Αδικαιολόγητοι θάνατοι, μαύρη κωμωδία «σφαγής»

Μαύρα και ασυνάρτητα «Παιχνίδια σφαγής» από τον μετρ του θεάτρου του παραλόγου Ευγένιου Ιονέσκο ανεβαίνουν από μια ερευνητική πρωτοποριακή ομάδα
«Oι άνθρωποι πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Οι ιδεολογίες, η επιστήμη, ο έρωτας και η πολιτική αδυνατούν να τον αντιμετωπίσουν» λέει ο σκηνοθέτης Περικλής Μουστάκης. Κάπως έτσι ξεκινούν και τα σαρκαστικά «Παιχνίδια σφαγής» (1970) του Ιονέσκο, που ανεβαίνουν από την Εταιρεία Θεάτρου «Άσκηση», που ίδρυσε πριν από πέντε χρόνια ο ηθοποιός και σκηνοθέτης, στο ομώνυμο θέατρο.

Τα «Παιχνίδια σφαγής» είναι μία επιλογή που αρμόζει στο ερευνητικό και πρωτοποριακό ύφος της θεατρικής ομάδας, η οποία ξεκαθάρισε από την πρώτη της παράστασή της- «Αμέρικα Χιουράι» του Ζαν Κλοντ Βαν Ίταλι- τη φυσιογνωμία της. Στοχεύοντας στην αισθητική, κοινωνική και πολιτική διάσταση της τέχνης, νέοι ηθοποιοί υπό την καθοδήγηση του Περικλή Μουστάκη, μέσα από σωματικούς κώδικες, μέσα από εκφραστικές χειρονομίες ερευνούν το πνεύμα κάθε έργου με το οποίο καταπιάνονται. Φέτος, ανεβάζουν μια παράλογη, «ασυνάρτητη», μαύρη κωμωδία.

Το έργο διαπραγματεύεται με τον πιο ευτράπελο και παράλογο τρόπο τον θάνατο. Εννέα ηθοποιοί (Μιχάλης Μαθιουδάκης, Γιάννης Μπόγρης, Μάριος Παναγιώτου, Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου, Ματίνα Περγιουδάκη, Ελίνα Σηφάκη, Δώρα Στυλιανέση, Φιντέλ Ταλαμπούκας και Έφη Τσαρουχά) παίζουν τους 90 ρόλους του έργου, το οποίο ολοκληρώνεται μέσα από 17 σπονδυλωτές σκηνές.

Είναι οι παράλληλες ιστορίες των κατοίκων μιας πόλης, την οποία αποδεκατίζει μια άδηλη επιδημία.

«Οι άνθρωποι απέναντι στους ξαφνικούς θανάτους φαντάζουν γελοίοι λαμβάνοντας μέτρα κατά του θανάτου, ελπίζοντας να μην πεθάνουν. Προσπαθούν να εκλογικεύσουν την κατάσταση, να ερωτευθούν, να πολιτικοποιήσουν τον θάνατο. Αδυνατούν να κατανοήσουν, να επικοινωνήσουν. Αναπτύσσουν τη μικροαστική αντίληψή τους και ρητορεύουν. Δρουν, καταναλώνουν, τρέχουν για να ξεχάσουν ότι θα πεθάνουν. Όλα αυτά σε μια άλλη πόλη, όχι τη δική μας, μακριά, πολύ μακριά από εμάς. Και εμείς απλώς σαρκάζουμε, αυτοσαρκαζόμαστε, παίζουμε με τον θάνατο σε ένα παιχνίδι επικίνδυνο. Ίσως, καμιά φορά ελπίζουμε, όπως ο Ιονέσκο, να μην πεθάνουμε από θάνατο, αλλά από… οτιδήποτε άλλο», δίνει το στίγμα της σκηνοθετικής του προσέγγισης ο Περικλής Μουστάκης.

Το πνεύμα του συγγραφέα, που στάθηκε ο βασικότερος συντελεστής στην εκπαραθύρωση της ρεαλιστικής, θεατρικής ψευδαίσθησης, δίνει πλούσιο υλικό στη θεατρική πράξη της ομάδας «Άσκηση», η οποία το μπολιάζει με ανελέητο σαρκασμό και χιούμορ. Στοιχεία που συνάδουν με την «ασυνάρτητη» κωμωδία του Ιονέσκο. Όπως άλλωστε ο ίδιος ο δραματουργός έχει γράψει: «Η κωμωδία είναι για μένα η έμφυτη αίσθηση της ασυναρτησίας, που δημιουργεί μεγαλύτερη απόγνωση από ό,τι η τραγωδία, επειδή οδηγεί στο αδιέξοδο».

ΙΝFΟ

Τα «Παιχνίδια σφαγής» έχουν πρεμιέρα απόψε στο θέατρο «Άσκηση» (Φραγκούδη 18-20 πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, τηλ.
210-9236.992).

Εναλλάξ με τον «Βυσσινόκηπο»

Η σκηνοθεσία είναι του Περικλή Μουστάκη και η μετάφραση της Σοφίας Διονυσοπούλου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια έχει κάνει ο σταθερός συνεργάτης της ομάδας Άγγελος Αγγελής, τη μουσική επιμέλεια ο Μάνος Περγιουδάκης και τους φωτισμούς ο Παναγιώτης Μανούσης. Τα «Παιχνίδια σφαγής» θα παίζονται σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με την περσινή παραγωγή του θεάτρου «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ που ανεβαίνει στις 22 Δεκεμβρίου και την παράσταση «Κούλα η Πλανιδού» της νεοσύστατης θεατρικής ομάδας «Κορσεδία», που απαρτίζεται από παλαιότερους μαθητές του Περικλή Μουστάκη, σε δικά τους κείμενα και σκηνοθεσία.