Πρώτα πορεία και μετά στο φροντιστήριο

Την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, μία ημέρα πριν από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τα πυρά του ειδικού φρουρού, το πρόγραμμα ενός 16χρονου μαθητή περιελάμβανε τη διαδρομή σπίτι – σχολείο- φροντιστήριο- σπίτι.
Σήμερα, τη θέση του σχολείου έχει πάρει ο δρόμος, ενώ τα φροντιστήρια συνεχίζουν ανεπηρέαστα τη λειτουργία τους. Για πλήρη και συνειδητή απαξίωση της δημόσιας παιδείας από τις κυβερνήσεις κάνουν λόγο μαθητές και μαθήτριες, που από την προηγούμενη Δευτέρα αρνούνται να μπουν στις αίθουσες διδασκαλίας και συμμετέχουν στις πορείες και

ΟΡΓΗ ΜΑΘΗΤΩΝ

«Παλεύουμε για μια Παιδεία που θα σέβεται τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας»

διαδηλώσεις, οι οποίες άρχισαν με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου. Την ίδια στιγμή, όμως, αναγκάζονται να παρακολουθούν κανονικά τα μαθήματά τους στα φροντιστήρια, αποδεικνύοντας ότι η ιδιωτική παιδεία στη χώρα μας, όχι μόνο δεν επηρεάζεται από την κρίση στο δημόσιο σχολείο, αλλά τροφοδοτείται από αυτή.

Η αρχική οργή των μαθητών, όπως λένε σήμερα, έχει μετατραπεί σε αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Η δολοφονία του Αλέξανδρου έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα του δημόσιου σχολείου και τους έκανε να παλεύουν για μια Παιδεία «που θα σέβεται τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας».

«Είμαστε παθητικοί δέκτες»
«Έχουμε τη γνώμη πως ό,τι γίνεται σήμερα ξεπερνάει τον θάνατο του Αλέξανδρου. Έχει βαθύτερες κοινωνικές διαστάσεις και αρχίζει από τον τρόπο που λειτουργούν όλες οι βαθμίδες του εκπαιδευτικού μας συστήματος», λέει στα «ΝΕΑ» η Αλεξία Μανωλά μαθήτρια της Β΄ Λυκείου στο 9ο Λύκειο Θησείου. Η 16χρονη έχει συμμετάσχει σε αρκετές πορείες, πα λεύοντας, όπως λέει, ενάντια σε ένα σχολείο που έχει μετατρέψει τους μαθητές σε παθητικούς δέκτες και δεν προκαλεί κανένα ενδιαφέρον για μάθηση. «Δυστυχώς το σχολείο έχει αντικατασταθεί από το φροντιστήριο. Αυτό, όμως, δεν είναι ούτε προς το δικό μας συμφέρον, ούτε των γονέων μας που αναγκάζονται να πληρώνουν τεράστια ποσά για να καλύψουμε τα κενά μας», λέει η μαθήτρια και συμπληρώνει: «Έχει σπάσει η αλυσίδα της Παιδείας. Το σχολείο έχει χάσει πια το νόημά του. Αυτές τις ημέρες φαίνεται ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει. Πρώτη φορά στη ζωή μας, συζητάμε οι ίδιοι οι μαθητές για την Παιδεία που θέλουμε».

Στις διαδηλώσεις συμμετέχει από την προηγούμενη Δευτέρα και η 16χρονη Σταθούλα Κωνσταντέλου, «για μια πιο ανθρώπινη Παιδεία που δεν θα χρειάζεται τα φροντιστήρια ως συμπλήρωμα». Τα απογεύματα, πάλι, δίνει κανονικά το «παρών» στο φροντιστήριό της. «Τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα μέλλον αβέβαιο. Για να γίνουμε στο τέλος η γενιά των 700 ευρώ. Μας λένε συνέχεια να προσπαθούμε και να κάνουμε θυσίες. Αλλά γιατί; Ξέρουμε εκ των προτέρων ότι για να πας μπροστά στη ζωή σου πρέπει να έχεις μέσον», λέει η μαθήτρια. Το κλίμα στο σχολείο της Σταθούλας, το 2ο Λύκειο Γκράβας, όπως λέει είναι τεταμένο και οι μαθητές είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους μέχρι τα Χριστούγεννα. «Σε σχέση με παλαιότερες κινητοποιήσεις, η συμμετοχή των μαθητών είναι μαζικότερη και οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά με μια πρωτοφανή συμμετοχή», λέει.

«Κρύβουν τα προβλήματα»
«Από την προηγούμενη Δευτέρα δεν έχουμε μπει καθόλου στις αίθουσες. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό το κάνουμε μόνο και μόνο για να χάσουμε μάθημα. Δεν είναι όμως έτσι. Αρχίζουν να βγαίνουν τα πραγματικά προβλήματα στην επιφάνεια», λέει ο 16χρονος Γιώργος Μιχαλόπουλος. Ο Γιώργος κάνει λόγο για ένα σχολείο που ευνοεί την παπαγαλία και για καθηγητές που έχουν μείνει προσκολλημένοι σε παλιούς τρόπους διδασκαλίας. «Κανείς δεν βλέπει το σχολείο ευχάριστα. Το βαριόμαστε. Μας απωθεί. Υπάρχει τεράστια απόσταση ιδεών ανάμεσα στους μαθητές και τους καθηγητές», λέει. Παρά την αμφισβήτησή του για το δημόσιο σχολείο, ο 16χρονος μαθητής κάθε απόγευμα παρακολουθεί κανονικά τα μαθήματα στο φροντιστήριό του σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας. «Θέλω να πιστεύω ότι η δημόσια εκπαίδευση μπορεί να αναβαθμιστεί. Ο θάνατος του Αλέξανδρου μας έδωσε την ευκαιρία να ανοίξουμε αυτόν τον διάλογο. Θέλουμε να μάθει ο κόσμος για τα αιτήματά μας». Πολλοί μέχρι σήμερα έχουν κατηγορήσει τους μαθητές ότι είναι υποκινούμενοι. Οι ίδιοι δίνουν την απάντησή τους. «Αυτοί που υποστηρίζουν αυτήν την εκδοχή είναι όσοι προσπαθούν να κρύψουν τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι. Όσοι δεν θέλουν να ακούσουν τις ανησυχίες μας και να δώσουν λύση στα προβλήματά μας», λένε.

Αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη παιδεία

Επεισόδια μικρότερης έντασης

Με συμπλοκές, πετροπόλεμο και δακρυγόνα, μικρότερης έκτασης και έντασης σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες, συνεχίσθηκαν και χθες οι κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη. Τα σοβαρότερα επεισόδια έγιναν το μεσημέρι έξω από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Αρχικά μαθητές και νεαροί, που είχαν συγκεντρωθεί, πραγματοποίησαν καθιστική διαμαρτυρία. Αργότερα κάποιοι από τους διαδηλωτές πέταξαν εναντίον των αστυνομικών των ΜΑΤ που φρουρούσαν το κτίριο, αυγά, γιαούρτια, πλαστικά και πέτρες. Κάποιοι από τους διαδηλωτές έριξαν αλεύρι εναντίον των αστυνομικών.

Οι διμοιρίες απώθησαν τους διαδηλωτές κάνοντας χρήση δακρυγόνων και ακολούθησε κυνηγητό μέχρι τη λεωφόρο Κηφισίας, όπου έγιναν δύο προσαγωγές.

Ένταση επικράτησε το πρωί και στα δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου νεαροί επιτέθηκαν με νεράντζια εναντίον αστυνομικών των ΜΑΤ, ενώ μικρής έκτασης επεισόδια έγιναν και το απόγευμα κατά τη διάρκεια πορείας στο κέντρο της Αθήνας.

Η στατιστική μαυρίζει τα όνειρα των 15χρονων
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ειρήνη Καρανασοπούλου

ΕΝΑΣ ΕΦΗΒΟΣ 15 ετών στο σημερινό ελληνικό σχολείο δεν διδάσκεται Στατιστική, παρά τον μεγάλο αριθμό ωρών που αφιερώνεται στην ύλη των Μαθηματικών. Ως εκ τούτου, μάλλον δεν γνωρίζει πως οι πιθανότητές του να σπουδάσει αυτό που θέλει- και συνακόλουθα να εργαστεί σε κάποιο επάγγελμα της επιλογής του- είναι λιγότερες από 10%. Παρ΄ όλα αυτά, στις τελευταίες δύο τάξεις του Λυκείου θα υποχρεωθεί να κάνει κατά μέσο όρο τέσσερις ώρες την ημέρα φροντιστήριο, οι οποίες προστίθενται στο εξάωρο υποχρεωτικό πρόγραμμα του σχολείου και στις δύο ή τρεις ώρες που χρειάζεται για μελέτη.

15% έπιασε τον στόχο
Πέρυσι, από τα 78.000 παιδιά που τελείωσαν το λύκειο, τα 27.000 εισήχθησαν στα ΑΕΙ, δηλαδή κάπου ένα στα τρία, χωρίς να υπολογιστούν αυτά που έφυγαν στο εξωτερικό για σπουδές. Άλλα 25.000 εισήχθησαν στα ΤΕΙ, από τα οποία αναμένεται να αποφοιτήσουν μόνο τα 7.000. Παρ΄ όλα αυτά, μόνο 15% εισήλθε στη σχολή που δήλωσε πρώτη στο Μηχανογραφικό, με βάση τη βαθμολογία του- και δεν σημαίνει βέβαια ότι ήταν ο απόλυτος στόχος του.

Κάποια από τα παιδιά θα συνεχίσουν και για μεταπτυχιακά, αλλάζοντας όμως απειροελάχιστα τις πιθανότητες να βρουν ευκολότερα απασχόληση στην Ελλάδα. Στη χώρα μας, οι πτυχιούχοι έχουν δείκτη ανεργίας μόλις 2,2 μονάδες λιγότερες από τους αποφοίτους της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Από την άλλη, η ανεργία στις ηλικίες κάτω των 25 είναι 22,9%- σχεδόν ένας στους τέσσερις- και περίπου 40% από αυτούς είναι μακροχρονίως άνεργοι. Μάλιστα, για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας η ελληνική νομοθεσία, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές, δεν προβλέπει επίδομα ανεργίας. Αντιστοίχως, φυσικά, το ποσοστό της μερικής απασχόλησης

ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 10%

σπουδάζει αυτό που θέλει και εργάζεται σε επάγγελμα επιλογής του

στις ηλικίες κάτω των 25 φτάνει σε 25%, έναντι 18,4% στους 25- 54 ετών.

Αγώνας δρόμου
Ασφαλώς αυτές τις προοπτικές- με τη στατιστική έννοια- δεν τις γνωρίζουν οι έφηβοι που τώρα φοιτούν στα γυμνάσια και τα λύκεια. Τις διαισθάνονται μόνο, ενδεχομένως από την πίεση που ασκείται από τους γονείς τους, οι οποίοι επενδύουν χρήματα σε φροντιστήρια και ανώτερες σπουδές προσπαθώντας να βελτιώσουν τις προοπτικές των τέκνων τους.

Επίσης η προαναφερόμενη πραγματικότητα είναι πλασματική, διότι δεν λαμβάνει υπόψη τις μεταβολές που θα επέλθουν στην αγορά εργασίας από την ύφεση. Κάθε παιδί, δηλαδή, που θα βγει εφεξής στην αγορά έχει να διαγκωνιστεί και με αυτούς που θα έχουν χάσει τη δουλειά τους λόγω της οικονομικής κρίσης. Ο ανταγωνισμός αυτός, όπως δείχνουν και οι προηγούμενες, «ελαφρύτερες» υφέσεις, θα προκαλέσει κατά πάσα πιθανότητα επιδείνωση και των εργασιακών σχέσεων- περισσότερες ώρες εργασίας με την ίδια αμοιβή, ακανόνιστα ωράρια, προσωρινά συμβόλαια με χαμηλές αμοιβές, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ. Ας μην ξεχνούμε ότι τα τελευταία δύο χρόνια ακούμε για τη γενιά των 700 ευρώ, αλλά μόλις τώρα η κατώτερη σύμβαση έγινε ακριβώς 701 ευρώ, με την ενσωμάτωση της νέας αύξησης, χωρίς τις κρατήσεις (20%). Ψίχουλα για την παιδεία
Κάποιος θα μπορούσε να ανασηκώσει τους ώμους και να πει «τι να κάνουμε, δε φταίει κανείς για όλα αυτά». Μόνο που τα στατιστικά στοιχεία, και εδώ, είναι αμείλικτα. Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που δαπανά τα λιγότερα για την παιδεία, την έρευνα και την καινοτομία, οι επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών είναι από τις τελευταίες των χωρών του ΟΟΣΑ, τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι ζήτημα αν βρίσκουν θέση στη διεθνή κατάταξη. Και όλα αυτά ενώ αποδεικνύεται ότι αν αυξηθεί κατά 20% η δαπάνη ανά μαθητή στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, η χώρα θα μπορούσε να έχει μόνιμο όφελος μια αύξηση 0,5% του ΑΕΠ ετησίως! Πηγές: ΕΣΥΕ, Εurostat, Χρ. Κάτσικας («ΤΑ ΝΕΑ»), Γ. Στουρνάρας- Μ. Αλμπάνη: «Η ελληνική οικονομία μετά την κρίση: Αναζητώντας ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο», ΙΟΒΕ, 2008.