ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το Φεστιβάλ

O λόγος στους αναγνώστες. Η Ναταλί Βολοντίνα, Ερυθραίας 13, Καλαμαριά, γράφει:

«Προ ετών είχα γράψει στις “Ματιές” ένα κείμενο με τίτλο “Το πελώριο μήλο”. Πήρα πολλά γράμματα ενθουσιώδη, αφού το “πελώριο μήλο” μιλούσε για μια δασκάλα, η οποία κάνοντας στα παιδάκια μάθημα Αριθμητικής, χώρισε το μήλο σε 2, 4, 8, 16 κομμάτια, φάγανε τα παιδάκια από ένα κομματάκι και έμαθαν και τι είναι η διαίρεση. Το πιο σπουδαίο: είχα γράψει ένα άρθρο στα ρώσικα, δημοσιεύθηκε και χάρη στη δημοσίευσή του βρήκα την παλιά μου δασκάλα, που διάβασε το κείμενο και κατασυγκινήθηκε!

Σήμερα, όμως, θα ήθελα να ρίξω τη ματιά μου αλλού: στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Φεστιβάλ για το οποίο γράφω τόσα χρόνια στη μεγαλύτερη ρωσόγλωσση εφημερίδα της Ελλάδας και μου άφησε μια πικρή γεύση.

Στην τελετή έναρξης που πραγματοποιείται στον κινηματογράφο “Ολύμπιον” πάντα κυριαρχούσε το αδιαχώρητο. Συνωστισμός, ταλαιπωρία… Οι προσκεκλημένοι δεν έβρισκαν θέσεις. Έπρεπε να βρεθεί μια λύση. Και τη βρήκαν: αποφάσισαν να κλείσουν τις πόρτες στους δημοσιογράφους! Όχι σε όλους, προς Θεού… Όπως τα αυγά, μας χώρισαν σε κατηγορίες:

πρώτη, δεύτερη, μπορεί και τρίτη. Η τιμή, αντίστοιχα. Εκείνος αξίζει. Εσύ; Τίποτα. Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία βρέθηκα. Την πρόσκληση όμως δεν την πήρα. Το θέμα δεν είναι ότι δεν μπορείς να βρεθείς στις τελετές έναρξης- λήξης. Το θέμα είναι αλλού: σου δείχνουν ότι δεν αξίζεις. Θα ήθελα να ξέρω όμως με ποια κριτήρια μας διάλεξαν. Μας ρώτησαν τίποτε; Διάβασαν τα άρθρα μας; Τα βιογραφικά μας; Εάν τα διάβαζαν, θα ήξεραν τουλάχιστον πόσα λογοτεχνικά βραβεία έχω. Εκτός από ελληνικά ΜΜΕ συνεργάζομαι με μια ρωσική εφημερίδα που έχει τιράζ πάνω από 900.000 φύλλα και με πολλές τοπικές. Μα ποιος ασχολείται με τον άνθρωπο και τη δουλειά του; Αν όμως ασχολιόταν κανείς, θα καταλάβαινε πως κάθε εφημερίδα έχει το κοινό της, το οποίο περιμένει να διαβάσει τα άρθρα των δημοσιογράφων, τους οποίους οι διοργανωτές του Φεστιβάλ θεώρησαν “τίποτα”. Και δεν είναι προσωπικό το θέμα. Πρόκειται για πολλούς. Καλή είναι η αίθουσα “Ολύμπιον”.

Ιστορική. Είναι κατάλληλη όμως για μια τέτοια διοργάνωση; Με στενούς διαδρόμους και σκάλες, μικρά χολ, ελάχιστη απόσταση ανάμεσα στις σειρές καθισμάτων; Εάν γίνει- Θεός φυλάξοι!- κάτι ξαφνικό, θα είναι σε θέση οι προσκεκλημένοι να αδειάσουν την αίθουσα μέσα σε λίγα λεπτά; Να είστε σίγουροι: με τίποτα! Αυτούς τους γρίφους θα ΄πρεπε να λύσουν οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ κι όχι με το σε ποιες κατηγορίες θα κατατάξουν τον καθέναν, τίνος η μούρη αξίζει για να περάσει τις πύλες του Παραδείσου και τίνος όχι.

Ωραίο ήταν το Φεστιβάλ. Ωραίο ήταν το αφιέρωμα στα ανθρώπινα δικαιώματα… Στα οποία, νομίζω, συμπεριλαμβάνεται το εξής: να μη σε εξευτελίζουν. Τουλάχιστον χωρίς λόγο…

Αυτά ήθελα να πω. Με συγχωρείτε για τα σπασμένα μου ελληνικά και εάν πρόκειται να δημοσιευθεί, να το διορθώσετε όπως επιθυμείτε».