Οι χώροι πάρκινγκ και ο… Σίσυφος

Η υπόθεση της κοπής των πεύκων για να δημιουργηθεί ένα υπόγειο πάρκινγκ αυτοκινήτων έχει προκαλέσει χωρίς αμφιβολία πολλές… αναταράξεις. Δεν γνωρίζω όλες τις παραμέτρους της, άρα δεν είμαι σε θέση να κρίνω ποια από τις δύο πλευρές έχει δίκιο. Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται πάντως κατά την ταπεινή μου άποψη αλλού και συνοψίζεται στο απλό ερώτημα: «πρέπει να κατασκευάζονται πάρκινγκ στις πόλεις;». Η απάντησή μου είναι όχι, εκτός και αν πρόκειται για πάρκινγκ που εξυπηρετούν για περιορισμένο διάστημα (π.χ. για επισκέπτες νοσοκομείων)! Τι νόημα έχει να βολέψεις σε μία πυκνοκατοικημένη γειτονιά τα αυτοκίνητα μερικών δεκάδων μονίμων κατοίκων, όταν μέσα σε λίγους μήνες θα έχουν προστεθεί άλλα τόσα και ακόμη περισσότερα καινούργια στην ίδια περιοχή; Ακόμη και τεράστιοι χώροι στάθμευσης εκατοντάδων οχημάτων λειτουργούν μόνον για ένα μικρό διάστημα πυροσβεστικά και δεν λύνουν το πρόβλημα στην ουσία του. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η Αθήνα και οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις αντέχουν μέχρι έναν συγκεκριμένο αριθμό αυτοκινήτων, τον οποίο έχουμε ήδη ξεπεράσει. Ο στόλος γίνεται μάλιστα συνεχώς μεγαλύτερος, καθώς επιβαρύνεται από τις νέες ταξινομήσεις τη στιγμή που σχεδόν κανένα παλαιό αυτοκίνητο δεν αποσύρεται από την κυκλοφορία. Η λογική υπαγορεύει λοιπόν να βρούμε τρόπους για να περιορίσουμε το πλήθος των οχημάτων και όχι για να στριμώξουμε τα καινούργια δίπλα στα παλιά, ματαιοπονώντας σαν τον Σίσυφο. Χρειάζεται σχέδιο- ωστόσο δεν υπάρχει. Απαιτούνται δραστικά μέτρα, όμως ανατριχιάζουμε και μόνο με την ιδέα τους. Μας αρέσουν οι φανφάρες και τα λόγια, όμως απαιτούνται πράξεις. Να μην επιτρέπεται από εδώ και εμπρός η ταξινόμηση ενός καινούργιου αυτοκινήτου αν δεν αποσύρεται ένα παλαιό, ταξινομημένο όμως στην ίδια πόλη ή σε κάποια μεγαλύτερη και όχι σε κάποιο γραφικό χωριουδάκι. Να διαχειριστούμε ορθολογικότερα τους υπάρχοντες διαθέσιμους χώρους. Στενεύοντας για παράδειγμα το πλάτος ενός φαρδιού δρόμου, δημιουργούμε στο υπόλοιπο τμήμα του χώρους στάθμευσης και μειώνουμε την υπερβολική ταχύτητα των οχημάτων. Να βελτιωθούν οι συγκοινωνίες. Η καθολική αποδοχή του- απολύτως προβλέψιμου και αξιόπιστου- Μετρό, απέδειξε ότι ο κόσμος δεν αποφεύγει γενικά και αόριστα τα Μαζικά Μέσα Μεταφορών, αλλά μόνον εκείνα που τον ταλαιπωρούν. Ορισμένοι συγκοινωνιολόγοι προτείνουν την απαγόρευση κυκλοφορίας των Ι.Χ. στο κέντρο των πόλεων, άλλοι είναι υπέρ της επιβολής διοδίων. Από ιδέες άλλο τίποτα λοιπόν. Ας είναι καλά όμως το τεράστιο χαλί, κάτω από το οποίο κρύβουμε τα σκουπίδια για τους επόμενους, δηλαδή για τα ίδια τα παιδιά μας. Μέχρι τότε, ας συνεχίσουμε να φτιάχνουμε πάρκινγκ!