Τελικά, πράγματι οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές;

Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές. Ισχύει ή δεν ισχύει; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι τόσοι πολλοί καλλιτέχνες, από τον Χίτσκοκ και τον Μπουνιουέλ έως τον Λιντς, μαγεύτηκαν και συνεχίζουν να μαγεύονται από τις ξανθές σε σημείο εμμονής; Αύριο και μεθαύριο, η Σορβόννη θα προσπαθήσει να δώσει μια απάντηση σε αυτό το καυτό ζήτημα.

«Oι άνδρες προτιμούν τις ξανθές». Αυτός είναι ο τίτλος του διήμερου κύκλου διαλέξεων που διοργανώνουν αύριο και μεθαύριο στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, στο Παρίσι, η Μαρί-Καμίλ Μπουσιντόμ και ο Τριστάν Γκρινμπέρ, ιδρυτές του Gradiva, «ομίλου ερευνών για τις τέχνες, τις εικόνες και τις παραλλαγές τους». Ο υπότιτλος ρίχνει λίγο περισσότερο φως: «Απεικονίσεις του ξανθού στις τέχνες». «Το ξανθό γεννά επιθυμία, πιθανότατα λόγω του διφορούμενου που φέρει, από την αθωότητα έως τη διαστροφή», εξηγούν στο γαλλικό ηλεκτρονικό περιοδικό Rue89 οι διοργανωτές. «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει όμως τόσο αν οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές όσο γιατί και πώς τους γοητεύουν, γιατί μαγεύουν σε σημείο εμμονής τόσους καλλιτέχνες. Το ξανθό είναι το χαρακτηριστικό της Αφροδίτης, θεάς του σαρκικού έρωτα, ενίοτε μάλιστα τα ξανθά μαλλιά είναι το τελευταίο οχύρωμα στην αιδώ της. Γήινη ή ιερή, φλογερή ή παγερή, η ξανθή μοιάζει να προσκαλεί στην υπέρβαση, άρα και στον ερωτισμό.

Για να πεισθεί κάποιος για την αδιάρρηκτη σχέση ξανθού και επιθυμίας, αρκεί να θυμηθεί τον Μποντλέρ όταν δήλωνε: “La femme doit etre doree pour etre adoree”» (σε ελεύθερη μετάφραση, «Η γυναίκα πρέπει να είναι χρυσή για να την λατρέψεις»).

Οι τέχνες
Λογοτεχνία, ζωγραφική, φωτογραφία, κινηματογράφος, μουσική… δεν υπάρχει ούτε μία τέχνη που να μην υποκλίνεται στα ξανθά μαλλιά. Πολλές φορές μάλιστα, ο κινηματογράφος δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο στη διαδικασία της μεταφοράς λογοτεχνικών βιβλίων. Απόδειξη; Στο μυθιστόρημα «Επικίνδυνες σχέσεις» του Λακλό μόνο μία γυναίκα περιγράφεται ως ξανθή, η Σεσίλ ντε Βολάνζ, η ενσάρκωση της αθωότητας.

Στην ομώνυμη ταινία του Στίβεν Φρίαρς, ωστόσο, το αγγελικά ξανθό χρώμα στα μαλλιά το αποκτά η προσωποποίηση της διαστροφής, η Μαρκησία ντε Μερτέιγ. Και στη «Λολίτα» του Ναμπόκοφ, όμως, η κόμη της ηρωίδας περιγράφεται ως καστανή, ενώ στις κινηματογραφικές προσαρμογές της- από τον Κιούμπρικ έως τον Έντριαν Λάιν και τον Ζαν-Κλοντ Μπρισό- είναι ξανθή.

Για τους διοργανωτές, η ασυμφωνία δεν είναι παρά ακόμα μία επιβεβαίωση του περίπλοκου και φορτισμένου χαρακτήρα αυτού του χρώματος στα μαλλιά, του διφορούμενου που φέρει, από την αρετή έως την αμαρτία με όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Μπουσιντόμ και Γκρινμπέρ έχουν προβλέψει για τη Σορβόννη «και μια μελέτη των διαφορετικών γυναικών που ερμήνευσαν το περίφημο “Diamonds are a girl΄s best friends”, από την Μέριλιν Μονρό έως την Μαντόνα». Η Μέριλιν στη Σορβόννη; Και όμως, πολλοί θα πουν πως ήταν καιρός.


Περί ξανθών και άλλων δαιμονίων…

● «Κάνω πολλή έρευνα- ιδίως σε σπίτια ψηλών ξανθών» Ρέιμοντ Τσάντλερ, συγγραφέας ● «Οι ξανθές γίνονται τα καλύτερα θύματα. Είναι σαν το παρθένο χιόνι που αναδεικνύει τα ματωμένα χνάρια» Άλφρεντ Χίτσκοκ, κινηματογραφιστής ● «Πάντα λέω πως τώρα είμαι στα ξανθά μου χρόνια. Γιατί από τότε που χώρισα με τη γυναίκα μου, όλες οι φιλενάδες μου είναι ξανθές» Χιου Χέφνερ, εκδότης του «Ρlayboy» ● «Είναι πιθανόν να προτιμούν και οι ξανθές τους άνδρες» Μάμι Βαν Ντόρεν, ηθοποιός ● «Ο κόσμος πιστεύει πως όλες οι ξανθές είναι ανόητες και οι καστανές πιο έξυπνες. Ε, λοιπόν, διαφωνώ» Άννα Κουρνίκοβα, τενίστρια και μοντέλο