[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] 2008: δύο θανάσιμες σφαίρες

Το 2008 τελειώνει. Και θα καταγραφεί ως άθλιο έτος για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, αφού μία σφαίρα αστυνομικού χτύπησε τον Αλέξη και τροφοδότησε ένα ριζοσπαστικό κύμα εξέγερσης των νέων.

Ταυτόχρονα μία άλλη σφαίρα δολοφόνησε στην κυριολεξία τους ναούς της μόρφωσης, αφού πολλές σχολές (ιδιαίτερα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) λεηλατήθηκαν, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει τη στοιχειώδη ευθύνη γι΄ αυτό το ναζιστικής έμπνευσης χτύπημα!

Και ας αρχίσουμε πρώτα από το μεγαλειώδες ξεσήκωμα το μαθητών, που έχει και θετικές και αρνητικές διαστάσεις, αν δεν θέλει κανείς να βλέπει τα πράγματα μανιχαϊστικά, δηλαδή με τη φιλοσοφία του μαύρου και του άσπρου.

Ποια είναι η θετική πλευρά; Ύστερα από αρκετά χρόνια μια καινούργια κοινωνική δύναμη αμφισβητεί στους δρόμους τον Πρωθυπουργό του καναπέ και την κοινωνία του καναπέ που ζει με το carpe diem (ας φάμε, ας πιούμε, αύριο πεθαίνουμε)!

Αμφισβητεί, δηλαδή, έναν Πρωθυπουργό ο οποίος ήθελε να διοικεί την Ελλάδα από το σπίτι του, ο οποίος στηρίχθηκε στα ευτελή δημοσκοπικά κριτήρια της καταλληλότητας και της προσωπικής γοητείας και ο οποίος δεν λογοδότησε ποτέ ανοικτά για όλες τις φοβερές υποθέσεις κυβερνητικής διαφθοράς.

Είναι, επίσης, θετικό, ότι τα νέα παιδιά αμφισβητούν τους γερασμένους μαθουσάλες της πολιτικής που κρατούν λυσσαλέα τις εξουσιαστικές τους καρέκλες!

Άρα είναι παρηγορητικός ο θυμός των νέων, γιατί νιώθουν ότι δεν αντιπροσωπεύονται πολιτικά από κανέναν και γιατί αμφισβητούν τον ρόλο του απόβλητου και του σκουπιδιού, το γεγονός με άλλα λόγια ότι μπορεί να είναι ΡhD holders, δηλαδή κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος και να κάνουν τον πιτσαδόρο ή τον άνεργο.

Όμως υπάρχει και η επικίνδυνη διάσταση.

ΠΙΣΤΕΥΩ, ΟΤΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ

αρχές του ΑΠΘ θα έπρεπε να παραιτηθούν συμβολικά, για να ανοίξει επιτέλους μια σοβαρή συζήτηση στην κοινωνία για τα όρια του περίφημου πανεπιστημιακού ασύλου

Τι εννοώ; Τα παιδιά αυτά δεν έχουν στέρεα ιδεολογία, επειδή έχουν μεγαλώσει μέσα στον εικονικό κόσμο του Ιnternet και η ψηφιακή τους κουλτούρα δεν τους επιτρέπει πολλές φορές να κατανοήσουν πού τελειώνει το σαλόνι και πού αρχίζει το λογισμικό.

Και έτσι είναι δυνατό πολύ εύκολα να κάνουν ατελείς γενικεύσεις ή και ενδεχομένως να συμμετέχουν σε βίαια περιστατικά. Το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι μια τέτοια απαράδεκτη γενίκευση, γιατί όλοι οι αστυνομικοί δεν είναι δολοφόνοι και γιατί δεν ζούμε σε μια δικτατορία τύπου Πινοσέτ, που είχε μετατρέψει συλλήβδην την αστυνομία σε ένα εργαλείο άγριας καταστολής.

Άρα δεν πρέπει να χαϊδεύουμε τα παιδιά, όταν καταφεύγουν στη βία, γιατί η βία είναι αντιπολιτική και δίνει τη δυνατότητα σε ανεξέλεγκτες δυνάμεις να διαταράσσουν ακατανόητα τη δημοκρατία μας, όπως φάνηκε και από τον επικίνδυνο τραυματισμό του δεύτερου νεολαίου!

Όμως το 2008 θα καταγραφεί και ως μαύρο έτος και για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ειδικά του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου! Γιατί; Γιατί την ώρα που τα παιδιά διαμαρτύρονταν, εξαθλιωμένοι μετανάστες κατέστρεφαν ολοκληρωτικά τη Νομική και άλλες σχολές στη Θεσσαλονίκη.

Γιατί το έκαναν αυτό; Κοινωνιολογικά θα πρέπει ίσως να δούμε πόσο απέτυχαν οι πολιτικές του ελληνικού κράτους για την αφομοίωση των αλλοδαπών, οι οποίοι, άνεργοι και παρίες, το βράδυ μεταβάλλονται σε ληστές εκμεταλλευόμενοι το άσυλο.

Όμως εν τοις πράγμασι είχαμε να κάνουμε με μία απίστευτη θηριωδία, που περιελάμβανε κακουργηματικές πράξεις, και παρόλα αυτά ο πρύτανης αρνήθηκε να φωνάξει την αστυνομία.

Μπορεί ο πρύτανης να έκανε αυτή την επιλογή καλόπιστα, πιστεύοντας ότι μια φιλοσοφία διαπραγμάτευσης με αυτές τις ληστρικές ομάδες είναι ίσως προτιμότερη από την επέμβαση των δυνάμεων της καταστολής.

Μια τέτοια λογική μπορεί να έχει αυξημένη ιδεολογική βασιμότητα, όμως η παραπάνω ασύλληπτη καταστροφή απέδειξε ατυχώς ότι στην πράξη έχει αποτύχει!

Επομένως πιστεύω, ότι οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ θα έπρεπε να παραιτηθούν συμβολικά για να ανοίξει επιτέλους μια σοβαρή συζήτηση στην κοινωνία για τα όρια του περίφημου πανεπιστημιακού ασύλου. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το 2008 δύο θανατηφόρες σφαίρες επιτέλους αντιστέκονται και δεν κοιμούνται!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ