Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Φυλάξεως σημαντικά

Αγαπητή Φοίβη.

Στη χώρα όπου και ο γιαλός είναι στραβός και στραβά αρμενίζουμε, παραμονή Πρωτοχρονιάς και οι διαδηλωτές φώναζαν προς τους ΜΑΤατζήδες που φρουρούσαν τα χριστουγεννιάτικα δένδρα των δημάρχων Αθήνας και Θεσσαλονίκης: «Πέρυσι αφήσατε τα δάση και κάηκαν για πλάκα/ τώρα φυλάτε το ψεύτικο δένδρο του μακάκα!».

Επειδή Φοίβη μου τώρα εγώ, μεσήλικος άνθρωπος, συμβαίνει να συμφωνώ πάρα πολύ με το πιο πάνω σύνθημα, μπορείς να μου απαντήσεις στο υπαρξιακό ερώτημα που μου προέκυψε: μήπως είμαι αναρχοαυτόνομος ή κουκουλοφόρος και δεν το ξέρω;

Κάθε απάντηση δεκτή. Και η βοήθεια του κοινού ευπρόσδεκτη.

Σε ελαφρά (;) σύγχυση ταυτότητας, Κωνσταντίνος Χ.Β.

Να διευκρινίσουμε πρώτα, αγαπητέ Κωνσταντίνε: δεν εννοείται το συμπαθές είδος πιθήκου μακάκα μάλλον στο χαριτωμένο συνθηματάκι.

Άρα κάτι άλλο, πιο μεγάλο και πιο μακακίας (πολύ της μόδας εσχάτως, χάρη στο «Αλ τσαντίρι» απ΄ ό,τι μαθαίνω) σημαντικό εννοεί ο λαϊκός ποιητής του συνθήματος με το οποίο όπως λέτε συμφωνείτε. Άρα συμφωνείτε με κάτι μεγάλο και σημαντικό. Άρα δεν είστε κουκουλοφόρος ή αναρχοαυτόνομος!


Κουβαλώντας πέτρες

Προς Φοίβη Αθηναίου. Διάβασα το θέμα «Οι Σουλιώτισσες στο χειρουργείο» (31/10), στο οποίο υπογραμμίζεται: Κτίστηκε (το μνημείο του Ζαλόγγου, του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου) με 4.300

τραχιές πέτρες, που τις κουβάλησαν στην πλάτη τους ως προσφορά οι γυναίκες του Ζαλόγγου έως την άκρη του γκρεμού…

Πολύ θα με συγχωρήσετε, αλλά αποδίδονται τιμές στις γυναίκες του Ζαλόγγου (προφανώς του χωριού Καμαρίνα, που βρίσκεται δίπλα στο μνημείο), πράγμα που δεν το δικαιούνται γιατί δεν ήταν Σουλιώτισσες αυτές ή ήταν λανθασμένη η πληροφόρηση της συντάκτριας, πράγμα που θα το αναγνωρίσω…

Υπηρετούσα τότε στα Γιάννινα στρατιώτης και, ύστερα από σχετικές διαταγές, κατασκηνώσαμε κοντά στο μοναστήρι ικανός αριθμός στρατιωτών της VΙΙΙ Μεραρχίας, για δύο μήνες.

Η δουλειά μας ήταν να κουβαλάμε τις πέτρες για να κτίσει ο Ζογγολόπουλος το μνημείο, σε όλη την περίοδο της ανέγερσης.

Πουθενά δεν συμμετείχαν γυναίκες από τα διπλανά χωριά Καμαρίνα και Κρυοπηγή και το βράδυ που τελειώναμε κατεβάζαμε και από ένα ξύλο ο καθένας- για να πάνε πού;

Δεν ξέρω!

Θα ΄θελα να δικαιούμαστε οι συνάδελφοί μου κι εγώ την τιμή της προσφοράς στο μνημείο, γιατί εμείς προσφέραμε κάτω από αντίξοες συνθήκες στην ανέγερσή του.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας, Πασχαλίδης Αθανάσιος, Πετροπηγή Καβάλας ΥΓ: Το ρεπορτάζ με έκανε να αναπολήσω και ύστερα από 50 χρόνια προγραμμάτισα να επισκεφθώ το Ζάλογγο, για να πω άλλη μια φορά στις Σουλιώτισσες τα χαιρετίσματά μου και να τους δηλώσω τον θαυμασμό μου.

Πίσω από κάθε επιφανή άνδρα υπάρχει και μια αφανής πλην αποτελεσματική γυναίκα λέει μια ρήση, αγαπητέ Αθανάσιε (εξαίρεση δεν αποτελεί ούτε η σεμνή και ταπεινή πρωθυπουργάρα μας με την νηπιαγωγό/ χειρουργό). Δεν πιστεύετε ότι πίσω από τόσους άνδρες της μεραρχίας που ασχολήθηκαν με το μνημείο- το οποίο λίγο έλειψε να διαλυθεί από τις βροχές και την αδιαφορία της σεμνής και ταπεινής Πολιτείας μας- βρισκόταν έστω και μία γυναίκα;


«Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό…»
Φοίβη

Καθώς τελειώνουν οι γιορτές, τα φετινά «ειδικά» για τις περιστάσεις κάλαντα κυκλοφορούν ελεύθερα (και με φωτογραφίες της δημαρχάρας μας με τα ΜΑΤ που φυλάσσουν το δέντρο του!) κυρίως στο ελεύθερο Ίντερνετ και στα blogs, που όπως θυμόμαστε το 2008 ήθελαν να τους βάλουν χέρι – για να μην τους φτύνουν πολύυυυυυ…- οι σεμνοί και ταπεινοί (και με μηδενική ανοχή στη διαφθορά- χαχαχαχαχαχα, ωραίο ανεκδοτάκι). Ιδού λοιπόν: «Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού/ Κάθε σπίτι και φωλιά οι μπάτσοι είναι παντού,/ Έι!/ Δακρυγόνα και φωτιές μεσ΄ τη γειτονιά/ ήρθε η εξέγερση βοηθάτε ρε παιδιά Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,/ μήνυμα θα φέρει από το λαό./ Μες στη σιγαλιά ακούμε τρία μπαμ / και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά./Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό/ και χτυπάν΄ αλύπητα νέους στο ψαχνό,/ Έι!/ Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού/ κι η Βουλή απέχει μόλις ένα ντου Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες είν΄ πολλές/ τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές/ Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,/ φωνάζουνε συνθήματα και σπάν΄ στα πεταχτά Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό/ Κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι τρέχει εδώ,/ Έι!/ Δακρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή/ Ας δώσουμε στη γη μας ακόμα μια στροφή».

Για την αντιγραφή,