Φινάλε για τη «χαμένη πριγκίπισσα των Ίνκας»

Ήταν μία από τις πιο εξωτικές φωνές και παρουσίες που πέρασαν από τη μουσική. Η Ίμα Σουμάκ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών. Η περουβιάνικη παράδοση που έντυσε τη φήμη της, οι εντυπωσιακές της εμφανίσεις και η χαρακτηριστική φωνή της-«φωνή των πουλιών»- που κάλυπτε πέντε οκτάβες έφτιαξαν στη δεκαετία του ΄50 τον μύθο της Ίμα Σουμάκ και έναν κόσμο με εξωτικές αναφορές, που δεν έμεινε ξένος στις νεώτερες γενιές. Τα μακριά μαύρα μαλλιά της, τα πολύχρωμα, φαντεζί κοστούμια, εμπνευσμένα από την παράδοση του τόπου της, από τις Άνδεις και τους Ίνκας, δημιούργησαν την εικόνα της που αγάπησε πολύ το κοινό. Στη φήμη μάλιστα που καλλιεργούσε το περιβάλλον της, ήταν απόγονος αυτοκρατορικής οικογένειας ή πριγκίπισσα των Ίνκας και μιλούσε τη «γλώσσα τους». Γεννήθηκε σαν Ζόιλα Αουγκούστα Εμπερατρίζ Σαβάρι ντελ Καστίγιο στην Καγιαμάρκα, στα υψίπεδα του Βόρειου Περού και άλλαξε το όνομά της σε Ίμα Σουμάκ, που σε μια περουβιάνικη διάλεκτο σημαίνει «Πόσο Όμορφη!» Από το 1950 αρχίζει την καριέρα της στη δισκογραφία και με επιτυχία, που ήρθε γρήγορα με το άλμπουμ της Voice Οf the Χtabay. Τα εξώφυλλα των δίσκων της, με έντονα χρώματα, τροπικά φυτά, βλάστηση της ζούγκλας, ηφαίστεια και λάβες έγιναν σήμα κατατεθέν της.

Μεγάλο ρόλο στην εικόνα και στον μύθο που είχε δημιουργηθεί έπαιξε ο σύζυγός της Μόιζες Βιβάνκο, αλλά κυρίως ο Λες Μπάξτερ, από τους βασικούς συνθέτες της exotica, είδους της ποπ μουσικής που συνδυάζει με ποπ ενορχηστρώσεις ήχους από Αφρική, Πολυνησία, Νότια Αμερική. Μαζί με τον Μπάξτερ η Σουμάκ έκανε και τον δίσκο «Μiracles», που πολλούς ξένισε με τον ήχο του, και έπειτα από αυτό οι φήμες πάλι είχαν φουντώσει ότι εκείνη επέστρεψε στο Περού, ενώ στην πραγματικότητα δεν είχε φύγει από το Λος Άντζελες. Έπαιξε, επίσης, σε μιούζικαλ και σε μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ, όπως στο «Μυστικό των Ίνκας», με τον Τσάρλτον Ίστον.

Στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 εμφανίστηκε και πάλι δειλά. Στην επιστροφή της ένα νεανικό κοινό που έφερε την exotica στη μόδα κράτησε τη Σουμάκ στις προτιμήσεις του, ψάχνοντας φανατικά τα δυσεύρετα άλμπουμ της. Το 1992, στην επιστροφή του lounge, ο Γκούντερ Κζερνέτσκι σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ «Υma Sumac- Ηollywood΄s Ιnca Ρrincess», oι αδελφοί Κοέν έβαλαν το τραγούδι της Αtaypura στον «Μεγάλο Λεμπόβσκι». Έμεινε ώς το τέλος της ζωής της στο Λος Άντζελες κοιτώντας κάθε μέρα, όπως γράφει το σάιτ της, τη δυτική πλευρά της πόλης που αγάπησε για περισσότερα από εξήντα χρόνια.