[ Πρόσωπα ] Εξήντα χρόνια πολιτικές μάχες

Ευρωβουλευτές όλων των παρατάξεων επευφήμησαν χθες όρθιοι τον Γάλλο σοσιαλιστή ευρωβουλευτή και πρώην πρωθυπουργό Μισέλ Ροκάρ, ο οποίος αποχωρεί στο τέλος του μήνα από το Ευρωκοινοβούλιο.

Χθες ήταν η τελευταία συμμετοχή του Ροκάρ στην ολομέλεια του σώματος.

«Ευχαριστούμε για τη μεγάλη συμβολή σας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», δήλωσε ο συντηρητικός πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Χανς-Γκερτ Πέτερινγκ υπό τα χειροκροτήματα των ευρωβουλευτών. Την προηγουμένη, ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος κλείνει φέτος τα 79, είχε ανακοινώσει ότι στο τέλος Ιανουαρίου αποχωρεί από την έδρα του για να πάρει τη σύνταξή του, λίγους μήνες πριν από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Ανακοίνωσε επίσης ότι δεν θα διεκδικήσει άλλο αιρετό αξίωμα, όμως θα συνεχίσει να είναι «ενεργός πολίτης».

Ο Μισέλ Ροκάρ κλείνει φέτος 60 χρόνια στράτευσης στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

«Στρατεύθηκα στο σοσιαλιστικό κίνημα τον Νοέμβριο του 1949. Δεν είναι περίεργο που αρχίζω να αισθάνομαι λίγο κουρασμένος», λέει ο ίδιος. Γιος αντιστασιακού και απόφοιτος της ΕΝΑ, της φημισμένης γαλλικής Εθνικής Σχολής Διοίκησης, είχε ωστόσο απομακρυνθεί το 1955 από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΡS) αποδοκιμάζοντας τη στάση του στον πόλεμο της Αλγερίας. Το 1960 συμμετέσχε στη δημιουργία του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΡSU), που συγκέντρωνε διαφωνούντες του ΡS όπως ο ίδιος, χριστιανούς της Αριστεράς και πρώην κομμουνιστές. Το 1967 έγινε γενικός γραμματέας του ΡSU και το 1969 έθεσε υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, στις οποίες πήρε 3% των ψήφων.

Το 1974 επανεντάχθηκε στο ΡS αφού υποστήριξε την υποψηφιότητα του Φρανσουά Μιτεράν στις προεδρικές εκλογές της χρονιάς εκείνης. Τον υποστήριξε και στις νικηφόρες εκλογές του 1981, οπότε έγινε υπουργός Σχεδιασμού στην πρώτη κυβέρνηση του Πιερ Μωρουά και υπουργός Γεωργίας το 1983, για να παραιτηθεί το 1985. Το 1988 ο Μιτεράν επανεξελέγη και τον διόρισε πρωθυπουργό. «Ονειρεύομαι μια πολιτική όπου προσέχει κανείς αυτό που λέγεται και όχι ποιος το λέει», υπογράμμισε στην πρώτη πρωθυπουργική ομιλία του. Οι μεγάλες στιγμές της πρωθυπουργίας του ήταν η υπογραφή των συμφωνιών για το δικαίωμα της Νέας Καληδονίας στην αυτοδιάθεση και η υιοθέτηση του κατώτερου μισθού (RΜΙ), ο οποίος επέτρεψε σε ένα εκατομμύριο ανθρώπους να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Όμως συγκρουόταν επανειλημμένα με τον Μιτεράν, ο οποίος τον αντικατέστησε το 1991 με την Εντίτ Κρεσόν. Δύο χρόνια αργότερα οι σοσιαλιστές έχασαν παταγωδώς στις βουλευτικές εκλογές και το 1994 ο Ροκάρ εξελέγη στο Ευρωκοινοβούλιο. Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές δήλωσε πως στο πρόσωπο του Νικολά Σαρκοζύ βλέπει τον εκπρόσωπο «μιας μεταρρυθμιστικής και ευφυούς Δεξιάς».

Πολλοί δεν πιστεύουν ότι ο Ροκάρ θα αποσυρθεί πραγματικά. Από την άλλη, δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει θόρυβο μόνο και μόνο για να εμφανιστεί στα μίντια. Άλλωστε δεν τα έχει περί πολλού. Συχνά προκρίνουν τον εντυπωσιασμό σε βάρος της ουσίας, τονίζει, με αποτέλεσμα να συνιστούν «έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία».