[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Πέτρος Μάρκαρης

(ο συγγραφέας γράφει για τον ήρωα των έργων του, τον αστυνόμο Χαρίτο)

Αυτό που βασανίζει, ωστόσο, τον Χαρίτο είναι μια άλλη απορία, η οποία κανονικά θα έπρεπε να βασανίζει όλους μας: γιατί η Ελληνική Αστυνομία να είναι καλύτερη από την Ελληνική Εφορία, τα Ελληνικά Νοσοκομεία του ΕΣΥ, ή την Ελληνική Πολεοδομία; Μήπως σε όλες αυτές τις υπηρεσίες δεν ασκείται πάνω στον πολίτη κάποια μορφή βίας ή τουλάχιστον ταπείνωσης; Δεν είναι το φακελάκι μια μορφή βίας ή εκβιασμού με αντικείμενο τον ασθενή; Δεν είναι μια μορφή βίας να σε αναγκάζουν να λαδώσεις, για να πάρεις μια άδεια δόμησης που σου ανήκει νόμιμα; Και γιατί όλα αυτά τα δεχόμαστε σιωπηλά και δεν φωνάζουμε για βία; Και η βία στα γήπεδα; Την προκαλούν οι «λίγοι άφρονες», όπως επαναλαμβάνουν κάθε τόσο αυτοί που μεταδίδουν τους αγώνες; Και οι πολλοί σώφρονες τι κάνουν; Δεν είναι αυτονόητη η ευθύνη του πολίτη να αποβάλει μόνος του τα ξένα σώματα; Όχι, περιμένει την αστυνομία να απομακρύνει τους άφρονες διά της βίας, την οποία μετά καταδικάζει.

«Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση;» μου λέει ο Χαρίτος. «Στην Ελλάδα τα πραξικοπήματα τα έκαναν πάντα ο Στρατός και τα Ανάκτορα. Υπάρχει μεγαλύτερη βία από την κατάργηση του πολιτεύματος; Και όμως κανείς δεν κοιτάει το στρατό με μισό μάτι. Αντίθετα, όλοι εκτονώνουν το μίσος τους πάνω στην αστυνομία, γιατί κατά βάθος πιστεύουν ότι εμείς υπήρξαμε η χούντα και όχι ο στρατός».

(«Η Καθημερινή»)