Ένα βήμα πιο κοντά στην χειρουργική αντιμετώπιση του διαβήτη

Τα πρώτα ενθαρρυντικά βήματα στη μεταμόσχευση παγκρεατικών κυττάρων με σκοπό τη θεραπεία του διαβήτη έχουν κάνει Αμερικανοί επιστήμονες, αφού όπως ανακοίνωσαν έχουν αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της απόρριψης του μοσχεύματος.

Ομάδα ειδικών από το Κολέγιο Ιατρικής «Αλμπερτ Αϊνστάιν» του Πανεπιστημίου Yeshiva μεταμόσχευσαν γενετικά τροποποιημένα κύτταρα σε ποντίκια που κατάφεραν να διατηρηθούν δύο μήνες πριν απορριφθούν από τον οργανισμό.

Η επιτυχία τέτοιου είδους μεταμοσχεύσεων ενδεχομένως στο μέλλον να αντικαταστήσει την ανάγκη για καθημερινή χορήγηση ινσουλίνης στους πάσχοντες από διαβήτη τύπου Ι.

Η θεραπεία κυτταρικής μεταμόσχευσης είναι προς το παρόν περιορισμένη λόγω της δράσης των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων που απαιτούνται για την πρόληψη της απόρριψης του μοσχεύματος, τα οποία έχουν πολύ τοξικές παρενέργειες και κάνουν τους ασθενείς ευάλωτους σε λοιμώξεις.

Στα άτομα που πάσχουν από διαβήτη τύπου Ι, το ανοσοποιητικό σύστημα λανθασμένα καταστρέφει τα β-κύτταρα του παγκρέατος που παράγουν την ινσουλίνη. Χωρίς αυτή, συσσωρεύεται σάκχαρο στο αίμα και τελικά προκαλούνται επιπλοκές όπως καρδιακή νόσος, νεφρική νόσος, τύφλωση και πρόωρος θάνατος.

Οι Αμερικανοί ερευνητές τροποποίησαν τα β-κύτταρα του παγκρέατος έτσι ώστε να περιληφθούν τρία γονίδια από έναν ιό που είναι ικανός αποφύγει με επιδεξιότητα το σύστημα ανίχνευσης του ανοσοποιητικού συστήματος.

Φυσιολογικά τα μεταμοσχευμένα κύτταρα είναι ικανά να αποκαταστήσουν τον φυσιολογικό έλεγχο του σακχάρου αλλά στη συνέχεια καταστρέφονται από τον οργανισμό εντός λίγων ημερών.

Στα διαβητικά πειραματόζωα που ενέθηκαν τα τροποποιημένα κύτταρα, επετεύχθη φυσιολογικός έλεγχος του σακχάρου για έως και τρεις μήνες.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι οι τρεις πρωτεΐνες που χρησιμοποίησαν δεν ήταν και οι καλύτερες, επειδή τελικά τα κύτταρα απορρίφθηκαν. Αλλά διερευνούν και άλλα ιογενή γονίδια που μπορεί να συντελέσουν στην ανοσο-καταστολή και προσπαθούν να εντοπίσουν τον καλύτερο γονιδιακό συνδυασμό προς χρήση.

Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Gene Therapy.