Σκληρό πόκερ με το άσυλο

Ραντεβού στις 9 Ιανουαρίου, με νέο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, έδωσαν χθες χιλιάδες μαθητές και φοιτητές, μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας προ των εορτών πορείας στο κέντρο της Αθήνας.

Ωστόσο, παρ΄ ότι σχολεία και σχολές έκλεισαν από χθες, σε 3 κεντρικά πανεπιστήμια της Αθήνας- τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο και το Ε.Μ. Πολυτεχνείο- συνεχίζονταν μέχρι αργά χθες

ΔΕΝ ΑΔΕΙΑΣΑΝ

Παρ΄ ότι έκλεισαν οι σχολές στο Πολυτεχνείο, τη Νομική και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, υπάρχουν ακόμα καταληψίες

το βράδυ οι διαπραγματεύσεις των πανεπιστημιακών με όσους καταληψίες είχαν απομείνει, εξωπανεπιστημιακοί στη συντριπτική πλειονότητά τους, σκοπεύοντας να κάνουν… Χριστούγεννα με καταλήψεις. Στο Οικονομικό, ορισμένοι καταληψίες αποφάσιζαν να παραμείνουν μέχρι και την ημέρα των Χριστουγέννων, στη Νομική οι περισσότεροι έφυγαν αλλά κάποιοι παρέμεναν ώς αργά χθες το βράδυ και στο Πολυτεχνείο επίσης άλλες ομάδες αποχώρησαν κι άλλες παρέμειναν.

Όπως δήλωναν πάντως χθες στα «ΝΕΑ» και οι τρεις πρυτάνεις, κ.κ. Χρ. Κίττας του Παν. Αθηνών, Γρ. Πραστάκος του Οικονομικού και Κ. Μουτζούρης του ΕΜΠ, δεν υπάρχει περίπτωση να αποφασιστεί άρση του ασύλου από τις ίδιες τις πρυτανικές αρχές, καθώς φοβούνται το ενδεχόμενο μακελειού. Το «μπαλάκι» για μια τέτοια απόφαση, έλεγαν χθες οι πανεπιστημιακοί, ανήκει αποκλειστικά στην Εισαγγελία η οποία βάσει του ισχύοντος νόμου μπορεί να αποφασίσει αυτεπαγγέλτως επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων σε ΑΕΙ χωρίς άδεια των πανεπιστημιακών, εφόσον θεωρεί ότι μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα, όπως η κατασκευή εκρηκτικών. «Αν ζητήσουμε εμείς άρση του ασύλου, δεν θα μπορούμε να διοικήσουμε το ίδρυμα την επόμενη μέρα, οι φοιτητές μας είναι πλήρως αντίθετοι», εξηγεί ο κ. Πραστάκος. Στην πράξη όλα αυτά σημαίνουν ότι κανείς δεν εμποδίζει όσους καταληψίες επιμένουν ακόμα να παραμείνουν όσο νομίζουν μέσα στα ιδρύματα, ακόμα και τώρα που έχουν κλείσει για τις εορτές, εφόσον δεν τα χρησιμοποιούν ως «ορμητήρια» για επιθέσεις με μολότοφ.

Κινδυνεύει το εξάμηνο
Ήδη σε αρκετά ιδρύματα, όπως τα υπό κατάληψη πανεπιστήμια και σχολές της Αθήνας, σχολές του Αριστοτελείου Θεσσαλονίκης και το Πολυτεχνείο Κρήτης, έχει προκύψει ζήτημα απώλειας του εξαμήνου. Όπως ανέφερε ο πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης κ. Ιωακ. Γρυσπολάκης, ελάχιστοι φοιτητές δεν επέτρεψαν χθες στα μέλη της Συγκλήτου να μπουν στον χώρο προκειμένου να συζητήσουν την τροποποίηση του ακαδημαϊκού εξαμήνου ώστε να δοθεί παράταση και να μη χαθεί το εξάμηνο, καθώς και τη διεξαγωγή πρόσθετης εξεταστικής για τους αποφοίτους. Σύμφωνα με τον πρύτανη, έπειτα από αυτήν την εξέλιξη το εξάμηνο πιθανότατα να χαθεί και αυτοί που θα πληρώσουν το κόστος είναι τελικά οι 3.000

φοιτητές του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Πού μπαίνει το όριο στην κωμικοτραγική «πολιτιστική επανάσταση» των απολίτιστων;

Τα γεγονότα των δύο τελευταίων εβδομάδων μάς έχουν προβληματίσει βαθιά. Κρατικοί λειτουργοί και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής. Την κοινοτοπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας τών εκ του ασφαλούς αντιεξουσιαστών, ανταγωνίζεται σε υπερβολή μονάχα η προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να «αφουγκραστούμε τα μηνύματα» της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου, την οποία εμείς, οι αμέτοχοι στο «κίνημα», δεν αντιλαμβανόμαστε.

Αυτά είναι λίγο- πολύ γνωστά. Θέλουμε όμως σήμερα να σχολιάσουμε ειδικότερα τη βίαιη διακοπή της πρεμιέρας της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες αυτοαποκαλούμενες «παρεμβάσεις», που την ακολούθησαν, με αποτέλεσμα τη ματαίωση πολλών θεατρικών παραστάσεων. Με μια έννοια, τα γεγονότα αυτά υστερούν σε σημασία των όσων προηγήθηκαν, δεν είναι παρά η φαρσική εκδοχή των κατά πολύ τραγικότερων καταστροφών, σε σπίτια, σχολεία, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών. Από μια άλλη όμως άποψη είναι αποκαλυπτικά, καθώς αναδεικνύουν μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη.

Αν εμείς οι άνθρωποί της ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη ή να διακόπτει μια θεατρική παράσταση βρίζοντας το κοινό και γράφοντας με σπρέι στο καινούργιο, καθαρό φουαγιέ του Εθνικού το ναζιστικής υφής σύνθημα «σκατά στους κουλτουριάρηδες» (!) τι μας λέει ότι δεν θα δούμε μεθαύριο τους ίδιους ή άλλους να καίνε βιβλία ή να επιχειρούν να ορίσουν το τι θα λέμε και τι θα σκεφτόμαστε; Πού μπαίνει το όριο σε αυτή την κωμικοτραγική «πολιτιστική επανάσταση» των απολίτιστων; (Παρεμπιπτόντως, τους οργισμένους νεαρούς τούς προσέβαλλαν αποκλειστικά οι θεατρικές παραστάσεις ποιότητας, που παίζονται στα αφύλακτα, ταλαίπωρα θέατρά μας. Ούτε στα μπουζουκτσήδικα με τους μπράβους τους προσπάθησαν να «παρέμβουν» ούτε στα ποδοσφαιρικά ματς, προφανώς επειδή αυτά είναι υπεράνω κάθε υποψίας «κουλτούρας»).

Η ευθύνη όμως δεν ανήκει μόνο στους αυτουργούς αλλά και στους καθ΄ ύλην αρμοδίους, όσους δηλαδή χρεώνονται με πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτιστική μας ζωή. Και βέβαια, μπορεί μερικοί από τους καλλιτέχνες που αποφάσισαν να υποκύψουν στη βία και να διακόψουν τις παραστάσεις τους, προδίδοντας το κοινό τους, να κινήθηκαν από τον φόβο του όχλου, οπότε, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούντες, υποκρίθηκαν ότι «συμπαρίστανται». Κι αυτό είναι εν μέρει κατανοητό- αλλά φτάνει, ώς εδώ. Ίσως κάποιοι άλλοι πάλι να συμφωνούν με τους βιαίως διακόψαντες. Δικαίωμά τους- στην ιδιωτική τους ζωή. Αλλά η τέχνη είναι λειτούργημα, που περιλαμβάνει στον κώδικα τιμής του την προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης.

Κι όμως, δεν ακούσαμε κανέναν από τους γενικώς και αορίστως περί δημοκρατίας κοπτόμενους σχετικούς επαγγελματικούς φορείς να διαμαρτύρεται για το αίσχος της βίας που συνιστούν οι «παρεμβάσεις». Και σε κάθε περίπτωση, καλλιτεχνικοί διευθυντές εθνικών σκηνών ή άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο πλουσιοπάροχα επιχορηγούμενοι από τους φόρους μας, χορογράφοι, σκηνοθέτες και ηθοποιοί, ας θυμηθούν ότι είναι υπόλογοι και στους νόμους της τέχνης αλλά και του κοινωνικού μας συμβολαίου, που επιτάσσουν μεγαλύτερο σεβασμό στο κοινό αίσθημα, δηλαδή σε όσους, καλλιτέχνες ή μη, πιστεύουν στη δημοκρατία και τηρούν τους κανόνες της.

Απόστολος Δοξιάδης Τάκης Θεοδωρόπουλος Πέτρος Μάρκαρης
«Έκρηξη κατά του κλίματος διαφθοράς»

ΜΕ ΚΟΙΝΗ δήλωσή τους 37 συγγραφείς κάνουν λόγο, με αφορμή τον φόνο του νεαρού μαθητή, για μια αυθόρμητη έκρηξη αγανάκτησης «ως συνέπεια ενός διαρκώς επιδεινούμενου κλίματος διαφθοράς που μοιάζει να κυριαρχεί στον τόπο μας και να μολύνει όλους τους τομείς: πολιτική ζωή, δημόσια διοίκηση, Εκκλησία, Δικαιοσύνη, Παιδεία, Οικονομία…».

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη δήλωση, όταν το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί αποτελεσματικά, «η οργή οδηγεί σε βίαιες εκδηλώσεις τις οποίες καταδικάζουμε, απ΄ όπου κι αν προέρχονται. Με την επίγνωση όμως ότι αυτές οι έκνομες ενέργειες αποτελούν προϊόν της κοινωνικής κρίσης κι όχι αιτία της. Δεν είναι δυνατόν να αφήνεται η λύση των κοινωνικών προβλημάτων σε ανεύθυνους αστυνομικούς και κουκουλοφόρους αδιευκρίνιστων επιδιώξεων…». Επισημαίνουν μάλιστα ότι η ίδια η Πολιτεία θα πρέπει να τηρεί τους θεσμούς που έχει θεσπίσει. «Όσο δεν γίνεται αυτό η χώρα θα οδεύει σε αδιέξοδο, οι νέοι θα κατεβαίνουν στους δρόμους…».

Μεταξύ των συγγραφέων που έχουν υπογράψει τη δήλωση είναι οι: Μάρω Δούκα, Γκαζμέντ Καπλάνι, Δημοσθένης Κούρτοβικ, Μαρλένα Πολιτοπούλου, Ευγενία Φακίνου και Μιχάλης Φακίνος.