ΠΑΣΟΚ: η χρονιά του δράκου

Την Τρίτη έχει επέτειο το ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου για την ακρίβεια, αλλά δεν πρόκειται να γίνει τίποτε το εξαιρετικό στη Χαρ. Τρικούπη, που προετοιμάζεται εντατικά να μετακομίσει στα καινούργια γραφεία, δύο τετράγωνα παραπάνω, Διδότου και Ιπποκράτους. Ίσως γιατί κανείς δεν θέλει να θυμάται την 11η Νοεμβρίου 2007, ημέρα κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ ανέδειξε και πάλι πρόεδρό του τον Γιώργο Παπανδρέου, αφού προηγουμένως, και για 50 τόσες ημέρες φλερτάρισε σοβαρά με τη διάσπαση ή και τη διάλυση.

Κι όμως, για πολλούς, η ημερομηνία της εσωκομματικής εκλογής για το προεδρικό αξίωμα στο ΠΑΣΟΚ, παρ΄ ότι σήμερα φαντάζει πολύ μακρινή, δεν αποτελεί παρά την αφετηρία για την επιστροφή του Κινήματος στην εξουσία. Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι πνέει ούριος άνεμος στα πανιά του ΠΑΣΟΚ, οι «πολλοί» πιστεύουν ότι αν δεν είχε ξεκαθαρίσει το τοπίο έστω και με τον συγκεκριμένο τρόπο στις 11 Νοεμβρίου πέρσι, το ΠΑΣΟΚ, όχι στο κατώφλι της εξουσίας δεν θα βρισκόταν, όπως βρίσκεται σήμερα, αλλά θα την κοίταζε με τα κιάλια- τόσο μακρινό όνειρο θα ήταν. Είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι «ο Γιώργος άργησε, άργησε πολύ να εκκαθαρίσει την κατάσταση».

Αναβλητικότητα. Η αλήθεια είναι ότι αν κάτι χαρακτήριζε τον Γ. Παπανδρέου σε σχέση με τα εσωκομματικά, και ιδιαίτερα με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, ήταν η αναβλητικότητα, η λογική τού «άσε και θα δούμε»- κάτι που του κόστισε προσωπικά. Διότι έδινε την εντύπωση, όπως παραδέχονται σήμερα και συνεργάτες του κ. Παπανδρέου, ότι δεν έχει την πυγμή και την αποφασιστικότητα να συγκρουστεί με τους εσωματικούς του αντιπάλους.

Προσωπική κατάκτηση. Αποτέλεσμα, με ένα ανίσχυρο ηγετικό προφίλ, ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε στη γωνία για ένα μεγάλο διάστημα, με την ταμπέλα «δεν μπορεί» να τον ακολουθεί σταθερά σε κάθε του βήμα. Σήμερα, που τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, είναι δύσκολο να πει κανείς τι ακριβώς είναι εκείνο που άλλαξε την εικόνα και τον έκανε συμπαθή στο εκλογικό σώμα. Όλοι όμως συμφωνούν ότι είναι μια προσωπική του κατάκτηση, που δεν μπορεί κανείς να του την αναιρέσει. Γιατί:

● Δική του ήταν η απόφαση να αποπέμψει τον Κώστα Σημίτη.

● Δική του η πρωτοβουλία να προειδοποιήσει τον Ε. Βενιζέλο ότι η 11η Νοεμβρίου και ό,τι προηγήθηκε έχει τελειώσει και πως από εδώ και πέρα ένας μόνο δρόμος υπάρχει: να τον αναγνωρίσει ως αρχηγό.

● Δική του ήταν η απόφαση να παρέμβει το ΠΑΣΟΚ κόντρα στο ρεύμα, και κυρίως κόντρα στα όσα υπαγορεύει το συνδικαλιστικό κίνημα: η απεργία των φορτηγατζήδων, οι πρυτανικές εκλογές, η απεργία στα βενζινάδικα. ● Δική του ήταν και η απόφαση να κάνει το ΠΑΣΟΚ φιλολαϊκή στροφή (μέτρα για τις ασθενέστερες εισοδηματικά τάξεις, τους δανειολήπτες, τους μικρομεσαίους, τους αγρότες), στροφή που τον επανασυνέδεσε με παραδοσιακούς συμμάχους του, όπως οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι αγρότες- όλοι αυτοί είχαν αφομοιωθεί από τη Νέα Δημοκρατία.


Στοχευμένη και εντατική αντιπολίτευση

Oι δημοσκοπήσεις, που είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας έστω και στιγμιαία, δείχνουν να δικαιώνουν τον Γιώργο Παπανδρέου. Οι επιλογές του δικαιώνονται η μια μετά την άλλη και, το κυριότερο, πρώτη φορά ύστερα από πέντε χρόνια που ηγείται του ΠΑΣΟΚ:

● ουδείς τον αμφισβητεί, δημοσίως τουλάχιστον, ● ουδείς αμφιβάλλει ότι θα γίνει πρωθυπουργός (το πότε είναι το ζητούμενο), ● δείχνει σίγουρος για τον εαυτό του και καθόλου ανασφαλής, ειδικά στο βήμα της Βουλής που κάποτε αντιμετώπιζε με δέος. Με Βενιζέλο. Όλα αυτά, συν το γεγονός ότι από θέση ισχύος πια φαίνεται να τα έχει βρει με τον Β. Βενιζέλο (πολλά θρυλούνται και υπάρχει έντονο παρασκήνιο), του δίνουν την άνεση λένε συνεργάτες του να φεύγει μια ολόκληρη εβδομάδα εκτός Ελλάδος (στις ΗΠΑ, προ μηνός, στις Βρυξέλλες πρόσφατα), χωρίς τον φόβο ότι πίσω θα ξαναρχίσει η γκρίνια και η συνακόλουθη εσωστρέφεια ότι “το ΠΑΣΟΚ είναι απόν”. Τα σχήματα που έφτιαξε, ύστερα από τόσες και τόσες αναζητήσεις, δείχνουν να λειτουργούν αποτελεσματικά. Η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση είναι διαρκής, εντατική και στοχευμένη- και ο αρχηγός έχει πλέον την πολυτέλεια να ενισχύει το προφίλ του κάνοντας διεθνείς επαφές και δημιουργώντας την αίσθηση ότι είναι εν αναμονή πρωθυπουργός και προετοιμάζεται για “την ώρα εκείνη”. Πότε θα είναι; Στο ΠΑΣΟΚ υπολογίζουν ότι, έτσι όπως βαίνουν τα πράγματα σήμερα, όχι νωρίτερα από το ερχόμενο φθινόπωρο και ίσως και πιο αργότερα για να είναι κοντά στην προεδρική εκλογή. Την κλεψύδρα πάντως την έχουν γυρίσει ανάποδα, και περιμένουν.


Τέσσερα «άλυτα» ζητήματα

Αν και εξακολουθεί να υπολείπεται του Κ. Καραμανλή σε δημοφιλία ή στο περίφημο ερώτημα «ποιος είναι καταλληλότερος για την πρωθυπουργία;», ασφαλώς ο Γ. Παπανδρέου διήνυσε μεγάλη, τρομακτική απόσταση, από την 11η Νοεμβρίου μέχρι σήμερα. Ένα χρόνο πριν, βγήκε νικητής έχοντας μαζί του το μισό ΠΑΣΟΚ- το άλλο μισό είχε κατανεμηθεί μεταξύ του Β. Βενιζέλου και του Κ. Σκανδαλίδη. Αμφισβητούμενος από την ίδια του τη βάση, κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη αρκετών- έτσι που σήμερα να θεωρείται βέβαιο στο ΠΑΣΟΚ ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός Ωστόσο, πολλοί στο ΠΑΣΟΚ- κυρίως στο επίπεδο του στελεχικού δυναμικού- θα σπεύσουν να του καταλογίσουν, ακόμη και σήμερα που το ΠΑΣΟΚ προηγείται σταθερά της Νέας Δημοκρατίας, ότι:

1 Δεν έχει συγκροτήσει ένα πολιτικό όργανο που θα συζητάει μαζί του και θα παίρνει αποφάσεις.

2Λειτουργεί «μονοκομματικά», βασιζόμενος σε ένα στενό πυρήνα δικών του ανθρώπων.

3Δεν έχει ξεπεράσει ακόμη το σοκ της 11ης Νοεμβρίου και εξακολουθεί να είναι «συγκρατημένος» με τους πολιτικούς αντιπάλους του.

4 «Δεν ανοίγει το παιχνίδι», κρατάει καλούς παίκτες στον πάγκο, επιμένει σε ένα σχήμα που μπορεί και να μην του βγει και συγκαλεί τα όργανα όποτε το θυμάται (ότι υπάρχουν).