Δεν είναι μια εξέγερση «κακομαθημένων παιδιών»

Οι πολιτικοί πρέπει να μιλούν συχνότερα προς τη νέα γενιά και όχι να τη θυμούνται όποτε τους βολεύει, όπως στην παρούσα φάση. Και οι νέοι μπορούν να ξαναβρούν τον δρόμο προς την πολιτική, «αν μπουν νέα πρόσωπα σε όλους τους πολιτικούς χώρους».
«Σταματήστε να αδιαφορείτε!», θα έλεγε στους πολιτικούς ο 17χρονος Γιάννης Μετεκίδης, ο οποίος συγκίνησε προχθές με την ομιλία του στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ.

Ήταν η πρώτη φορά που ο 17χρονος Γιάννης, μαθητής της Γ΄ Λυκείου που παλεύει να εισαχθεί στη Νομική, μίλησε δημοσίως και μάλιστα σε τέτοιο ακροατήριο. «Αυτή τη φορά, όμως, έπρεπε να βγω να μιλήσω»,

«ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΜΑΘΗΤΗΣ»

«Από τα σχολεία δεν βγαίνουν άνθρωποι που έχουν αξίες, αλλά επαγγελματίες με θεότητα το χρήμα»

λέει ο νεώτερος σύνεδρος στο πρόσφατο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, παιδί μιας γενιάς απογοητευμένης και οργισμένης. «Όταν δεν υπάρχει ανάπτυξη σε μια χώρα», τονίζει, «δεν υπάρχει ανάπτυξη πουθενά και πολύ περισσότερο στην παιδεία. Ούτε προοπτική ούτε όραμα». Γι΄ αυτό οι νέοι απαξιώνουν την πολιτική, λέει, ενώ πιστεύει ότι χρειάζονται «νέα πρόσωπα σε όλους τους πολιτικούς χώρους», για να την ξαναεμπιστευθούν οι νέοι. Όπως σημειώνει, «το σύστημα το διαμορφώνουν τα πρόσωπα. Αν τα πρόσωπα δεν έχουν αξίες και ιδανικά, τότε χαλάει το σύστημα».

Ο Γιάννης Μετεκίδης ανήκει στη γενιά των μαθητών που τρέχουν από τις 7 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ για να προλάβουν σχολείο, γλώσσες και φροντιστήριο. Είναι «επαγγελματίας μαθητής». «Δουλεύουμε κανονικό οκτάωρο σε ολόκληρη τη μαθητική μας ζωή, για να καταλήξουμε σε ένα πανεπιστήμιο και να έχουμε αβέβαιο μέλλον. Λογικό είναι να νιώθουμε πίεση και απογοήτευση. Όλα έχουν επαγγελματοποιηθεί. Από τα σχολεία δεν βγαίνουν άνθρωποι που έχουν αξίες, αλλά επαγγελματίες με θεότητα το χρήμα», τονίζει.

Η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν απλώς η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Για την έλλειψη προοπτικής και μέλλοντος, αλλά και για την έλλειψη επικοινωνίας. «Ζούμε σε οικογένειες όπου και οι δύο γονείς δουλεύουν και δεν προλαβαίνει ο ένας να δει τον άλλο, ούτε να μιλήσει». Ο θάνατος του Αλέξη ήταν «πλήγμα στην αχίλλειο πτέρνα μας. Σκότωσαν έναν από μας, από τη γενιά μας. Κι εμείς μέχρι σήμερα βλέπαμε τι συμβαίνει, αλλά μας άγγιζε έμμεσα. Τα σκάνδαλα, η οικονομική κρίση, τα ακούγαμε, τα καταλαβαίναμε, αλλά δεν μας έπλητταν άμεσα».

«Ακούστε τη νεολαία»
Σε όσους επικρίνουν τις αντιδράσεις των μαθητών, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για την εξέγερση των «καλομαθημένων παιδιών», απαντά ότι «εμείς απλώς διαδηλώνουμε γι΄ αυτό που πιστεύουμε». Όσο για τον στόχο της γενιάς του, «είναι να περάσουμε ένα μήνυμα στην υπόλοιπη κοινωνία και στα πρόσωπα που έχουν εξουσία, μεγάλα ή μικρά. Να τους πούμε: ακούστε τη νεολαία, δώστε της όραμα, ελπίδα, σταματήστε να αδιαφορείτε».

Αν είχε μπροστά του ένα πρόσωπο εξουσίας, θα ρωτούσε: «Σε τι κόσμο μάς αφήνετε; Τι κόσμο θα μας παραδώσετε;». Ίσως, όμως, να εξέφραζε και το άλλο μεγάλο του ερώτημα: «Γατί όλοι οι άνδρες που έχουν εξουσία, οι πολιτικοί και όχι μόνο, δεν στέλνουν τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια, και τα στέλνουν στα ιδιωτικά ή στο εξωτερικό; Δεν πρέπει εκείνοι να δίνουν το παράδειγμα;».


«Απογοητευμένος για τη βία»

Ο Γ. ΜΕΤΕΚΙΔΗΣ δεν συμφωνεί με την τυφλή βία που σημειώθηκε τις περασμένες μέρες. «Τα προβλήματα λύνονται με τον διάλογο και όχι με το ξύλο», λέει και διευκρινίζει ότι δεν πρέπει να συγχέονται οι μαθητικές καταλήψεις και οι διαδηλώσεις με τα περιστατικά βίας. «Είμαι απογοητευμένος για τα κρούσματα βίας, γιατί με αυτά που γίνονται, χάνουμε το δίκιο μας. Δεν μπορώ να εξηγήσω την τυφλή βία, ούτε τη δικαιολογώ. Από την άλλη, τα παιδιά είναι ευαίσθητα και είναι αναμενόμενες και ακραίες αντιδράσεις».