«Για να ονειρευτούμε, χρειάζεται να διαβάσουμε»

Ο Γιώργος Βέλτσος κάνει στροφή. Ο διανοούμενος πανεπιστημιακός αφήνει τον δοκιμιακό λόγο και επικοινωνεί με το κοινό μέσα από το ποιητικό του έργο για το οποίο θα μιλήσει αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

«Γνωρίζω πως για να αξιώσει ένας ομιλητής την προσοχή του ακροατή του πρέπει προηγουμένως να ακουστεί στη γλώσσα του. Αυτό είναι το μέλημά μου την Πέμπτη» λέει στα «ΝΕΑ». «Υπάρχει όμως ένα ζήτημα: Ποια γλώσσα ακούει ο ακροατής μου; Κι αν η δική μου γλώσσα δεν είναι δική μου- δηλαδή είναι της θεωρίας που διαβάζω- τότε πώς θα μιλήσω για την ποίησή μου; Δεν θα αρκεστώ σε αυτό που έλεγε ο Βαλερί ότι “οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια τόσο ασαφή ιδέα για το τι είναι ποίηση, ώστε η ασάφεια της ιδέας αυτής και μόνο να καθίσταται γι΄ αυτούς ο ορισμός της ποίησης”.

Παρ΄ όλα αυτά η ιδέα που έχω εγώ για την ποίηση είναι σαφέστατη. Η ποίηση πρέπει να είναι σκεπτόμενη. Η ποίηση είναι μια διαδικασία αλήθειας όπως λέει ο Μπαντιού στηριγμένος σε μια μαλαρμική αντίληψη της ποίησης όπου “το σκέπτεσθαι τη σκέψη του ποιήματος προϋποθέτει ότι το ποίημα το ίδιο παίρνει θέση απέναντι στο ερώτημα τι είναι σκέπτεσθαι”.

Αντιλαμβάνεσαι ότι η ξεχειλωμένη βιωματικότητα των Ελλήνων ποιητών θεωρεί ψιλά γράμματα αυτές τις θέσεις, τι κι αν η ποίηση του Τσέλαν μάς υποχρεώνει να διαγράψουμε το άσμα από το ποίημα. Δηλαδή το βίωμα από το ποίημα σε βαθμό που το ποίημα να απαλλαγεί από τον εαυτό του (και σε παρακαλώ μην το ονομάσεις “σε βαθμό κακουργήματος”)».

Φοβάστε την κριτική;
«Τη λυπάμαι, όταν δεν φτάνει στο ύψος του κρινόμενου έργου. Όταν δηλαδή δεν αποκαθιστά το έργο και δεν το φροντίζει. Και αντίθετα προσπαθεί να αποκαταστήσει το κύρος του κριτικού από τη στήλη κύρους που κατέχει ως κριτικός στις εφημερίδες. Γιατί τι άλλο κάνει από το να ασκεί αισθητά ή ανεπαίσθητα την εξουσία της υπογραφής του;». Τι θα έλεγε ο Βέλτσος στους α

ΙΝFΟ

Την Πέμπτη 19.00
στην Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής με ελεύθερη είσοδο (με δελτία προτεραιότητας).

ναγνώστες;
«Να ανοίξουν το βιβλίο του Βέλτσου και να το διαβάσουν. Διότι για να ονειρευτούμε- και η ποίηση δεν είναι μόνο αληθολογία αλλά και ονειροπόληση- δεν χρειάζεται να κλείσουμε τα μάτια. Χρειάζεται να διαβάσουμε». Το τελευταίο σας έργο «Πομπές» (Εκδ. Ίνδικτος) είναι βιωματικό;
«Δεν απαντάω σε μία δημοσιογραφική ερώτηση που ενδεχομένως θα τροφοδοτούσε την ανθρωποφαγία. Αυτό που κρίνεται στο έργο μου δεν είναι τα βιωματικά στοιχεία, αλλά η λογοτεχνικότητά του και κυρίως το είδος της λογοτεχνίας που επιλέγει να γράψει ο συγγραφέας. Όταν φανατικά υπερασπίζεται τον αναστοχασμό, την υπαινικτικότητα κι επιτέλους όταν θεωρεί τον εαυτό του απόγονο του Μπέκετ μάλλον παρά του Βασιλικού».