Γνώμη

Βουβή οργή
του , Μανώλη Σαριδάκη

Εξήντα πέντε χιλιάδες φίλαθλοι βρέθηκαν προχθές στο Ολυμπιακό Στάδιο. Και ούτε ένας χωροφύλακας για τη φρούρησή τους. Κι όμως. Αυτοί οι εξήντα πέντε χιλιάδες- μια ολόκληρη ελληνική πόλη δηλαδή- δεν προκάλεσαν, δεν έριξαν μπουκάλια, δεν ξεπέρασαν σε καμία περίπτωση το όριο της φίλαθλης συμπεριφοράς. Το κυριότερο; Δεν εκμεταλλεύθηκαν την απουσία των «οργάνων της τάξεως» και δεν προχώρησαν σε βιαιοπραγίες. Περιφρούρησαν την ομαλή διεξαγωγή ενός κρισιμότατου αγώνα και για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν ακούστηκε ούτε κιχ, αφού στο μυαλό όλων ήταν η στυγνή δολοφονία ενός παιδιού που θα ήθελε να βρισκόταν στο γήπεδο, αλλά δεν το άφησαν να πάει…

Βουβή ήταν η οργή του κόσμου. Ελάχιστες φορές αυτή η οργή έγινε απεγνωσμένη κραυγή, με το γνωστό σύνθημα κατά των «μπάτσων», αλλά μέχρι εκεί. Ο θάνατος του μικρού Αλέξη δεν έφερε στην επιφάνεια μόνο την καταστροφική οργή ενός αδικημένου, κακομεταχειρισμένου, προσβεβλημένου και τσαλαπατημένου λαού. Αποκάλυψε, σ΄ έναν άλλον τομέα, αυτόν του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ότι υπάρχει ακόμη συναίσθημα, ευθύνη, συνείδηση, καλή πρόθεση.

Το μήνυμα των φίλων του Παναθηναϊκού ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στην ιθύνουσα αθλητική τάξη. Μια γροθιά στους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Διότι αποδείχθηκε περίτρανα ότι και χωρίς αυτούς μπορούμε να δούμε μπάλα.