Το Πνεύμα του Τόνου

«Φτάνει πια»!
, Της Εύας Κοταμανίδου

Θέλεις, μα δεν μπορείς. Θέλεις να γράψεις, να μιλήσεις για πολιτισμό, για παιδεία (άλλη θλιβερή υπόθεση, θα φουντώσει πάλι σε λίγο), να ξαστερώνει το μυαλό σου, να πετάξεις μακριά απ΄ την καθημερινή μαυρίλα, μα δεν μπορείς. Το φάντασμα του Μπόμπι Σαντς, που πέθανε από απεργία πείνας στη φυλακή, ορθώνεται ξανά μπροστά σου. Ήταν αγωνιστής, εντάξει, ήρωας, επαναστάτης, πάνω απ΄ όλα όμως άνθρωπος. Δεν είναι λιγότερο «άνθρωποι» οι δικοί μας φτωχοδιάβολοι φυλακισμένοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά! Με μια αγωνιώδη κραυγή «Φτάνει πια», πέρασαν κι αυτοί, από χθες, το θανατερό κατώφλι της άρνησης τροφής. Έτσι κι αλλιώς οι απελπισμένοι δεν έχουν τίποτα πια να χάσουν (άλλοτε μιλούσαμε για αλυσίδες), τα «σωφρονιστήρια» κατάντησαν κολαστήρια, οι θάνατοι, οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται: 377 σε μια δεκαετία, 50 μόνο πέρσι. Σε χώρους των 7.500 ατόμων στοιβάζονται 13.000, πληρότητα που ξεπερνάει το 142%. Κρατούμενοι σε άθλιες συνθήκες, όπου παραβιάζονται όλες οι ανθρώπινες αξίες. Πλήθος οι υπόδικοι, το 1/3 που περιμένουν να δικαστούν.

Φτάσαμε ένας στους χίλιους κατοίκους της χώρας να είναι για ψύλλου πήδημα στη φυλακή. Οι τοξικομανείς, χωρίς ιατρική φροντίδα, αντί να βρίσκονται σε αναρρωτήρια, παραμένουν σε άθλια κελιά, όπου η χρήση ναρκωτικών οργιάζει. Δυο φορές έτυχε να επισκεφτώ φυλακές: Κορυδαλλός, Αυλώνα. Είδα από κοντά το σκοτάδι, την απεγνωσμένη έκκληση για βοήθεια στο βλέμμα των εγκλείστων. Φτάνει πια!

Χρειάζονται φροντίδα, πολιτισμένη αντιμετώπιση, αν θέλουμε να τους παραδώσουμε «υγιείς» στην κοινωνία!