Το Πνεύμα του Τόνου

Ανοικειότητες
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Παλαιότερα όταν τα μπουλούκια και οι άλλοι περιοδεύοντες θίασοι προγραμμάτιζαν στον χάρτη τις πόλεις και τα χωριά που θα επισκέπτονταν, θεωρούσαν αυτονόητο καθήκον και επαγγελματική μπέσα να ερωτούν τους συναδέλφους τους θιάσους ποια διαδρομή θα ακολουθούσαν ώστε να μη συμπίπτουν και τρώει ο ένας το ψωμί του άλλου. Όταν ο Χρέλιας πήγαινε Ήπειρο, ο Μυλωνάς περιόδευε στη Ρούμελη, ο Πλατής στη Θεσσαλία, ο Θηβαίος στη Μακεδονία κοκ. Αλλά και στην Αθήνα ήταν ισχυρό εθιμικό δικαίωμα εκείνου που ανήγγειλε ένα έργο για την ερχόμενη σεζόν, να μη βρίσκει στην ίδια πιάτσα ανταγωνιστικό θίασο με το ίδιο έργο. Λίγες εξαιρέσεις που διαπιστώνονται έγιναν κοινή συναινέσει (π.χ. ο Άμλετ του Ευαγγελάτου και του Γ. Μιχαηλίδη). Ζούμε στην εποχή που, δυστυχώς, τη μεγάλη μερίδα του θεάματος έχει πλέον η τηλεόραση. Το θέατρο είναι μετά την τηλεόραση και το σινεμά, ο τρίτος και καταϊδρωμένος ανταγωνιστής και ο πιο, ως παραγωγή, ακριβός διότι αυτός ούτε πολυεθνικά κεφάλαια διαθέτει ούτε τον πακτωλό των διαφημίσεων ούτε τις συνδρομές της κρατικής τηλεόρασης. Παλεύει το θέατρο να επιβιώσει στον ανταγωνισμό. Δεν μπορώ λοιπόν να αντιληφθώ πώς σκέφτονται οι παραγωγοί και οι προγραμματιστές των τηλεοπτικών σταθμών που έχουν την ευχέρεια να επιλέγουν από χιλιάδες ταινίες, να βρίσκουν και μάλιστα μέσα στις γιορτές (που ελπίζει το θέατρο να ξεβαλτώσει) και σε εποχή οικονομικής κρίσης να προβάλουν ταινίες («Δυο τρελοί παραγωγοί», «Της κακομοίρας», «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται») που παίζονται αυτή την εποχή στα αθηναϊκά θέατρα. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός. Γίνεται συχνά και πιστεύω συνειδητά και κακεντρεχώς. Θα μου πείτε μήπως υπάρχει ένας γενικός κώδικας επαγγελματικής δεοντολογίας για να υπάρχει και στον προγραμματισμό μια τσίπα; Η πλάκα είναι πως το ριμέικ των «Παραγωγών» που παίχτηκε, δεν πιάνει μπάζα μπροστά στην παράσταση του Φασουλή, αλλά σαφώς έκοψε κοινό.