[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δεν έχει τι να βάλει η γριά στο καρναβάλι

Πλάκα είχε το διαφημιστικό τζιγκλάκι γνωστού παιχνιδάδικου αλλά πάει κι αυτό. Κάποιοι, όπως υποθέτω, ενοχλήθηκαν, και έτσι το καρναβαλικό χιούμορ τα μάζεψε κακήν κακώς μιας και στις μέρες μας κανείς δεν αισθάνεται ή τουλάχιστον δεν δηλώνει «γέρος». Η πρόοδος της αισθητικής χειρουργικής, plus η πολιτική ορθότητα, δεν επιτρέπουν πια το αστείο, απεναντίας πριμοδοτούν με πάθος τη γελοιοποίηση. Μην πάμε μακριά. Έψαχνα προχτές στο youtube κάποιες πρόσφατες συναυλίες της αγαπημένης μου Ζιλιέτ Γκρεκό και την είδα να περφορμάρει τσιτωμένη και με χείλη ροφού σε ηλικία ογδόντα δύο ετών, παρακαλώ. Αφού υπέκυψε στη μουμιοποίηση ακόμη κι η θεά της μποέμ κουλτούρας, η μούσα του Μπορίς Βιαν, αυτή που τραγούδησε το «Είμαι όπως είμαι», τότε τι να σου κάνουν οι σημερινές που μπερδεύουν τη θηλυκότητα με το στυλιστικό τραβεστιλίκι. Δεν πρόκειται να τα βάψω μαύρα για την αισθητική, για το χαμένο χιούμορ όμως θα κλάψω πικρά και θα πλαντάξω. Ένας λόγος παραπάνω που μαζί με το δικαίωμα στα γηρατειά χάθηκε από τον χάρτη των ατομικών ελευθεριών το μπόνους που είχαν κάποτε οι γέροντες να λένε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, να αστειεύονται και να φτάνουν τη γλωσσίτσα τους στα άκρα, χωρίς επιτέλους να νοιάζονται για ευγένειες και ισορροπίες. Έτσι ξόρκιζαν τον φόβο του θανάτου κι έτσι έπαιρναν τη ρεβάνς για μια ζωή φασκιωμένη στα «πρέπει». Αυτήν την έννοια είχε και η καρναβαλική εκδοχή της αθυρόστομης ξεσαλωμένης εσχατόγριας. Να ζήσουμε (για πάντα), να τη θυμόμαστε…