[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ανθρώπινος τηλεοπτικός ευτελισμός

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, πάει… Ελλάδα. Η απόδειξη; Επί της τηλεοπτικής οθόνης. Δεν είναι λίγες οι φορές που γέλασα με την καρδιά μου παρακολουθώντας ξένα τηλεπαιχνίδια. Τους είδα να κάνουν βουτιά στα λασπόνερα, να χτυπάνε με το κεφάλι σε πασσάλους, να φοράνε στολές με αφρολέξ και να κυλιούνται στο έδαφος σαν μπάλες, να τρώνε απίστευτες… χύμες!

Δεν ένιωσα ποτέ τύψεις που γελούσα με αυτούς. Η δικαιολογία μου ήταν πως οι συμμετέχοντες ήταν «άλλοι». Άνθρωποι με διαφορετική κουλτούρα και άρα με διαφορετική στάση ζωής.

Ούτε με τις αμερικανικές οικογένειες σάστισα, όταν τις είδα να παίζουν μπουνιές στο στούντιο.

Έπειτα από πρακτική ετών παρακολουθώντας τηλεόραση, η έκπληξη που ένιωσα όταν είδα τους πολίτες- μιας άλλης κοινωνίας- να «εκμυστηρεύονται» δημοσίως ακόμη και τα πιο ενδόμυχα μυστικά τους ήταν ελάχιστη.

Σιγά σιγά μπορούσα να περιμένω τα πάντα- η απόλυτη ανοσία σε κάθε είδος ανθρώπινου τηλεοπτικού ευτελισμού μού δημιουργούσε πλήρη αδιαφορία.

Πάντα όμως υπήρχε αυτή η διαχωριστική γραμμή: αυτοί είναι οι «άλλοι» και εμείς είμαστε εμείς.

Να όμως που ο καιρός έχει γυρίσματα και όλα εκείνα που χαριτολογώντας ξεφτίλιζα με κάθε αφορμή σε διάφορες συζητήσεις, έφθασαν και εδώ.

Τώρα πια μένω με ανοιχτό το στόμα κάθε φορά που βλέπω την κόρη να αποκαλύπτει στη μητέρα της ότι την έχει κλέψει πολλάκις για να αγοράσει μηχανή στο έτερον ήμισυ ή ότι αλλάζει τους ερωτικούς συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Άραγε, το χρηματικό έπαθλο- που δεν είναι και αμελητέομπορεί να δικαιολογήσει τόσο μεγάλες δόσεις «κατινιάς»;

Σύντομα, οι Έλληνες θα ζήσουν νέες εμπειρίες, αφού θα βλέπουν τους συμπατριώτες τους- σε ένα νέο τηλεπαιχνίδι- να προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπία στο εσωτερικό του κυλίνδρου, όπως τα ποντίκια! Ανυπομονώ…