Βρήκαν τα «κλειδιά»

ΚΙ όμως, υπάρχει κοινός παρανομαστής στις επιτυχίες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς Λιγκ: Πρόκειται για τις εκτός έδρας νίκες! Την περασμένη σεζόν οι «ερυθρόλευκοι» έμοιαζαν με τρένο μακριά από το Νέο Φάληρο και τώρα ο ΠΑΟ στα ραντεβού τού ομίλου έπαιρνε από ένα σημείο και μετά «παραμάζωμα» κάθε γηπεδούχο…

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Διαμορφώνουμε ένα στυλ ποδοσφαίρου που ευνοεί την κατάκτηση θετικών αποτελεσμάτων μακριά από τα… σπίτια των ομάδων; Μπορεί. Το βέβαιο είναι ότι οι άσοι των ελληνικών ομάδων νιώθουν απελευθερωμένοι όταν αγωνίζονται εκτός έδρας, δεν υφίστανται την πίεση της «ντε και καλά» επιτυχίας και με όπλο της αντεπιθέσεις καταφέρνουν το φαινομενικά ακατόρθωτο! Θα λέγαμε πως ο… κλεφτοπόλεμος ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Πρώτα φροντίζει να κλείσει τους διαδρόμους προς την εστία και αμέσως μετά επιδιώκει το επιθυμητό αποτέλεσμα ή την επίτευξη ενός και μόνο γκολ.

Το σενάριο αυτό φάνηκε για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας, όταν ο Ρεχάγκελ σφάλισε την πόρτα της άμυνας και έχτισε φράγμα στο κέντρο.

ΩΣΤΟΣΟ, τόσο ο ΠΑΟ όσο και ο Ολυμπιακός βασίστηκαν σε κάποιες σταθερές στις εντυπωσιακές τους πορείες προς τις 16 του Τσάμπιονς Λιγκ. Το σημείοκλειδί ήταν το κέντρο. Ο Παναθηναϊκός μόλις έβαλε τον Τζιόλη (από το κομβικό ματς της Βρέμης συνέβη αυτό) στα χαφ, απελευθέρωσε τον Ζιλμπέρτο Σίλβα και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι με δύο στηρίγματα (συν τον Σιμάο) ο «κάπτεν» της Βραζιλίας μοιάζει αναβαπτισμένος και κάνει απανωτές προωθήσεις. Έχει σούπερ κάλυψη στα μετόπισθεν. Παράλληλα, ο Σιμάο πάει είτε μπροστά είτε πίσω, αφού δεν στερείται δυνάμεων. Ο Ολυμπιακός, για να θυμηθούμε την περυσινή του ξέφρενη πορεία, εκτός από τις ωραίες πλαγιοκοπήσεις, διέθετε έναν… χωροφύλακα στη μεσαία γραμμή: τον Λεντέσμα. Το παρατσούκλι «λύκος» που κουβαλά ο Αργεντίνος δεν δόθηκε τυχαίαμαρκάρει παντού, καλύπτει τους κεντρικούς χαφ και εκτός όλων των άλλων, μπορεί να πάρει τη λεγόμενη «πρώτη μπάλα» και να ηρεμήσει το παιχνίδι. Η απουσία του Λεντέσμα φάνηκε στην αρχή της περιόδου όταν ο Ντουντού δεν είχε προσαρμοστεί και ίσως φανεί περισσότερο στο μέλλον, αν δεν ενεργοποιηθεί η επιστροφή του μετά τον δανεισμό. Έχουν αμυντικό μέσο, και ψάχνουν άλλον στο Λιμάνι;

ΑΛΛΟ κοινό σημείο; Η χρησιμότητα του κεντρικού επιθετικού. Ο Ολυμπιακός επέλεξε να πορευτεί με μια κολώνα- τον Κοβάσεβιτς. Ο Σέρβος έμπαινε κυρίως ως αλλαγή και έφερνε τα πάνω κάτω στους αγώνες. Τόσο γιατί έβρισκε εξουθενωμένους τους αντιπάλους αμυντικούς όσο και διότι από τον πάγκο διέκρινε τις αδυναμίες τους. Με τον όγκο του, ο Κοβάσεβιτς άνοιγε τον χώρο για να έρθουν οι μέσοι ή ο Γκαλέτι. Στον ΠΑΟ, σημαίνοντα ρόλο στο σύστημα του Τεν Κάτε παίζει ο Μάντζιος. Όταν ο Ολλανδός κατάλαβε ότι ο Σόουζα δεν κάνει, πόνταρε στον Μάντζιο. Ο κυνηγός διαθέτει σπάνια πάστα. Στους «πράσινους», ο Μάντζιος με άριστη υποδοχή και καλή επαφή με την μπάλα, μπορεί να στείλει πάσες στις δύο πλευρές και να κάνει το απρόβλεπτο. Ίσως για τον λόγο αυτόν να μετατέθηκε δεξιά ο Σαλπιγγίδης. Βλέπετε, πέρα από τη δεδομένη ταχύτητα του «Σάλπι», ο Τεν Κάτε έψαχνε τεχνική και δύναμη. Βρήκε τα στοιχεία στον Μάντζιο και ο Σαλπιγγίδης πασχίζει να εξελιχθεί σε ρόλο δεξιού ακραίου.

ΤΙ ΜΕΝΕΙ να δούμε; Την πορεία του Παναθηναϊκού μέσα στον χρόνο. Για την ακρίβεια, μιας νέας ομάδας που χτίζεται με παλαιά (πλην Ζιλμπέρτο και ίσως Κλέιτον) υλικά. Ο Ολυμπιακός δεν έφτασε την περασμένη σεζόν μέχρι το τέλος. Αντίθετα, ο εξαιρετικά δημοφιλής στα ενδότερα του ΠΑΟ, Τεν Κάτε, μπορεί με σύμμαχο τον χρόνο και τη νέα γενιά, να φτιάξει το «Τριφύλλι» της επόμενης δεκαετίας.