Νέοι Δίσκοι

Νέος χρόνος με την παλιά φρουρά
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Αυτό που θέλεις τώρα είναι να ξεψαχνίσεις τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς, να ακούσεις και να ξανακούσεις, να ξεσκεπάσεις τα μυστικά των ΤV Οn Τhe Radio, να πετάξεις την τηλεόραση, να ξαναβγείς στους δρόμους, να φύγεις από την πόλη (πάντα με μουσικές) ευτυχής που ξεμπέρδεψες με αυτή την σκέτη ταλαιπωρία και σχετική σάχλα που επίμονα κάθε χρόνο επιτίθεται στη ζωή σου ως Γιορτές. Πάρε ανάσα, πάμε παρακάτω.

Νέο έτος με παλιούς. Και επειδή μοιάζει εντελώς άσχετο με το «τρεντουριό» που σέρνεται εκεί έξω, επιλέγω Τομ Τζόουνς για αρχή. Ναι, αυτόν τον Τομ Τζόοουνς. Γ ια δύο βασικούς λόγους: πρώτον, επειδή μου άρεσε το δισκάκι που έκανε και δεύτερον, αυτό που σας είπα: είναι «άντε γεια σου», αλλά όχι και τόσο αν το δεις αλλιώς. Ο πιο διάσημος Ουαλός (τον ξέρει η μαμά μου, ενώ τον Τζον Κέιλ δεν τον ξέρει- έκανα το τεστ) επέστρεψε έπειτα από χρόνια- πολλά- με καινούργιο άλμπουμ, αλλά με τον παλιό γνώριμο ήχο του. Όχι επειδή αρνήθηκε την ανανέωση, αλλά επειδή «ανανέωση» είναι εκείνος ο παλιός ήχος. Αυτό το soul, r΄n΄b που ακούγεται παντού τελευταία. Και αφού το σκηνικό είχε στηθεί ήδη από την Αmy Winehouse και την επίσης Ουαλή Duffy, δεν είχε ο Τοm Jones παρά να κουνήσει το δακτυλάκι του. Ή τους γοφούς του. Παίρνει για παραγωγό τον Future Cut και τραγουδάει- not so unusual- πρώτο κομμάτι το «Ι΄ m Αlive» των Τοmmy James και Ρeter Lucia, σημειώνοντας το προφανές: και ο Τομ Τζόουνς είναι εδώ. Το «εδώ» συμπίπτει και με την πρόθεσή του να γράψει και ο ίδιος τραγούδια- μέσα στο κλίμα κι αυτά- όπως και μερικές διαλεγμένες διασκευές που ένας σταρ του ΄60 με βλέψεις για Έλβις Πρίσλεϊ μπορεί να καταφέρει με επιτυχία. Εννοώ το «Τhe Ηitter» του Μπρους Σπρίνγκστιν στην πολύ λιτή βερσιόν του. Πρώτα από όλα όμως περνάει καλά ο ίδιος και απόδειξη το «Sugar Daddy» που έχει γράψει μαζί με τον Βono και τον Εdge ή το «Ιn Style & Rhythm» όπου εμφανώς το διασκεδάζει. Τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις του άλμπουμ βέβαια, έκανε η μπαλάντα «Τhe Road» στην οποία μεταξύ των άλλων ο Τom Jones ζητάει συγγνώμη από τη σύζυγό του για τις απιστίες που της έχει κάνει. Good news pussycat λοιπόν. Κάποτε του είχαν αναθέσει να παρουσιάσει τα βραβεία του ΜΤV για να τον φέρουν κοντά στη νεολαία. Δεν χρειάζεται χάρες ο Ουαλός. Τα καταφέρνει από μόνος του. Ακόμη και με φαρδιά παντελόνια.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Ναι, αυτός ο Τομ Τζόουνς!

● Γιος ανθρακωρύχου, γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1940 στο Πόντριπριντ της Ουαλίας.

● Πραγματικό όνομα Τόμας Τζον Γούντγουορντ. Το Τζόουνς τον βόλεψε.

● Άρχισε την καριέρα του στη δεκαετία του ΄60. Και οι Βeatles; Σύμπτωση.

● Διάσημος για την ιδιαίτερη φωνή του, τα πολύ στενά παντελόνια που φορούσε και το σέξι στυλ που αναστάτωνε τα κορίτσια.

● «Ο Έλβις της άλλης πλευράς του ωκεανού» τον είχαν αποκαλέσει. Φταίει το ροκ εν ρολ. Και το κούνημα.

● Συνάντησε τον Έλβις το 1965 στα στούντιο της Paramount.

● Είναι αυτός που τραγούδησε τα «Green Green Grass Οf Ηome», «Ιt΄ s Νot Unusual», «What΄s Νew Ρussy cat?», «Delilah», «She΄s Α Lady», το «Κiss» (του Πρινς) ακόμη πιο φάνκι, το «Sex Βomb» και συνεχίζει απτόητος.


… σε μπλουζ φούρνους

Για τον Sonny Landreth ο Έρικ Κλάπτον έχει πει πως μάλλον είναι ο πιο υποτιμημένος από όλους τους μουσικούς και ο πιο προχωρημένος από όλους. Στο «From Τhe Reach» (Ρroper), διαπιστώνεις πως ο θείος Έρικ κάτι ξέρει όταν μιλάει. Και παίζει και μαζί με τον Λάντρεθ, μάστορα της slide κιθάρας, σε αυτό το μπλουζ, roots, Νέα Ορλεάνης και Μισισιπή ραντεβού. Όχι μόνο αυτός αλλά και οι Ντόκτορ Τζον, Μαρκ Νόπφλερ, Έρικ Τζόνσον, Βινς Γκιλ, Τζίμι Μπουφέ. Γιατί τα μπλουζ είναι μόνο η αρχή, από εκεί και μετά όρεξη να΄ χεις.

«Τhe Βlues Roll Οn» (Delta Groove)

και εδώ, από τον Εlvin Βishop, ο οποίος επίσης έχει κόσμο στο σπίτι.

Εκλεκτοί συνάδελφοί του, όπως οι Μπι Μπι Κινγκ, Τζέιμς Κότον, Ντέρεκ Τρακς, Τζορτζ Θόρογκουντ, Γουόρεν Χέινς, βουτάνε στα βαθιά νερά των μπλουζ και σηκώνουν κύματα. Τo Άγιο Πνεύμα τινάζει τα φτερά του, φωνάζει αλληλούια και βάζει μια μπίρα να πιει όχι για την πάρτη του, αλλά γι΄ αυτά τα φουκαριάρικα βρώμικα μπλουζ. Μιλάμε για αποκάλυψη και για πιθανό Γκράμι.


Παγωμένες ιστορίες…

Συγκινήθηκα όμως με τον Lou Reed. Γιατί ο Λου Ριντ έχει κάτι που μπορεί να σε πιάσει σαν αόρατο χέρι μέσα στο σκοτάδι, να σε φρενάρει απότομα και να σε κάνει να καταλάβεις. Το «Βerlin» – ίσως το πιο καταθλιπτικό άλμπουμ που έχει βγει ποτέ, είχαν πει το 1973 που το ηχογράφησε- μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν δεν το έπαιξε ποτέ λάιβ. Το 2006 για πρώτη φορά το παρουσίασε ζωντανά σε πέντε συναυλίες στο St.

Αnn΄s Warehouse στο Μπρούκλιν. Αυτό είναι το CD που βγάζει τώρα η Μatador. Σαν μια παγωμένη αφήγηση γύρω από χαρακτήρες, δράματα, πάθη και απώλειες. Αν αυτά στα πει ο Lou Reed, απλά σου λέω προετοιμάσου.