[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κατάσταση πολιορκίας

Το προπερασμένο Σαββατοκύριακο η ήττα μου ήταν ολοκληρωτική και ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα. Όλα άρχισαν με τον πρωινό σεισμό της Αμφίκλειας που μ΄ έστειλε πρώτα κάτω από την κάσα μιας πόρτας και μετά κατευθείαν στον αγαπημένο μου ιστότοπο earth quake google για να μάθω πρώτη και χωρίς την ακαδημαϊκή καθυστέρηση των σεισμολόγων τον τόπο και την ένταση της νέας μου φουρτούνας. Πληκτρολογώ, κλικάρω, πλην όμως τζίφος. Το Διαδίκτυο αρνιόταν να γεμίσει το κουτί του υπολογιστή μου με πληροφορίες. Άκρα του τάφου σιωπή και από τους bloggers που αυτές τις μέρες έβαζαν φωτιά στα τόπια με την εναλλακτική τους ενημέρωση. Το τηλέφωνο, κι αυτό νεκρό. Τι να κάνω, έπεσα στην ανάγκη του καρτοκινητού μου που, ατάιστο όπως το είχα, ίσα που πρόλαβε να με πληροφορήσει ότι ο ΟΤΕ τα Σαββατοκύριακα γενικώς δεν κάνει κέφι. Μάλιστα… Αποκλεισμένη από ξηρά και θάλασσα, τα ΄βαλα με τον εαυτό μου που τόσον καιρό άκουγα ραδιόφωνο μέσω Ίντερνετ χωρίς να υπολογίζω την κακιά την ώρα που θα ΄ψαχνα για το τρανζιστοράκι στην αποθήκη και δεν θα το ΄βρισκα. Για τηλεόραση ούτε λόγος- καλύτερα να ξεκοκαλίσω τις εφημερίδες μου-, με τα κείμενα όμως που έπρεπε να στείλω με mail στη δική μου εφημερίδα τι γίνεται; Κοίταξα με νόημα τα χοντροπερίστερα που κουτσουλάνε το μπαλκόνι μου αλλά, μπα… Ηττημένη κατά κράτος και με τον φόβο νέου σεισμού στήθηκα απέναντι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο κι άρχισα να κοιτάζω το εκκρεμές της κορυφής του. Έχει όντως ταραχή ή από μόνη μου ταράζομαι;