Δεν σε αφήνουν να αγιάσεις

Η γιαγιά μου έλεγε ότι δεν κάνει να κλείνει ο παλιός ο χρόνος με γκρίνια, γιατί έτσι θα συνεχίσει και ο νέος. Δυστυχώς θα το ρισκάρω και θα της πάω κόντρα, γιατί σε αυτή τη χώρα και να θέλεις, δεν σε αφήνουν να αγιάσεις. Παραμονή Χριστουγέννων λοιπόν και βρίσκομαι στο Μετρό, το οποίο πρόλαβα στο τσακ τρέχοντας- και κάνοντας πατινάζ- πάνω στο αστραφτερό μαρμαρένιο δάπεδο του σταθμού στον Ελαιώνα. Μία πρώτη μικρή νίκη, αφού έχω καθυστερήσει και στο σπίτι με περιμένουν με το ρολόι στο χέρι. Η νίκη γίνεται θρίαμβος, όταν βγαίνοντας στον σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας, βλέπω να με περιμένει το λεωφορείο στην αφετηρία. Χωρίς οδηγό, γεμάτο κόσμο, με αναμμένη τη μηχανή και ανοιχτές τις πόρτες, προφανώς για να ζεσταίνει την ατμόσφαιρα. Ρίχνω μια ματιά στον πίνακα με το ωράριο των αναχωρήσεων και διαπιστώνω ότι το λεωφορείο αναχωρεί στις 6 παρά πέντε, δηλαδή σε δύο λεπτά! Ανεβαίνω και περιμένω πιστεύοντας ότι σε καμιά δεκαριά λεπτά θα βρίσκομαι σπίτι μου με μία ελάχιστη καθυστέρηση, στα όρια του ακαδημαϊκού δεκαπενταλέπτου. Αμ δε! Η ώρα περνά, η μηχανή δουλεύει με την πόρτα ανοιχτή, οι πρώτοι επιβάτες αρχίζουν και δυσανασχετούν, όμως οδηγός δεν λέει να εμφανιστεί. Δέκα λεπτά μετά την προβλεπόμενη ώρα αναχώρησης κατευθύνονται δύο επιβάτες στον χώρο συγκέντρωσης των οδηγών που υπάρχει στη Δουκίσσης Πλακεντίας για να μάθουν πότε θα φύγουμε. Γυρνώντας μάς ανακοινώνουν ότι επειδή λείπουν οδηγοί, θα ξεκινήσουμε κατά τις 6 και τέταρτο. Μάλιστα ο οδηγός ανακοίνωσε έπειτα από… διαπραγματεύσεις με τους δύο επιβάτες ότι ίσως μάς έκανε τη χάρη να αναχωρήσουμε στις 6 και δέκα. Εννοείται ότι άκουσε διάφορα από τους επιβάτες, την ώρα που κάθησε στο τιμόνι, έριξε όμως το μπαλάκι στον σταθμάρχη. Θα αρκούσε ένα χαρτάκι στην πινακίδα της αφετηρίας, που θα ενημέρωνε για την αλλαγή των δρομολογίων και δεν θα είχε δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Βεβαίως το ιδανικό θα ήταν να μην έπαιρναν οι «ασθένειες» των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικών Μεταφορών επιδημικές διαστάσεις τις παραμονές των εορτών και να γίνονταν όλα τα δρομολόγια κανονικά. Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη δόθηκε αγώνας από τους οδηγούς των λεωφορείων και ο κόσμος τούς συμπαραστάθηκε, για να διατηρήσουν οι συγκοινωνίες τον κοινωνικό χαρακτήρα τους. Και όχι για να επιλέγουν ορισμένοι από αυτούς πότε τους βολεύει να «ασθενήσουν», χαλώντας τη διάθεση κάποιων άλλων. Τέρμα η γκρίνια. Εύχομαι σε όλους ένα ευτυχισμένο 2009 και προπαντός υγεία!