«Μεγάλε, θα σταματήσεις μόνο όταν φτάσεις στην κορυφή»

«Όταν την άνοιξη του 1984 ξεκινήσαμε να σκαρφαλώνουμε στα βράχια της Αγριάς, στο Πήλιο, κανείς, ούτε κι εγώ βέβαια, δεν σκέφτηκε ότι ένα από τα τρία-τέσσερα αυτά παιδιά θα έφτανε κάποτε στο ψηλότερο σημείο του πλανήτη μας, στα 8.850μ., στην κορυφή του Έβερεστ…

Τα χρόνια, βέβαια, περνούσαν και από το 1984 μέχρι το 1994 είχαμε περπατήσει σε όλα σχεδόν τα ελληνικά βουνά, είχαμε αναρριχηθεί σε σημαντικές διαδρομές σε μεγάλα αναρριχητικά πεδία (Όλυμπος, Μετέωρα, Βαράσοβα, Ηρακλίτσα κ.λπ.). Η φυσική εξέλιξη του ανήσυχου ανθρώπου είναι να προσπαθεί για το καλύτερο και για τον ορειβάτη να σχεδιάζει το ψηλότερο, το δυσκολότερο, το πρωτοποριακό. Έπειτα από 30 ορειβατικά ταξίδια σε όλο σχεδόν τον πλανήτη, έφτασε η ώρα που ετοιμάζαμε και τα σακίδιά μας για το μακρινό Νεπάλ. Δεν είναι και λίγο να σχεδιάσεις, να οργανώσεις, να προετοιμάσεις και να υλοποιήσεις ένα ταξίδι στα Ιμαλάια, με ανάβαση στην κορυφή του Έβερεστ. Προηγήθηκαν σκληρές και μεγάλες αναβάσεις στις Άνδεις και στις κορυφές Ακονκάγκουα (6.962μ.), Κοτοπάξι (5.896μ.), Τσίμποράζο (6.320μ.), Καύκασο (5.642μ.) και στο Βίνσον της Ανταρκτικής (4.897μ.), όπως και μεγάλες και δύσκολες αναρριχήσεις σε πολλές κορφές των Άλπεων πάνω από τα 4.000 μέτρα. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας μας, οργανώσαμε και υλοποιήσαμε τις πρώτες πεζοπορικές αποστολές στον Βόρειο, αλλά και στον Νότιο Πόλο. «Μας δίνουν οξυγόνο». Οι μοναδικές για τα ελληνικά δεδομένα αποστολές είναι το χόμπι μας, είναι η χαρά μας, μας δίνουν οξυγόνο να ζήσουμε.

Με τον φωτογράφο και οργανωτή της βασικής κατασκήνωσης, τον φίλο μας Βασίλη Οικονόμου, ο οποίος έμεινε στο Βase Camp, στα 5.370 μέτρα, για περισσότερες από 45 ημέρες, το ελληνικό “κομμάτι” της “Dream Εverest Τeam 2004”, ξεκίνησε στις 14 Μαρτίου του 2004 για ένα μοναδικό ταξίδι, για μια ανεπανάληπτη αποστολή. Περάσαμε μερικές ημέρες στην πρωτεύουσα Κατμαντού, για τις απαραίτητες γραφειοκρατικές διαδικασίες, παίρνοντας μια πρώτη “γεύση” από τον πολιτισμό της χώρας. Σύντομα, στις 19 Μαρτίου, ξεκινήσαμε από το μικρό χωριό της Λούκλα να βαδίσουμε βορειοανατολικά προς τους πρόποδες του βουνού. Περνώντας από τα χωριά Ρakdin (2.900μ.), Νamze Βazaar (3.400μ.), Τengboche (3.900μ.), Ρheriche (4.200μ.) και τους οικισμούς Lobuche (4.900μ.) και Gorashep (5.000μ.), έπειτα από συνολικά 10 ημέρες πεζοπορίας φτάσαμε στην κατασκήνωση βάσης και στα 5.370 μέτρα. Την 1η Απριλίου κάναμε την Ρouza, τελετή-προσευχή προς τους θεούς του Έβερεστ για πετυχημένη ανάβαση στο βουνό. Σαν ψέματα μας φάνηκε την Πρωταπριλιά να ξεκινάμε την ανάβαση στο Έβερεστ. Κι όμως, έτσι άρχισαν όλα. Για περισσότερες από 40 ημέρες ανεβοκατεβαίναμε στο βουνό μαζί με τους Σέρπα της ομάδας μας, μέχρι να στήσουμε τις κατασκηνώσεις και να εγκλιματιστούμε στις ακραίες κλιματικές συνθήκες. Έτσι λοιπόν, στις 17 Μαΐου του 2004 με τον Αpa Sherpa και τον Lakpa Sherpa, στις 05.45 τα ξημερώματα, σταθήκαμε στην ψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων, στα 8.850μ., στη «Στέγη του κόσμου»!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου:
● Τα λόγια του Conorad Αnker, ενός από τους πιο αξιόλογους ορειβάτες στον κόσμο, που βρήκε το πτώμα του Μallory, στο Έβερεστ το 1999, στην Ανταρκτική. «Dear Νikos, you must try Εverest, this is a big challenge and you can reach the summit».

● Την τελευταία προπόνηση πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για το μακρινό Νεπάλ. Όλοι οι Βολιώτες και Αγριώτες φίλοι μαζευτήκαμε στα βράχια στην Αγριά. Ήταν λιγότερο προπόνηση και περισσότερο γιορτή, χαρά, αποχαιρετισμός με ευχές και αισιόδοξα μηνύματα.

● Τη στιγμή που είδα την κορυφή του Έβερεστ από το Ρheriche και είπα στον εαυτό μου: “Μεγάλε, εκεί θα σταματήσεις, μόνο εκεί, γι΄ αυτό ήρθες εδώ…”.

● Τις στιγμές που σκαρφαλώναμε στον παγετωνικό καταρράκτη Κumbu, με τις τεράστιες και χαώδεις crevass, σχισμές στον παγετώνα.

● Τον Αpa Sherpa, που στα τέλη Απριλίου έχασε τη μικρή του κόρη από ανίατη ασθένεια κι όμως είχε τη δύναμη να συνεχίσει την ανάβασή του και να φτάσει στην κορυφή για 14η χρονιά. Πλέον ο Αpa Sherpa έχει ανέβει στην κορυφή του Έβερεστ 18 φορές, κατέχει το επίσημο ρεκόρ και είναι ο άνθρωπος με τις περισσότερες αναβάσεις στην κορυφή του βουνού. Ο Αpa Sherpa είναι ένας μοναδικός ορειβάτης, μια εξέχουσα προσωπικότητα, είναι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Δίπλα του έμαθα πολλά για το βουνό, για το Έβερεστ, για τους ανθρώπους. Είναι πραγματικός δάσκαλος, όχι μόνο στο βουνό αλλά και στη ζωή.

● Τη νύχτα της 16ης Μαΐου, όταν, στις 9 το βράδυ, ξεκινήσαμε με τους σχοινοσυντρόφους μου για την τελική ανάβαση προς την κορυφή. Θυμάμαι κάθε μου βήμα, κάθε κάρφωμα των crambons μου (μεταλλικές σκάρες με καρφιά που μπαίνουν στις μπότες)

στον πάγο, κάθε κίνηση του piole μου (ορειβατική αξίνα)

στην παγωμένη ορθοπλαγιά.

Μοναδική θέα
● Τη μοναδική θέα που είχα στην ανατολή του ήλιου από τα 8.800 μέτρα, λίγο πριν από το «Ηillary Step», το «βήμα του Χίλαρι», ένα από τα δυσκολότερα αναρριχητικά περάσματα για την κορυφή. Ήταν σίγουρα η ομορφότερη ανατολή που έχω ζήσει!

● Τα λόγια του Βασίλη, από τον ασύρματο, όταν έφευγα από την κατασκήνωση 4 για την τελική ανάβαση στην κορυφή. “Καλή τύχη φίλε, θα περιμένω εδώ όλη νύχτα για να με καλέσεις από την κορυφή του κόσμου…”. Είχα χρέος να τον δικαιώσω!

● Την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν οι δικοί μου άνθρωποι στην Αγριά, στον τοπικό Δήμο και στον Ορειβατικό Σύλλογο Βόλου, τόσο κατά την προετοιμασία όσο και τις μέρες που ήμουν στο βουνό.

● Την πανέμορφη υποδοχή που μας επιφύλαξαν πίσω στην Ελλάδα φίλοι και γνωστοί, κατά την επιστροφή μας από το μακρύ εκείνο ταξίδι.

● Τους σχοινοσυντρόφους και τους φίλους που μαζί ανεβήκαμε στο Έβερεστ: τον Βέλγο Robert Ηuygh, τον Ελβετό Rupert Ηeider, τον Αμερικανό Βill Ζachary και τον Νεπαλέζο Lakpa Sherpa. Με όλους διατηρούμε πολύ καλές σχέσεις, έχουν έρθει στην Ελλάδα και στο σπίτι μου στην Αγριά, ενώ συνεχίζουμε να σκαρφαλώνουμε μαζί και σε άλλες κορφές ανά τον κόσμο. ● Ακόμη και εκεί πάνω, τον φίλο μου και αδικοχαμένο Νίκο Ζάχο που μαζί σκαρφαλώναμε στα πιο δύσκολα βουνά του κόσμου».

Την 1η Απριλίου κάναμε την Ρouza, τελετήπροσευχή προς τους θεούς του Έβερεστ για πετυχημένη ανάβαση στο βουνό

«Θυμάμαι κάθε μου βήμα, κάθε κάρφωμα των crambons μου στον πάγο, κάθε κίνηση του piole μου (ορειβατική αξίνα) στην παγωμένη ορθοπλαγιά»

«Δεν θα ξεχάσω τα λόγια του Βασίλη, από τον ασύρματο, όταν έφευγα για την τελική ανάβαση στην κορυφή. “Καλή τύχη φίλε, θα περιμένω εδώ όλη νύχτα για να με καλέσεις από την κορυφή του κόσμου…”. Είχα χρέος να τον δικαιώσω!»