[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Συνεχόμενοι πνιγμοί

Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου την περίπτωση της συνδικαλίστριας Κούνεβα. Το κακό που περιμένει τις εργαζόμενες, προϊούσης και της οικονομικής κρίσεως, μας έδωσε τα διαπιστευτήριά του με τον πιο φρικιαστικό τρόπο. Όταν μάλιστα σφίξουν τα λουριά και οι απολύσεις θα αρχίσουν να πέφτουν σαν χαλάζι, οι πρώτες που θα πάρουν την άγουσα θα είναι οπωσδήποτε οι γυναίκες. Κι αυτό όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή το υπογράφει η ιστορική εμπειρία. Η αυτόματη επιλογή μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας για την ίδια θέση εργασίας, θα είναι τότε κάτι παραπάνω από αυτόματη, σχεδόν αυτονόητη και, το χειρότερο, κοινωνικά αποδεκτή.

Δεν προτείνω να σφαχτούμε, προτείνω να το ξανασκεφτούμε. Το ίδιο κάνω κι εγώ που κάποτε ήμουν εναντίον των ποσοστώσεων και των λοιπών θετικών ενεργειών υπέρ των γυναικών και τώρα το μετανιώνω. Ένας λόγος παραπάνω που η επιστροφή στο σπίτι αυτή τη φορά θα είναι πολύ πιο οδυνηρή από άλλοτε, αφού η ανεργία των γυναικών καταγράφεται πλέον σαν «καθισιό» και όχι ως κοινωνική περιθωριοποίηση. Καθισιό σε συνθήκες φτώχειας μου φαίνεται εντελώς τρελό κι οξύμωρο, αλλά πού να το πεις και να σε ακούσουν. Το γυναικείο κίνημα δεν υπάρχει πια και οι δημόσιοι υπέρ των γυναικών οργανισμοί κάνουν την πάπια υπακούοντας σε κεντρικές πολιτικές επιλογές. Μέχρι να μελαγχολήσουμε ολότελα και να κουκουλωθούμε την μπούρκα της απόλυτης ακύρωσης, προλαβαίνουμε νομίζω να πάρουμε μέτρα εναντίον του μπόσικου εαυτού μας και να ξαναγίνουμε καχύποπτες απέναντι στο δέλεαρ ιδιωτικών τάχα παραδείσων. Ακόμη κι ο πιο ρηχός νεροχύτης αρκεί για να πνίξει τα πιο μεγάλα όνειρα. Μακριά…