Το Πνεύμα του Τόνου

Αποτροπιασμός
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Ως δάσκαλος αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τον αποτροπιασμό μου για όσα ξέρασε ο δολοφόνος του αθώου παιδιού. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως θα υπήρχε υπερασπιστική γραμμή ενός στυγνού δολοφόνου που να εδράζεται στην οποιαδήποτε σχολική ή εξωσχολική επίδοση ενός ανήλικου εφήβου. Και όταν σκέπτομαι πως ο δολοφόνος είναι πατέρας τριών παιδιών αντιλαμβάνομαι πως το κοινωνικό κενό, το χάος που διαπιστώνει κανείς στο σώμα της ελληνικής επικράτειας είναι τρομακτικό. Αλλά όταν σκέπτομαι πάλι πως αναγκαστήκαμε να τιμήσουμε τη μνήμη του εφήβου ενάντια στις βρώμικες αιτιάσεις, χρειάστηκε να δείξουμε τους βαθμούς του και τα ενδεικτικά του για τη διαγωγή του, θα είχα τον πειρασμό να ζητήσω να είχαμε στη διάθεσή μας και τους βαθμούς των ενδεικτικών του δολοφόνου για να δούμε αν αξίζει πλέον να ζει ανάμεσά μας ή να τον αναθέσουμε σε κάποιο συνάδελφό του «ράμπο» για εκτέλεση.