[ ΡΙΠΕΣ ] Υποκρισία

Η ανθρωπιστική καταστροφή στη Λωρίδα της Γάζας και οι φόνοι αμάχων και παιδιών έχουν προκαλέσει όπως είναι φυσικό την κατακραυγή της κοινής γνώμης σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η συμπεριφορά της κυβέρνησης του Ισραήλ, τα αδιάκριτα χτυπήματα εναντίον μη στρατιωτικών στόχων και βέβαια η αδιαφορία για τις ανθρώπινες ζωές που χάνονται, χειροτερεύουν βέβαια την εικόνα και αποτελούν στοιχείο κριτικής ακόμα και από ισραηλινά μέσα ενημέρωσης.

ΕΚΕΙΝΟ που προκαλεί ωστόσο τη μεγαλύτερη απορία είναι ο τρόπος με τον οποίο η πολιτική του Ισραήλ καταλήγει τελικώς να ενισχύει τους φανατικούς ισλαμιστές τόσο μεταξύ των Παλαιστινίων όσο και στον αραβικό κόσμο.

ΓΙΑΤΙ βέβαια ακόμα και αν επιτευχθεί μια μακροβιότερη εκεχειρία δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η Χαμάςπαρά τις αποτρόπαιες πρακτικές της -θα βγει κερδισμένη από αυτή την αντιπαράθεση.

ΙΔΙΩΣ αν μετά τη λήξη των εχθροπραξιών βρεθούμε μπροστά σε έναν δεύτερο Λίβανο, αν δηλαδή αποδειχθεί ότι στρατιωτικά το Ισραήλ δεν μπορεί να ελέγξει αποτελεσματικά τις επιθέσεις εναντίον του.

ΕΞΙΣΟΥ σημαντικές όμως μπορεί να αποδειχθούν και οι επιπτώσεις γενικότερα στην αραβική κοινή γνώμη, όπου και πάλι ενισχύονται οι ακραίες φωνές με αποτέλεσμα να περιορίζονται οι δυνατότητες των κυβερνήσεων που στηρίζουν τις ειρηνευτικές διαδικασίες.

ΤΟ Ισραήλ κινδυνεύει έτσι να βρεθεί χωρίς αξιόπιστους συνομιλητές και με τον πιο μεγάλο αντίπαλό του, το Ιράν, ενισχυμένο ακόμα περισσότερο.

ΟΣΟ για τις διαβεβαιώσεις του ότι στόχος των επιχειρήσεων είναι μόνον η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και ότι επιθυμεί την ειρήνη, θα ήταν ασφαλώς πολύ περισσότερο πειστικές αν δεν συνοδεύονταν από τους συνεχιζόμενους εποικισμούς στα κατεχόμενα. ΓΙΑΤΙ βέβαια όλα αυτά τα χρόνια το Ισραήλ είναι μετριοπαθές στα λόγια, στην πράξη όμως συνεχίζει την ίδια επεκτατική πολιτική.