Οι παίκτες, ορχήστρα και εγώ ο μαέστρος

Tριαντάρης, προϊστάμενος του Εργαστηρίου Νευροψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, με μεταπτυχιακό, διδακτορικό και τρεις ξένες γλώσσες. Όταν όμως δεν έχει μάθημα, ο Γιώργος Δαλούκας βάζει σε τάξη τους μπαλαδόρους της Super League. Την Κυριακή σφυρίζει στο ντέρμπι ΠαναθηναϊκόςΟλυμπιακός- κι αυτό είναι σοβαρός λόγος να μιλήσουμε μαζί του. Ηγετικές τάσεις το παραδέχεται πως είχε από μικρός. Μέχρι τα 16 του έπαιζε και μπάλα στις αλάνες του Βόλου. Με μητέρα φιλόλογο και πατέρα επίσης καλλιεργημένο άνθρωπο, καλός μαθητής, το ΄ριξε ειδικά από το Λύκειο στο διάβασμα. Τον απορρόφησαν τα μαθήματα,

Δεν μου αρκεί να με αποκαλούν “ο πιο μορφωμένος Έλληνας διαιτητής”. Θέλω σύντομα να λένε όλοι και “ο πιο καλός Έλληνας διαιτητής”

το ίδιο αργότερα και τα ΤΕΦΑΑ στα οποία φοίτησε, με κατεύθυνση στην Ειδική Αγωγή. Όμως, «όταν αποφάσισα να κάνω και μεταπτυχιακό στο Αριστοτέλειο, στη Θεσσαλονίκη, είπα ν΄ αρχίσω και τη διαιτησία. Στο δεύτερο πτυχίο, είχα πια παραπάνω χρόνο διαθέσιμο», λέει σήμερα. «Ως τελειομανής και “ψείρας” μέχρι θανάτου, ήθελα να προκόψω και σ΄ αυτό τον τομέα», λέει ακόμα.

Το μαύρο διαιτητικό σορτσάκι το πρωτοπροβάρει στα 20, στα τοπικά γήπεδα της Μαγνησίας. Δίνει το σύνθημα για το εναρκτήριο λάκτισμα στον αγώνα μεταξύ Δήμητρας Ευξεινούπολης- Κάτω Λεχωνίων, στην Γ΄ ερασιτεχνική κατηγορία, βγάζει και κάρτες στην πρεμιέρα του. «Καλά πήγα γι΄ αρχή, μόνο που η σφυρίχτρα πήγαινε πέραδώθε από το άγχος! Ώσπου στην πορεία γρήγορα συνειδητοποίησα πως στον χώρο αυτό, το συναίσθημα δεν χωράει, μόνο κρύο αίμα, αυτό ή το ΄χεις ή δεν το ΄χεις μέσα σου. Είσαι σαν τον χειρουργό: άμα τρέμει το χέρι σου, καλύτερα ξέχασέ το…», ξεκαθαρίζει. Στο πρώτο κιόλας τρίμηνο παρουσίας του στα χωμάτινα τερέν, επιλέγεται ως ταλέντο να σφυρίξει άμεσα σε ανώτερο πρωτάθλημα, στη Δ΄ Εθνική. Στα 26-27 του, φτάνει να διευθύνει αγώνες και στην Α΄ Εθνική, τη σημερινή Super League. Τριάντα ετών σήμερα, είναι ο μικρότερος σε ηλικία διαιτητής στην top κατηγορία. Και διεθνής πρόσφατα, είναι ο νεώτερος ρέφερι εκπρόσωπος της ελληνικής διαιτησίας στο εξωτερικό- ακόμα κι ο Βασάρας στα 32 του πέρασε τα σύνορα. «Το βιογραφικό μου σίγουρα αναγνωρίστηκε, έπαιξε κι αυτό τον ρόλο του για να βγω και στην Ευρώπη. Δέκα χρόνια σπούδαζα, χαλάλι το πολύ διάβασμα! Μόνο που τώρα, ούτε που θέλω να ξαναδώ βιβλίο!», λέει χαμογελαστός.

«Ούτε γι΄ αστείο»
Σήμερα, ο Γιώργος Δαλούκας έχει συνειδητοποιήσει τη νέα του δουλειά και την ευθύνη της. «Άμα τότε που ξεκινούσα, μου έλεγαν πως θα έπαιζα, έστω ως τέταρτος διαιτητής, στο Λονδίνο, στο Τσέλσι- Ρόμα, θα τους έλεγα “είστε τρελοί”. Κι όμως αυτό έγινε! Μου κόπηκαν τα πόδια από χαρά, όταν με πήρε τηλέφωνο και μου το ανακοίνωσε ο πατέρας μου- στο ράδιο το ΄χε ακούσει! Από τον προσεχή Ιανουάριο, μόλις έρθει και επίσημα το σήμα μου, θα παίζω και ως πρώτος. Είναι τέτοιος ο εγωισμός και οι φιλοδοξίες μου, που το περιμένω πώς και πώς! Από το 100%, η αυτοπεποίθησή μου πήγε πλέον στο ένα δις τοις εκατό, το ίδιο βέβαια και οι απαιτήσεις των ανθρώπων του ποδοσφαίρου από εμένα». Και στην πόλη του, οι Βολιώτες που τον συναντούν, ήδη του λένε πως περιμένουν να τον «τσεκάρουν» και εκτός συνόρων, ανάμεσα σε «παικταράδες».

Χαμηλών τόνων
«Μερικοί δείχνουν και να ζηλεύουν που ένας Θεσσαλός διαιτητής έχει καταφέρει να βγει και προς τα έξω. “Πρόσεξε μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα”, μου λένε διάφοροι, αλλά δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, είμαι χαμηλών τόνων…», καθησυχάζει. Δείχνει, μάλιστα, να το ΄χει πάρει «πατριωτικά», ευσυνείδητα το θέμα «μπάλα». «Έχω καταλάβει πως πετυχημένος είναι ο διαιτητής που με τη λήξη του αγώνα έχει αφήσει και την ψυχή του στο γήπεδο. Αυτό κάνω κι εγώ, γιατί αξίζει αυτός ο κόπος! Σου μένει η ικανοποίηση πως όλο αυτό το “θέατρο”, όλη αυτή τη σκηνή- παράσταση τη χειρίζεσαι με μαεστρικό τρόπο, γι΄ αυτό και λέω πως διαιτητής σημαίνει “διευθυντής ορχήστρας”! Όπως αυτός προσπαθεί να μην είναι ούτε ένα όργανο ξεκούρδιστο, να μη γίνει η παραμικρή παραφωνία, έτσι κι εσύ, ως “άρχοντας” της αναμέτρησης, οφείλεις με τα σφυρίγματά σου να ηρεμείς τους παίκτες. Εμμέσως πλην σαφώς, διευθύνεις και το κοινό, τους χιλιάδες φιλάθλους και οπαδούς».

Πληρώνω 4 άτομα από την τσέπη μου

«Όλοι παρακολουθούν, όλοι ξέρουν, ή νομίζουν ότι ξέρουν από μπάλα. Το ποδόσφαιρο είναι πια κοινωνικό φαινόμενο, επιστήμη ολόκληρη…», εκτιμά ο νεαρός Θεσσαλός διαιτητής. Στην επιστήμη λοιπόν βασίζεται πλέον και ο ίδιος, πόσο μάλλον τώρα που οι διαιτητικές υποχρεώσεις του κορυφώνονται. «Έχω προσωπικό γυμναστή, διατροφολόγο, μασέρ κι εργοφυσιολόγο, συνολικά τέσσερα άτομα, που τα πληρώνω όλα από την τσέπη μου· αλλιώς δεν γίνεται, τα τεστ αντοχής των διαιτητών, όλα βάσει ηλεκτρονικού υπολογιστή, έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ. Γι΄ αυτό και η προπόνησή μου είναι πλέον επαγγελματική, καθημερινή, δίωρη, ακριβώς για να είμαι άνετος, κοντά στις φάσεις, σ΄ όλο το τρέξιμό μου…», περιγράφει. Ο ίδιος είναι υποχρεωμένος να προσέχει πια ακόμα και στο φαγητό, γλυκά και τηγανητά κομμένα, όπως και το εκλεκτό βολιώτικο τσίπουρο.

Έχω κόψει τις αθλητικές εφημερίδες

Ο Γιώργος Δαλούκας δεν κρύβει πως ο κορυφαίος Έλληνας διεθνής ρέφερι, ο Κύρος Βασσάρας, ήταν αυτός που άνοιξε την όρεξη τόσο τη δική του όσο και των άλλων νέων διαιτητών. Τον τιμά, παραδέχεται, που έχει γραφτεί στον Τύπο ότι «ο Δαλούκας είναι ο νέος Βασσάρας». Μάλιστα, αρχηγός μεγάλης ομάδας τού παραπονέθηκε, «κι εδώ, στο γήπεδό μας 50-50 σφυρίζεις;». Δεν απορρίπτει βέβαια την κριτική για την απόδοσή του, αρκεί να προέρχεται από συγκεκριμένα πρόσωπα, που γνωρίζουν καλά το… τόπι.«Τα τελευταία δύο χρόνια έχω σταματήσει να διαβάζω αθλητικές εφημερίδες, για να μην επηρεάζομαι. Δεν βλέπω ούτε τις αμφισβητούμενες φάσεις το βράδυ στην τηλεόραση, παρά μόνο τα γκολ. Για ποιο λόγο να ακούσω τι θα πει ο σπορτσκάστερ ή κάποιος τρίτος; Με ενδιαφέρει κυρίως η άποψη των αρμοδίων παραγόντων της διαιτησίας,

Δεν βλέπω ούτε τις αμφισβητούμενες φάσεις το βράδυ στην τηλεόραση. Για ποιο λόγο να ακούσω τι θα πει ο σπορτσκάστερ ή κάποιος τρίτος;

κατά δεύτερο λόγο δικών μου ανθρώπων, που- με την καλή ή κακή γνώμη τους- δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα. Ειδικά ο πατέρας μου είναι ο πιο δύσκολος κριτής μου, δεν μου έχει πει ποτέ ούτε ένα μπράβο. Αντιθέτως, πάντα κάτι έχει να μου πει για την απόδοσή μου…». Πάντως, προτιμότερη είναι- όπως λέει- η «ανατροφοδότηση». «Παίζω ένα ματς, το γράφω στο βίντεο και το βλέπω χωρίς φωνή- το κυριότερο. Να δω μόνος μου τα λάθη που ίσως έχω κάνει. Βλέπω και διεθνή παιχνίδια στην τηλεόραση, για να παίρνω όσο μπορώ τα καλά στοιχεία από ξένους, σπουδαίους διαιτητές». Μαζί του κουβαλά μονίμως και το… γούρι του, τον κρεμασμένο στη σφυρίχτρα σταυρό του, ενώ έχει και συγκεκριμένες συνήθειες, παραμονές και ανήμερα κάθε αγώνα του. Για ευνόητους λόγους, δεν αποκαλύπτει με τίποτα λεπτομέρειες.

«Πρέπει να ξέρεις τι κάνεις για να εμπνέεις σεβασμό»

Ανιψιός του υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου, εκτός από το ποδόσφαιρο, ο Γιώργος Δαλούκας μεταφέρει σε φοιτητές τις επιστημονικές γνώσεις του. Διδάσκει ως επικεφαλής στο πανεπιστημιακό Εργαστήριο Νευροψυχολογίας.

«Γιατρός δεν είμαι, όπως λέγεται. Ούτε καθηγητή μου αρέσει να με λένε- δεν έχει προκηρυχθεί ακόμα η σχετική έδρα. Μελλοντικά σαφώς και είναι στόχος μου να γίνω λέκτορας ή και επίκουρος καθηγητής. Για την ώρα, ως κάτοχος και διδακτορικού (ΡΗD) στη Νευροψυχολογία Παιδιού, προτιμώ ως τίτλο το “ακαδημαϊκός”- μέλος της ακαδημαϊκής, πανεπιστημιακής κοινότητας, για την ακρίβεια, είμαι διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, κάνω μάθημα στην Ψυχολογία Κινητικής Συμπεριφοράς», διευκρινίζει. Εργασιακά συμβιβάζει τα θεωρητικώς ασυμβίβαστα, όπως και ο 33χρονος οφθαλμίατρος, επίσης διεθνής διαιτητής Μιχάλης Κουκουλάκης και ελάχιστοι άλλοι, σε επίπεδο συνδυασμού παρόμοιας καριέρας στο εξωτερικό. «Και στην αίθουσα, μετράει αυτό που διδάσκεις να το ξέρεις απ΄ έξω κι ανακατωτά, να μεταδίδεις εμπιστοσύνη και σιγουριά για τις ικανότητές σου. Είναι πώς πατάει κανείς, όλους τους επηρεάζει η αύρα που έχεις. Όπως στο μάθημα έχω την αποδοχή των φοιτητών μου, το ίδιο και στο γήπεδο, κριτήριο για μένα είναι η καθολική αναγνώρισή μου από τους παίκτες.

Εκεί με βοηθά πως έχω αποκτήσει τη φήμη του αυστηρού αλλά ταυτόχρονα και αμερόληπτου, πως αν τυχόν κάνω λάθος, αυτό θα είναι ανθρώπινο, κατανοητό».

Προσωπικά, θέλω να φεύγω από το γήπεδο και να ξέρω ότι έχω περάσει απαρατήρητος με τις αποφάσεις μου. Ειλικρινά, δεν μου αρκεί να με αποκαλούν “ο πιο μορφωμένος Έλληνας διαιτητής”. Θέλω σύντομα να λένε όλοι και “ο πιο καλός Έλληνας διαιτητής”…», τονίζει.