Θέλει να καταργήσει την αργία της Κυριακής

Ανέμους σπέρνει για μια ακόμα φορά στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζί, με την επιμονή του να συμπεριλάβει την Κυριακή στις εργάσιμες ημέρες. «Είναι μια ημέρα ανάπτυξης επιπλέον, είναι επιπλέον αγοραστική δύναμη», επιχειρηματολογεί. Δεν καταφέρνει να πείσει, όμως, ούτε καν τους βουλευτές του. Όσο για την αντιπολίτευση, δίνει μάχη με σύνθημα «Υes, week-end!».

Α υτός ήταν και ο τίτλος του άρθρου που συνυπέγραψαν χθες στη «Liberation» 120 βουλευτές της γαλλικής Αριστεράς, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα μέχρι την ακροαριστερά: «Κυριακάτικη αργία: Υes, week-end!»και δεν ήταν τυχαία η ηχητική του ομοιότητα με το «Υes, we can!» (Ναι, μπορούμε!) του Μπαράκ Ομπάμα. Στο σύνθημα που από την προεκλογική ακόμα περίοδο λάνσαρε ο Σαρκοζί, το «περισσότερη εργασία, μεγαλύτερες απολαβές», οι βουλευτές αντιτάσσουν το «καλύτερη εργασία, μεγαλύτερες απολαβές» του νομπελίστα Τζόζεφ Στίγκλιτς· και επισημαίνουν: «Ο κατάλογος των κοινωνικών υποχωρήσεων που παρουσιάζονται ως εκσυγχρονιστική πρόοδος δεν παύει να μεγαλώνει. Μπορεί όμως να γίνει ακόμα μεγαλύτερος με το προαναγγελθέν τέλος της κυριακάτικης ανάπαυσης των εργαζομένων. Περισσότεροι από δύο αιώνες κοινωνικών αγώνων διαγράφονται έτσι με μια μονοκονδυλιά».

Τον Μάη του ΄68
Ούτε καν οι εξεγερμένοι του Μάη του ΄68, θυμίζει το περιοδικό «Μarianne», δεν πείραξαν την «ιερή αρχή της κυριακάτικης αργίας»: «Καμία διαδήλωση δεν διοργανώθηκε Κυριακή και δεν είναι φυσικά τυχαίο που η κυβέρνηση επέλεξε μια Κυριακή, 16 Ιουνίου, για να ανακαταλάβει τη Σορβόννη. Γνώριζε πως η απάντηση θα ήταν σχετικά αδύναμη», σημείωνε ο ιστορικός Πιερ Βιντάλ-Νακέ στο «Journal de la commune etudiante». Στην πραγματικότητα, ο Νικολά Σαρκοζί έχει απέναντί του σε αυτό το θέμα το μεγαλύτερο μέτωπο που έχει σχηματιστεί μετά την εκλογή του: από όλες τις συνδικαλιστικές δυνάμεις, μόνο η Μedef, η Ένωση Βιομηχάνων, συμφωνεί με την πρότασή του. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός του, Φρανσουά Φιγιόν, παραδέχθηκε πρόσφατα στη «Le Ρarisien» πως «είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα, ακόμα και εντός της πολιτικής μας οικογένειας». Καμιά 60αριά βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος τόλμησαν να προσθέσουν την υπογραφή τους κάτω από ένα κείμενο διαμαρτυρίας.

Ούτε η «εγγύηση» που δίνει το προτεινόμενο νομοσχέδιο ότι μόνο όσοι εργαζόμενοι «το επιθυμούν» θα εργάζονται Κυριακή, ούτε η πρόβλεψη για διπλή αμοιβή, ούτε η εξαίρεση των μεγάλων σούπερ-μάρκετ, έχουν σταθεί ικανές να κάμψουν τις αντιρρήσεις. Οι πολέμιοι του μέτρου κατηγορούν τον Σαρκοζί ότι παρασύρεται από τη «λα τρεία» που έχει στην αμερικανική κοινωνία, ξεχνώντας πως η κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων στις ΗΠΑ προκάλεσε «αύξηση 4% των τιμών», και προσπαθεί να νομιμοποιήσει ντε φάκτο την παράνομη κυριακάτικη εργασία σε περίπου είκοσι εμπορικές ζώνες της Γαλλίας, παρουσιάζοντας την όλη προσπάθεια ως απαραίτητο μέτρο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Παράλληλα, επικαλούνται έρευνες όπως αυτή του Credoc, του Κέντρου Ερευνών για τη Μελέτη και την Παρατήρηση των Συνθηκών Ζωής, σύμφωνα με την οποία «τα οικονομικά αποτελέσματα της φιλελευθεροποίησης της κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων θα είναι πενιχρά, και αυτό αφενός λόγω του χαμηλού ποσοστού των καταναλωτών που εκτιμούν ότι θα ψώνιζαν τις Κυριακές αν ήταν ανοιχτά τα καταστήματα, αφετέρου λόγω του ακόμα χαμηλότερου ποσοστού των καταναλωτών που θεωρούν ότι αυτό θα τους έκανε να αυξήσουν συνολικά τις δαπάνες τους».


Και προσωπικές οι επιθέσεις

ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ όσων βροντοφωνάζουν «Υes, week-end!» εναντίον του Γάλλου προέδρου γίνονται συχνά και προσωπικές: «Όπως όλοι οι διαταραγμένοι, υπερκινητικοί άνθρωποι, έτσι και ο Σαρκοζί ουδέποτε άντεχε το κενό της Κυριακής, το οποίο κάλυπτε επί μακρόν μόνο με την τηλεόραση», σχολίασε το «Μarianne», συνοδεύοντας το σχετικό άρθρο με ένα σκίτσο που απεικονίζει τον «Σουπέρ-Σαρκό» να ξαγρυπνά, να εκνευρίζεται και να αποφασίζει πως τα καταστήματα θα λειτουργούν εφεξής και τις νύχτες…