Γνώμη

Ο «καλός» αστυνομικός
του , Μιχάλη Μορφωνιού

Ο ρόλος του βοηθού προπονητή σε μια ποδοσφαιρική ομάδα μοιάζει με αυτόν του «καλού αστυνομικού» την ώρα της ανάκρισης.

Ο (πρώτος) προπονητής κάνει τις περισσότερες φορές τον «κακό», αφού παίζουν μόνον έντεκα και είναι λογικό κάποιοι να περισσεύουν ενώ θα πρέπει να διατηρείται και η πειθαρχία στην ομάδα.

Ο βοηθός έχει όμως την άνεση να πλησιάσει πιο πολύ τους παίκτες και κυρίως τους δυσαρεστημένους ώστε να τους έχει «ζεστούς» προκειμένου να μπορέσουν να αποδείξουν με την πρώτη ευκαιρία και τη δική τους αξία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο βοηθός είναι πιο αγαπητός στους παίκτες αφού δεν έχει τη φθορά των αποφάσεων για την ενδεκάδα και για τον λόγο αυτό όταν αναλαμβάνει το τιμόνι θέλουν όλοι να τον στηρίξουν.

Η ιστορία έχει αποδείξει όμως ότι οι «ναυαγοσώστες» των πάγκων δεν έχουν και μεγάλο ορίζοντα.

Ακόμη και αν έρθουν κάποια (θετικά) αποτελέσματα τον πρώτο καιρό, που ερμηνεύονται ως «αντίδραση της ομάδας» στην πορεία και όταν γίνουν απαραίτητες οι γνώσεις, η ικανότητα, η εμπειρία τότε είναι που αρχίζουν τα δύσκολα για τον προσωρινό προπονητή.

Μπορεί ο κανόνας να έχει και τις εξαιρέσεις του, αφού και ο περίφημος Ζοσέ Μουρίνιο από διερμηνέας άρχισε την καριέρα του, και ο καθένας να δικαιούται τη δική του ευκαιρία, ωστόσο το πείραμα με τον «ασίσαντ» τις πιο πολλές φορές έχει και ημερομηνία λήξης.

Τον ρόλο του δεύτερου στον πάγκο τον πήραν άλλωστε από τους σκηνοθέτεςπαράγοντες που αλλάζουν στην πορεία το σενάριο όταν πέφτει η ακροαματικότητα.

Ποιος φταίει όμως (και) γι΄ αυτό;