«Το έχουν παρακάνει με τις τιμές στην τέχνη»

«Πιστεύω πως η εξομάλυνση των τιμών στην αγορά τέχνης λειτουργεί πλέον αρκετά θετικά, δεδομένου ότι οι τιμές είχαν γίνει εξωπραγματικές». Λόγια που θα περίμενε κάποιος να τα ακούσει από τα χείλη οποιουδήποτε καλλιτέχνη, αλλά σίγουρα όχι από του Ντάμιεν Χιρστ. Ο Βρετανός δημιουργός τίναξε την μπάνκα στον αέρα όταν αποφάσισε να πουλήσει μόνος του έργα του σε δημοπρασία- και όχι μέσω γκαλερί και μεσαζόντωνκαθώς έκανε το ρεκόρ των 88,6 εκατ. ευρώ καταρρίπτοντας το προηγούμενο των 14 εκατ. ευρώ που κατείχε από το ΄93 η δημοπρασία της Collection of Stanley J. Seeger με 88 έργα του Πάμπλο Πικάσο.

«Όταν έβλεπα τις τιμές να εκτοξεύονται, άρχιζα να αισθάνομαι πως με άγγιξε ο Θεός. Πάντα πίστευα ότι η τέχνη αξίζει τόσο όσο είναι έτοιμος να πληρώσει ο επόμενος πελάτης», υποστηρίζει ο επονομαζόμενος και πατέρας της Βritart, που εξακολουθεί να σκανδαλίζει με τα προκλητικά του έργα- άλλοτε βαλσαμωμένα ζώα σε φορμόλη κι άλλοτε γλυπτά καμωμένα από χρυσό και γεμάτα διαμάντια, έργα που του προσέφεραν μία θέση ανάμεσα στους πλέον ακριβοπληρωμένους εν ζωή καλλιτέχνες.

Πολύ λογικά όλα αυτά για τον Ντάμιεν Χιρστ; Ίσως, αλλά η στροφή του εξηγείται αφότου είδε πίνακά του την περασμένη εβδομάδα να μένει στα αζήτητα, αν και αναμενόταν να πιάσει γύρω στα 3 εκατ. δολάρια. «Η αλήθεια είναι πως ήταν υπερτιμημένος», παραδέχεται. «Ο κόσμος πλέον ψάχνει ρεαλιστικές τιμές διότι δεν αγοράζουν με την προοπτική να πουλήσουν την επομένη, κι αυτό είναι κάτι που θέλει και ο καλλιτέχνηςδηλαδή φιλότεχνους που θα κρεμάσουν τα έργα του στον τοίχο. Οι αγοραστές πλέον είναι πιο εκλεκτικοί.

Πριν από τέσσερα χρόνια μπορούσε να αγοράσει κάποιος ένα έργο αντί 50.000 στερλινών. Δεν υπάρχει πρόβλημα αν επιστρέψουμε σ΄ αυτή την εποχή, διότι ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Είναι σαν το περιστατικό με τον Τζον Λένον, που πήγε να κόψει τα μαλλιά του και κάποιος τον ρώτησε γιατί αποφάσισε να τα κόψει. Και ο Λένον απάντησε: “Τι άλλο μπορείς να κάνεις όταν έχουν μακρύνει τόσο;”.

Αν επρόκειτο τώρα να πουλήσω ένα έργο τέχνης, θα το έβαζα σε χαμηλότερη τιμή. Θυμάμαι όταν ξύπνησα την ημέρα της δημοπρασίας και είδα στις εφημερίδες πως είχε ξημερώσει η μέρα που αποκαλούσαν Μαύρη Δευτέρα, φοβήθηκα πολύ. Πίστεψα πως δεν θα πουλιόταν τίποτα. Δεν ήξερα τι θα γινόταν αν οι τράπεζες κατέρρεαν. Ήταν όμως μια ευνοϊκή συγκυρία», καταλήγει.