριση από το κοινό. Αυτό έχει να κάνει με το θέμα, τον βαθμό επικοινωνίας και την ικανότητα του καθενός. Ρίχνοντας μια ματιά στις ελληνικές ταινίες που ετοιμάζονται να γυριστούν ή πρόκειται να δούμε τους επόμενους μήνες, διακρίνουμε: ταινίες εκ πρώτης όψεως…

κλειστές («Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, «Το κόκκινο σπίτι μέσα στο δάσος» του Άγγελου Φραντζή, «Τρεις στιγμές» του Πέτρου Σεβαστίκογλου, «Ricordi mi» της Στέλλας Θεοδωράκη, «Without» του Αλέξανδρου Αβρανά). Ταινίες… μισάνοιχτες («Η σκόνη του χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,«Χώρα προέλευσης» του Σύλλα Τζουμέρκα, «Το κακό 2» του Γιώργου Νούσια, «Ο μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη, «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά, «Ηotel Αrcadia» του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ). Ταινίες… ορθάνοιχτες («Ο παράδεισος στη Δύση» του Κώστα Γαβρά, «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» του Φίλιππου Τσίτου, «Σκλάβοι στα δεσμά τους» του Τώνη Λυκουρέση, «Μικρό έγκλημα» του Χρίστου Γεωργίου, «Όλα θα πάνε καλά» του Γιάννη Ξανθόπουλου, «Πεθαίνω για σένα» του Νίκου Καραπαναγιώτη, «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη). Σε όποια «κατηγορία» κι αν ανήκουν, σημασία έχει να βγάζουν στην οθόνη Αλήθεια!