Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Καφέ, ανέκδοτα και αναμονή…
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;». Με λένε Christopher. Είμαι Βρετανός πολίτης, απόφοιτος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, όπου σπούδασα, μεταξύ άλλων, την ελληνική γλώσσα. Βρίσκομαι στην Ελλάδα εδώ και ένα χρόνο. Εργάζομαι ως μεταφραστής και καθηγητής Αγγλικών και Γερμανικών, ενώ ετοιμάζομαι να ξεκινήσω μεταπτυχιακό. Ένας από τους κύριους λόγους που βρίσκομαι στην Ελλάδα είναι η ελληνική γλώσσα, την οποία λατρεύω. Ύστερα από την άφιξή μου στην Ελλάδα, ενημερώθηκα από την πρεσβεία μου ότι αν είχα σκοπό να μείνω εδώ για πάνω από τρεις μήνες, θα έπρεπε να βγάλω τη λεγόμενη Βεβαίωση Εγγραφής , η οποία αντικατέστησε την ειδική Άδεια Παραμονήςγια πολίτες της Ε.Ε., με καινούργια διάταξη το 2006. Μου χρειάστηκαν τρεις επισκέψεις στο Τμήμα Αλλοδαπών επί της οδού Πέτρου Ράλλη. Την πρώτη φορά, μου δόθηκε ένα χαρτί, με διάφορα δικαιολογητικά, για την έκδοση Άδειας Παραμονής για πολίτες της Ε.Ε. Ύστερα από μια μικρή έρευνα ανακάλυψα ότι το χαρτί αυτό ήταν όχι μόνο παλιό αλλά, εν όψει της προαναφερόμενης διάταξης, άσχετο πλέον και παράνομο. Στη δεύτερη επίσκεψη, παρ΄ όλο που είχα συνεννοηθεί με έναν υπάλληλο τηλεφωνικώς, δεν μου επέτρεψαν να ξεκινήσω τη διαδικασία, επειδή δεν είχα έρθει στην τυπική έναρξη στις 6 το πρωί- 9 η ώρα το πρωί ήταν πολύ αργά για τους υπαλλήλους… Στην τρίτη επίσκεψη ήρθε μαζί μου ένας φίλος μου. Η διαδικασία μού πήρε περίπου επτά ώρες. Απ΄ όλη την εμπειρία, αυτό που μου έμεινε είναι η απαράδεκτη συμπεριφορά των υπαλλήλων. Με λίγες εξαιρέσεις, θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ως απαίδευτους και άκρως αγενείς. Στις επτά ώρες που πέρασα στην αίθουσα αναμονής, ευτυχώς με παρέα, είχα την τιμή να γνωρίσω ανθρώπους από διάφορες χώρες της Ευρώπης. Η πλειονότητα ήταν από τις πρόσφατα ενταγμένες στην Ε.Ε. χώρες, του λεγόμενου «ανατολικού μπλοκ». Η συμπεριφορά τους ήταν πολιτισμένη, ενώ οι Έλληνες υπάλληλοι τους περιφρονούσαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Έμαθα ιστορίες από επιστήμονες, γιατρούς, καθαρίστριες και μοδίστρες. Μια κυρία, γιατρός από την Ολλανδία, για να συνεχίσει την εργασία της σε δημόσιο νοσοκομείο, την υποχρέωσαν να προσκομίσει Άδεια Εργασίας: μόνο που αυτό είχε καταργηθεί για τους πολίτες της Ε.Ε. το 1988! Όσο περίμενα, άκουγα τα πιο απίστευτα και άσχετα σχόλια που έχω ξανακούσει στη ζωή μου από οποιονδήποτε υπάλληλο σε οποιαδήποτε υπηρεσία. Ο υπεύθυνος που εξέτασε το αίτημά μου διασκέδαζε ταυτόχρονα, βρίζοντας και προσβάλλοντας τους αναμενόμενους. Σε μια 80χρονη Γερμανίδα μίλαγε συνέχεια στον ενικό, σε μια κυρία από τη Βουλγαρία άκουσα να λέει: «Άσε με, με τις μαλακίες σου πρωί πρωί. Ο δεύτερος υπάλληλος- δεν ήταν μεγαλύτερος από 22 χρόνων- προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τους μεγαλύτερους σε ηλικία συναδέλφους λέγοντας ανέκδοτα, ενώ έπινε καφέ και κάπνιζε. Σε κάποια φάση χύθηκε ο καφές του. Για τα επόμενα είκοσι λεπτά ασχολιόταν με το καθάρισμα, για άλλα δέκα εξαφανίστηκε, για να επιστρέψει με άλλον καφέ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την «εξυπηρέτηση» από έναν μόνο υπάλληλο, πράγμα που μας καθυστερούσε ακόμα πιο πολύ… Ήρθα στην Ελλάδα με την προσδοκία να συνεχίσω τις σπουδές μου και να γνωρίσω τον πολιτισμό της χώρας. Τα ελληνικά και ο ελληνικός πολιτισμός παραμένουν η μεγάλη μου αγάπη. Αυτή η εμπειρία όμως μου άλλαξε ριζικά την εντύπωση που είχα στην αρχή. Πιστεύω ότι υπάρχουν σοβαρά ελλείμματα στη βασική λειτουργία πολλών κρατικών υπηρεσιών και φορέων. Από τη δική μου εμπειρία κατάλαβα γιατί το ελληνικό κράτος έχει εισπράξει τόσες καταγγελίες από διάφορους διεθνείς οργανισμούς για τη συμπεριφορά των αρχών απέναντι στους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο. Για μια χώρα που επιθυμεί να παρουσιαστεί στον παγκόσμιο χάρτη ως σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, σίγουρα υπάρχει πολλή δουλειά ακόμα. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Christopher Lees ch. lees@yahoo.gr»

LΙΝΚ:

Link: www.gkapllani.com