[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Smoke on the water

Δεν είχα καμιά διάθεση να επιμείνω στο θέμα του καπνίσματος σε κοινόχρηστους χώρους αλλά εδώ βρισκόμαστε ενώπιον ενός μικρού σκανδάλου. Οι πολλοί αναγνώστες που διαφώνησαν με το σχόλιό μου βροντοφώναξαν δημοσίως τη διαφωνία τους γράφοντας στο site της εφημερίδας. Οι κάτι λίγοι φοβισμένοι (καπνιστές)

προτίμησαν να μου στείλουν προσωπικό mail. Τι έγινε παιδιά; Απ΄ ό,τι βλέπω η νέα τρομοκρατία έχει πιάσει κιόλας τόπο και ότι του λοιπού ο περιπτεράς θα μας δίνει το πακέτο όπως παλιά την αριστερή μας εφημερίδα. Το τσιγάρο όμως δεν είναι μονόδρομος, κάτι ας πούμε σαν το τζατζίκι. Τρώω εγώ οπότε αναγκαστικά τρως κι εσύ για να μη βρωμάμε ο ένας στον άλλο τη νύχτα. Δεν είναι κολλητικό να πεις ότι θα το αρπάξω με τη χειραψία. Οπότε ποιος ο λόγος να αντιμετωπίζονται οι καπνιστές σαν ιεχωβάδες που ψοφάνε ντε και καλά να σε προσηλυτίσουν; Ο δυστυχής «φορέας» της κακής αυτής συνήθειας φέρει μόνος το μαρτύριο της εξάρτησής του και ρισκάρει τις συνέπειες, κακό της κεφαλής του.

Όσον αφορά όμως τη δημόσια υγεία, νομίζω ότι πιο πιθανό είναι να αρπάξεις τη νόσο των λεγεωναρίων από τους κλειστούς κλιματιζόμενους χώρους παρά να κάνεις γκουχ από μια μισοσβησμένη γόπα. Πιο πιθανό είναι να πάθεις βρογχόσπασμο από προϊόντα καθαρισμού και αποσμητικά χώρου παρά να ξεραθεί ο λαιμός σου επειδή κάποιος το φούντωσε. Πιο πιθανό είναι εν τέλει να τα τινάξεις από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη διότι η υπερβολική «αποστείρωση» κυρίες και κύριοι έχει κι αυτή τα αδύνατα σημεία της.