Γνώμη

Ο άρχοντας του αγώνα
του , Μανώλη Σαριδάκη

Το κλασικό ποδοσφαιρικό ντέρμπι της χρονιάς είναι προ των πυλών κι αντί στον Τύπο, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα καφενεία, να μιλάμε για τον αγώνα Παναθηναϊκού- Ολυμπιακού, μιλάμε για τη διαιτησία. Μείζον θέμα ποιος θα διευθύνει το ματς.

Σε ανάλογες περιπτώσεις στην Ευρώπη, με τα παιχνίδια Γιουνάιτεντ- Λίβερπουλ, Ρεάλ – Μπαρτσελόνα, Μίλαν- Ίντερ Μπάγερν- Βέρντερ κ.λπ., ουδείς ασχολείται με το ποιος θα είναι ο διαιτητής.

Εδώ, σ΄ αυτήν την υπέροχη χώρα γνωρίζουμε όχι μόνο το ύψος και το βάρος του διαιτητή, αλλά το επάγγελμά του, την οικογενειακή του κατάσταση, τη μάρκα του αυτοκινήτου του, τα χόμπι του, το κόμμα που ψηφίζει.

Εδώ, ο διαιτητής δεν είναι απλά ο «άρχοντας του αγώνα». Είναι το πρόσωπο της εβδομάδας, που ενίοτε γίνεται πρόσωπο του μήνα ή και της χρονιάς (ο φουκαράς ο Δούρος ακόμη τ΄ ακούει, διότι ο Ολυμπιακός αντί για 12 πρωταθλήματα πήρε έντεκα)!

Ποιος φταίει λοιπόν που ένας διαιτητής αντί να έχει δεύτερο ρόλο (πρωταγωνιστές είθισται να είναι οι παίκτες) έχει τον πρώτο;

Βασικά φταίνε οι παράγοντες και οι προπονητές, που στο πρόσωπο του διαιτητή βρίσκουν άλλοθι για τα δικά τους τραγικά λάθη. Ακολούθως φταίνε κάποιοι δημοσιογράφοι που, για να είναι αρεστοί στους ηγεμόνες, αναθεματίζουν τους διαιτητές.

Τέλος, φταίνε οι ίδιοι οι διαιτητές, που εκτός του γεγονότος ότι παρουσιάζουν συμπτώματα μαζοχισμού (ξέρεις τι είναι να σου βρίζουν τη μάνα, την οικογένεια, ό,τι ιερό και όσιο έχεις και να παριστάνεις τον κουφό;), υποκλίνονται στους προύχοντες του χώρου για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους ή οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική εξέλιξη.