Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Η στιγμή του (μεγάλου) ψέματος

Aγαπητή Φοίβη, Στο τηλεπαιχνίδι «Η στιγμή της αλήθειας» δεν με σοκάρουν οι εξομολογήσεις των παικτών. Άλλωστε οι περισσότεροι έχουν επιλεγεί λόγω της «ιδιαίτερης» προσωπικής τους ζωής. Τι θα γίνει όμως όταν οι ερωτήσεις πάψουν να αφορούν τον έναν, αλλά τους πολλούς;

Είστε άνεργος πάνω από δύο χρόνια; Έχετε να φάτε πάνω από πέντε μέρες; Ζητάτε δανεικά ακόμη και από τους περαστικούς, ενώ μέχρι χθες τους κοιτούσατε μέσα από το πολυτελές σας τζιπ αδιαφορώντας; Θα σκοτώνατε ως έσχατη λύση για την αποφυγή των προβλημάτων σας;

Για γενική ύφεση μας προετοιμάζουν τα ΜΜΕ. Το βέβαιο είναι πως θα παντρευτούμε την ανεργία και το διαζύγιο θα κάνει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια να βγει. Ίσως για πρώτη φορά ο κινηματογράφος θα βρίσκεται πίσω σε εφέ, σκηνές βίας, σενάρια και απόλυτο χάος από τη σκληρή πραγματικότητα. Το βλέμμα ενός απλού απογοητευμένου πολίτη θα στερήσει όλα τα Όσκαρ από τους γνωστούς σταρ του Ηollywood.

Η γενιά των 700 ευρώ, χωρίς ένσημα, με τις ανθρώπινες σχέσεις να αμφισβητούνται όσο ποτέ άλλοτε, με άχρηστα πτυχία, με ένα σωρό φακέλους από τράπεζες στον διάδρομο της πολυκατοικίας να δηλώνουν απλήρωτα χρέη, υποχρεούνται να απαντήσουν στην πρώτη ερώτηση «από τη στιγμή της δικής τους αλήθειας» που ίσως ήδη να τη μοιράζονται και κάποιοι από εμάς: «Το άγχος για την αβεβαιότητα του αύριο, φοβάστε ότι θα επηρεάσει την υγεία σας;».

Δημήτρης Τάραμας, ετών 28 που δηλώνω έως τώρα υγιής!

Δεν έχω να σας προσφέρω άλλη καταφυγή σ΄ αυτόν τον εξευτελισμό του ανθρώπινου είδους, αγαπητέ Δημήτρη, παρά ολίγη τέχνη. Διότι, ό πως λέει η Κική Δημουλά, «η τέχνη ξαναπλάθει ως λαθραίος θεός τον κόσμο από την αρχή, μεταμορφώνοντας ό,τι μας απελπίζει ως γνωστό κι αδιάσειστο σε μια καταπραϋντική αβεβαιότητα».


Όσπρια ή αγέλες;

Αγαπητή Φοίβη, Κυβέρνηση- συνδικαλιστικό κίνημα- κόμματα και ο λαός στη γωνία! Τις διαδηλώσεις τις ορίζουν πλέον, όχι οι ανάγκες του λαού, αλλά τα χρώματα των κομμάτων! Το κόκκινο, το πράσινο, το κιτρινοπορτοκαλί. Το γαλάζιο απουσιάζει εντελώς, ίσως γιατί η ταύτισή του με την παρούσα κυβέρνηση, το κάνει να ντρέπεται. Ίσως.

Μένουν λοιπόν τα υπόλοιπα κόμματα, που ξέρουν πολύ καλά πως η ανάγκη των ανθρώπων για δουλειά δεν έχει χρώμα! Είναι δικαίωμα πανανθρώπινο. Ότι το ψωμί στο τραπέζι δεν έχει χρώμα κι αυτό…

Αλήθεια κύριοι, τι χρώμα έχουν άραγε τα μάτια των παιδιών, όταν ρωτούν τον πατέρα τους… γιατί δεν πήγε σήμερα στη δουλειά. Στο πρόσωπο του πατέρα δεν διακρίνω κανένα χρώμα, γιατί είναι σκυφτό και η ερώτηση των παιδιών, μένει μετέωρη… Έτσι το δικαίωμα του λαού στη διαδήλωση, υπολογισμένα κατακερματισμένο, υπηρετεί πλέον όχι τους πολίτες, αλλά τα κόμματα! Σε χωριστή πλατεία το κόκκινο και σκόρπια σε άλλες πλατείες τα υπόλοιπα… Αλήθεια, πώς μας μετράνε στο τέλος κάθε πορείας; Σαν κουκκιά ή σαν πρόβατα; Θα είχε ένα ενδιαφέρον να μάθουμε επιτέλους αν ανήκουμε στα… όσπρια ή στην ευγενή αγέλη των προβάτων!

Για να σκεφτούμε όλοι και κυρίως οι νέοι, γιατί είμαστε τόσο λίγοι στις διαδηλώσεις. Γιατί άραγε οι περισσότεροι νέοι προτιμούν, με το χαρτζιλίκι του μπαμπά, τους καναπέδες των καφετεριών, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση σε αγαστή σύμπνοια με τα σημερινά, αλλά και αυριανά αφεντικά, βάζουν STΟΡ στο μέλλον τους; Η δημόσια παιδεία ξεπουλιέται. Το δικαίωμα στην εργασία απαξιώνεται, η προστασία των εργαζομένων και όλοι σχεδόν οι νόμοι που κερδήθηκαν με αίμα στα πεζοδρόμια όλου του κόσμου, τον περασμένο αιώνα καταστρατηγήθηκαν! Τι νόημα μπορεί να έχουν σ΄ αυτόν τον εφιαλτικό κόσμο οι χωριστές σας διαδηλώσεις; Τι κρίμα… Όσο για τα χρώματα στις σημαίες σας; Της αδιέξοδης στοάς το χρώμα βλέπω μονάχα. Και είναι μαύρο!

Ας κλείσει αυτήν την επιστολή ο Μαγιακόφσκι: «Έιι… εσείς που σουλατσέρνετε… / Βγάλτε τα χέρια απ΄ τις τσέπες./ Κι αν είν΄ κανείς σας δίχως χέρια/ ν΄ αρθεί να χτυπηθεί με κουτουλιές».

Πολίτης του καναπέ, Σάσα Βενιέρη Μαγιακόφσκι αντιτείνω επίσης (σε μτφ. Άρη Αλεξάνδρου από το «Σύγνεφο με παντελόνια»), αγαπητή Σάσα, ως αντίδοτο: «Τη σκέψη σας που νείρεται/ πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας/ σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές/ σ΄ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,/ εγώ θα την τσυγκλάω/ επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου./ Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα/ώς να χορτάσω χλευασμό»…


Βγάλε το χέρι από τα κεκτημένα, θείο

Aγαπητή Φοίβη, Με δήλωσή του ο επίτιμος της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να… βάλει χέρι στα εργασιακά δικαιώματα. Δήλωσε δε ότι «η κατάσταση είναι κρίσιμη και δεν μπορεί κανείς να οχυρώνεται πίσω από κεκτημένα δικαιώματα». Όπως καταλαβαίνετε για να παρουσιαστεί με τέτοιες δηλώσεις έπειτα από καιρό ο επίτιμος, κάτι μας ετοιμάζουν και φυσικά με προπομπό τον ίδιο δεν θα είναι και καλό. Εμείς ένα έχουμε να πούμε: ας κάνει ο επίτιμος την αρχή να επιστρέψει από τις τρεις συντάξεις του, τουλάχιστον τη μία και μετά συζητάμε για τα δικά μας κεκτημένα.

Βασίλης Αξελής, Πελασγία Φθιώτιδας Φτου, φτου, φτου, σκόρδααααα. Πάτε να την γκαντεμιάσετε την ταπεινή τούτη στήλη, αγαπητέ Βασίλη. Αν καταφέρετε πάντως τον επίτιμο να δώσει μία από τις συντάξεις του, πείτε του υπέρ του ελληνικού λαού να απαρνηθεί και μερικά από τα… «κεκτημένα» αρχαία της περιβόητης συλλογής του.