[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Χαμένες προσδοκίες

Η ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗ «πότε θα πάρω σύνταξη» συμβαδίζει πλέον με την καθημερινότητα. Ακόμη και νέα παιδιά, πριν καλά- καλά ιδρώσουν στη δουλειά, αγωνιούν για τη σύνταξή τους. Η εργασιακή ανασφάλεια είναι η ασθένεια της εποχής. Οικονομική κρίση, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, σκληρή λιτότητα και απαξίωση θεσμών και ιδεών έρχονται να προστεθούν στα καθημερινά προσωπικά μας προβλήματα. Αντί για γράμματα και ευχετήριες κάρτες- όπως στο όμορφο παρελθόνπαίρνουμε μόνο λογαριασμούς. Είμαστε υπερχρεωμένοι όχι μόνο στις τράπεζες, αλλά και στη μοναξιά.

Χάσαμε τον εαυτό μας. Τον αναζητούμε, ματαίως, στα πλήκτρα του κινητού, σε ληγμένα όνειρα και στο τηλεοπτικό ζάπινγκ.

Δουλεύουμε περισσότερο και προσπαθούμε να διασκεδάσουμε (;) στον λίγο χρόνο που κλέβουμε.

Ζούμε από συνήθεια. Σαν ρομπότ. Αποκομμένοι από τους συνανθρώπους μας. Ο καθένας σηκώνει τον σταυρό του. Και ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά.

Το μίσος και η αντιπαλότητα αντικατέστησαν τη συλλογικότητα και την κατανόηση. Η αναξιοπιστία αποτελεί πλέον «σήμα κατατεθέν» ενός ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος όπου το ρουσφέτι, ο κομματισμός και η συναλλαγή καταρρακώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Παραδίδουμε στα παιδιά μας την Ελλάδα του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, του ωχαδερφισμού. Και αυτή η κυβέρνηση- της οποίας το μοναδικό επίτευγμα είναι η μεταρρύθμιση των σκανδάλωνκαθημερινά μάς οδηγεί σε αδιέξοδα. Διαλυμένα νοσοκομεία, μετεξεταστέα η Παιδεία. Διαφθορά παντού. Και το φακελάκι…

αθάνατο.

Ασφαλισμένοι πεθαίνουν περιμένοντας να πάρουν τη σύνταξη και το εφάπαξ (δηλαδή τα δικά τους χρήματα). Και όσοι εισέρχονται στην αγορά εργασίας είναι αμφίβολο αν θα πάρουν ποτέ σύνταξη. Και ουδείς φυσικά ασχολείται με τον εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί στη χώρα μας. Ανύπαρκτοι οι έλεγχοι, έρμαια της στυγνής εκμετάλλευσης νέοι και γυναίκες. Και σ΄ αυτό το δυσώδες κλίμα των σκανδάλων και της ανασφάλειας, λογικό είναι να είμαστε απαισιόδοξοι. Δεν περιμένουμε να αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο, γιατί έτσι μας το επιβάλλουν. Και άντε με αυτή την κυβέρνηση να δεις μια «άσπρη μέρα». Γι΄ αυτό η αγωνιώδης ερώτηση «πότε θα πάρω σύνταξη» θα ακούγεται όλο και συχνότερα.