ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για το Άλσος

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Παν. Χρ. Καραγεώργος, Αγίου Φανουρίου 22, Αθήνα, γράφει:

«Για το Άλσος Παγκρατίου (“Ματιές” 23-11-2008) υπάρχει και μία άλλη “ματιά”.

Την ιστορία του, τη συνδεδεμένη με το Ελληνικό Θέατρο, δεν θα σας την πω εγώ, την ξέρετε πολύ καλά. Εγώ θα αναφερθώ στην αφανή ιστορία, που έχει σχέση με αυτήν την ίδια την ύπαρξη και τη λειτουργία του χώρου.

Τελευταίος μισθωτής του θερινού θεάτρου και θερινού κινηματογράφου ήταν ο αρχιτέκτονας- κινηματογραφιστής- θεατρικός επιχειρηματίας Σοφιανός. Είχε προοπτικές για την αναμόρφωση του χώρου και είχε υποβάλει στον εκμισθωτή προμελέτη ή μελέτη για την κατασκευή σύγχρονου, υπόγειου θεάτρου, και στην ταράτσα, θερινού. Ποιος ήταν ο εκμισθωτής; Η έκταση του πάρκου του Άλσους Παγκρατίου διαφυλάχτηκε ως χώρος δημόσιος από τη Μονή Πετράκη και τον Οργανισμό Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας. Ήταν στην ιδιοκτησία της από αιώνες, μέχρι πρόσφατα, όταν η οδός Σπύρου Μερκούρη ήταν ρέμα και εκτεινόταν πέρα από το ρέμα, όπου σήμερα το συγκρότημα των σχολείων του Παγκρατίου. Πριν γίνουν τα σχολεία εκεί είχε εγκατασταθεί δασικό φυτώριο, από το οποίο έγιναν οι αναδασώσεις του Υμηττού και του Λυκαβηττού.

Κατά τη διάρκεια της χούντας, προς το τέλος της, κάποιοι περίοικοι- ήταν κοντά και η κατοικία του “πρωθυπουργού” Ανδρουτσόπουλου- ενοχλούνταν από τη λειτουργία του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ενοχλούνταν στο παίξιμο χαρτιών στα ρετιρέ τους. Αυτός ήταν ο λόγος που θέατρο και κινηματογράφος έκλεισαν. Ο χώρος περιήλθε, ελέω χούντας, στον δήμο. Στη συνέχεια το να περάσεις νύχτα από το Άλσος έγινε επικίνδυνο. Μα και την ημέρα η περιοχή βγήκε εκτός λειτουργίας. Για να τη ζωντανέψουν, εγκατέστησαν ένα γήπεδο μπάσκετ. Η Παιδική Χαρά υπήρχε και λειτουργούσε. Όπως υπήρχε και ήταν ζωντανό όλο το δίκτυο πεζοδρόμων με παγκάκια και λουλούδια στα παρτέρια. Τώρα πια η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί απεικονίζει τη μακάβρια εικόνα του μέλλοντός μας. Η Παιδική Χαρά νεκρή, ελλείψει παιδιών, δυο-τρία παιδιά μεγάλα παρουσιάζονται στο γήπεδο του μπάσκετ, όταν κλέβουν κάποια ώρα από τη δωρεάν παιδεία. Οι ηλικιωμένοι προτιμούν, οι περισσότεροι, το πάρκο που είναι στην Αστυδάμαντος κοντά στο Ταχυδρομείο, έχει περισσότερη ζωντάνια. Το Άλσος Παγκρατίου σήμερα λειτουργεί περισσότερο ως τόπος περιπάτου και αφοδευτήριο σκύλων. “Δίπλα στο Παγκράτι υπάρχουν τα υπαίθρια θέατρα Βύρωνα και Υμηττού…”. Έχει ενδιαφέρον αυτή η παραπομπή. Θα απαλλάξει πάλι τους περιοίκους του Άλσους από την όχληση του Ελεύθερου Θεάτρου. Από αυτήν μπορεί να απαλλαγούν και χωρίς τη βοήθεια της χούντας. Τώρα Δημοκρατία έχουμε, ό,τι θέλουμε κάνουμε…”».

Ο Δημ. Αστεριάδης, Μητροπόλεως 5γ, Καβάλα, γράφει:

«Στενοί συνεργάτες της δικτατορίας, 1967-΄74, μέλη της Συμβουλευτικής του δικτάτορος Γ. Παπαδόπουλου, μετοικήσαντες εις Δημοκρατικά Κόμματα παρίστανται: 1) Εις την ετησία εορτή της 24ης Ιουλίου στο Προεδρικό Μέγαρο για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας μαζί με συγγενείς θυμάτων της δικτατορίας και Αγωνιστές.

2) Εις εκδηλώσεις κατά της διχοτόμησης της Κύπρου.

3) Εις την Βουλήν των Ελλήνων.

Όλα αυτά τα δημοσιεύουν με δελτία Τύπου και φωτογραφίες των, χάριν αυτοδιαφημίσεώς των, και όχι μόνο γι΄ αυτά. Το μόνο που μπορεί να πει κανείς “ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ”».