Εναλλακτικά Το μπουλούκι

ΕΙΝΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; Ή είναι θίασος ποικιλιών; Ούτως ή άλλως, στις νεραντζιές έξω από το Μαξίμου δόθηκε την περασμένη Τρίτη μια πολιτική παράσταση. Είναι το σημείο που οι υπουργοί κάνουν δηλώσεις «οφ» άπαξ και τελειώσει η Κυβερνητική Επιτροπή. Τον Ρουσόπουλο τον έφαγαν. Αυτός ήταν το κύριο πιάτο με τον Βουλγαράκη ως απλό ορντέβρ. Οπότε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης μπορούσε να είναι πλέον- φυσικώ δικαίω- εκπρόσωπος της κυβέρνησης. Άλλωστε, ο Βαγγέλης Αντώναρος δεν έχει την εξουσία που απορρέει από τη θέση του εκπροσώπου. Και ο Γιάννης Ανδριανός είναι σαν να μην υπάρχει.

Επόμενος στο μενού είναι ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Δέχεται μετωπική επίθεση από τον Σουφλιά. Πλαγιοκοπείται από την Ντόρα. Και αντιμετωπίζεται με ουδετερότητα- δηλαδή δεν στηρίζεται- από τον Βαγγέλη.

Στον χορό και η «λαϊκή Δεξιά», με Πασιονάρια την Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, που διεκδικεί τα δίκια της. Όλοι αυτοί πιέζουν για στροφή της οικονομικής πολιτικής. Προς τα πού; Προς δημόσιες επενδύσεις και προς φιλολαϊκά μέτρα.

Η ΜΙΣΗ κυβέρνηση κάνει λοιπόν αντιπολίτευση στον εαυτό της. Ή συμπεριφέρεται σαν να ήταν εκτός χώρας τα τελευταία χρόνια. Ή σαν να μη βρίσκεται η Ελλάδα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο- δηλαδή με το δημόσιο χρέος στο ταβάνι και το εμπορικό ισοζύγιο στα κάγκελα. Φυσικά, όλα αυτά δεν είναι άσχετα με την οικονομική πολιτική των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Αλλά αυτή συναποφασίστηκε από τον Καραμανλή και τον Αλογοσκούφη και κινήθηκε σε λογική «Σπρώξ΄ τα όλα πίσω». Αμέσως μετά τις εκλογές του 2007, το Οικονομίας ήθελε να προσθέσει μια μονάδα παραπάνω στον ΦΠΑ. Το Μαξίμου δεν το αποφάσισε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο υπουργός Οικονομίας από τον Αύγουστο και μετά δεν στέκεται καλά. Οι παλινδρομήσεις- από τα φορο-μέτρα ώς το πακέτο των 28 δισ. που δεν θέλουν οι τράπεζες- είναι συνεχείς. Ωστόσο, εδώ το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι πολιτικό. Ο Καραμανλής θα μπορούσε- στον ανασχηματισμό- να αλλάξει υπουργό Οικονομίας. Είναι αδύνατον όμως – με δεδομένη τη δημοσιονομική κατάσταση- να αλλάξει πολιτική. Η διεθνής κρίση και η πίεση που ασκεί αυτή στις πιο αδύναμες χώρες της ζώνης του ευρώ κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Και προοιωνίζεται- εκτός από απολύσεις στις επιχειρήσεις και πιστωτικό σφίξιμο- τα μέτρα που τέσσερα χρόνια τώρα αποφεύγει να πάρει η κυβέρνηση. Με άλλα λόγια: αλλάξει δεν αλλάξει ο υπουργός Οικονομίας, η οικονομική πολιτική θα αλλάξει σίγουρα προς το χειρότερο το 2009.

Η Ν.Δ. βρίσκεται λοιπόν σε αδιέξοδο. Αντί να το αντιμετωπίσει, συμπεριφέρεται σαν μπουλούκι. Όλοι έχουν άποψη για την οικονομία. Αν όμως βάλει κανείς ένα κουίζ ανάμεσα στους υπουργούς που μιλούν για οικονομικά και ρωτήσει τι είναι τα credit default swaps- που έχουν τινάξει στον αέρα τις αγορές-, ποιος θα ξέρει να απαντήσει; Εξ ου και το μπουλούκι παίζει ένα θέατρο παραλόγου, όπου ο καθένας έχει τον ρόλο που πιστεύει ότι του ανήκει.

Όπως πάντα στο θέατρο, όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον σκηνοθέτη. Η κυβέρνηση έχει γίνει μπουλούκι γιατί το επιτρέπει ο Πρωθυπουργός. Ώς πότε; Έτσι κι αλλιώς πλησιάζουμε στην τρίτη πράξη του έργου- που είναι η κατάθεση και ψήφιση του προϋπολογισμού του 2009. Τότε πέφτει η αυλαία!