Μέτρα μόνο κατά… της επιτήρησης

Την τελευταία στιγμή αναμένεται να διασωθεί από τη διαδικασία της επιτήρησης η ελληνική οικονομία, αφού οι προβλέψεις που θα ανακοινώσει τη Δευτέρα η Κομισιόν θα φέρουν το έλλειμμα να κινείται κοντά στο 3%, χωρίς να το υπερβαίνει- φυσικά, μετά την πολιτική συμφωνία που πέτυχε ο κ. Αλογοσκούφης, βοηθούσης και της οικονομικής κρίσης.

Αυτό είναι όμως μόνο το τυπικό και επικοινωνιακό μέρος. Διότι η Ελλάδα θα βρεθεί σε ουσιαστική επιτήρηση, με τις Βρυξέλλες να της ζητούν πρόσθετα μέτρα περιορισμού των δαπανών και αύξησης των εσόδων, αφού κρίνουν ήδη- σύμφωνα με κοινοτικές πηγές- ότι η ογκώδης αύξηση του ελλείμματος οφείλεται σε «λανθασμένες πολιτικές επιλογές» τον καιρό που η οικονομία επέτρεπε μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Οι κοινοτικοί, θέλοντας να δείξουν την κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας – και μάλιστα σε μια εποχή που η ευρωζώνη βυθίζεται στην ύφεση- κουνούν με νόημα το δάκτυλο και τονίζουν πως οι επενδυτές δεν εμπιστεύονται την Ελλάδα. «Είναι χαρακτηριστικό», λένε πηγές της Κομισιόν, «ότι αυτή τη στιγμή η χώρα δανείζεται με 1,60 πλέον, το υψηλότερο ποσοστό από κάθε άλλη χώρα των 27, έναντι των γερμανικών ομολόγων» (σ.σ.: επί κυβερνήσεων Σημίτη ήταν 0,25). Φυσικά, αυτό έχει ως αποτέλεσμα και τη διόγκωση του δημοσίου χρέους, που φορτώθηκε και τα 28 δισ. για το ταμείο των τραπεζών- τα οποία έχουν προκαλέσει συζητήσεις κι ακόμη δεν γνωρίζουμε εάν θα δημιουργήσουν την απαραίτητη ρευστότητα στην αγορά.

Επιβάλλουν λιτότητα. Πρακτικά δηλαδή οι Βρυξέλλες δεν θα επιτρέψουν στην ελληνική κυβέρνηση όχι μόνον να πάρει μέτρα ανακούφισης των οικονομικά ασθενέστερων- στον βαθμό που αυτά απαιτούν δαπάνες του προϋπολογισμού- αλλά θα απαιτήσουν και νέα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αυτά μπορεί να ποικίλλουν από την αύξηση του ΦΠΑ (δεδομένου ότι με την ύφεση προ των πυλών ο κίνδυνος των πληθωριστικών πιέσεων είναι πολύ μικρότερος), τη μείωση των αμυντικών δαπανών, τη συρρίκνωση των δαπανών του δημοσίου τομέα μέχρι την εκμηδένιση με κάθε τρόπο των ελλειμμάτων των ΔΕΚΟ.

Έτσι η κυβέρνηση, λόγω της πολιτικής που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια, βρίσκεται στην παράδοξη θέση να είναι σχεδόν η μόνη χώρα της ευρωζώνης που όχι μόνον δεν μπορεί να προχωρήσει εν μέσω κρίσης σε ένα «κοινωνικό πακέτο» για την ανακούφιση των ασθενέστερων- διότι τα 4 με 5 δισ. που θα όφειλε να έχει διαθέσιμα δεν τα έχει- αλλά παράλληλα είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει πολιτική λιτότητας και «μεταρρυθμίσεων» για να αποφύγει την επιτήρηση.

Η κατάσταση επιδεινώνεται περαιτέρω εάν λάβει κανείς υπόψη του ότι η Ελλάδα δεν έχει στην ουσία απολύτως κανένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας- εάν εξαιρέσουμε, όπως σημειώνει εύστοχα η Κομισιόν, τους ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς και την αλληλεγγύη των γενεών που ακόμη υφίστανται στη χώρα μας, σε αντίθεση με άλλες κοινοτικές χώρες. Κι αυτό παρά τον πακτωλό χρημάτων που έχουν εισρεύσει και εξακολουθούν να εισρέουν από την Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο- αλλά που δυστυχώς είθισται να «επενδύονται» όπως λένε πηγές των Βρυξελλών σε ποικίλα σεμινάρια και θέσεις προσωρινής απασχόλησης αμφιβόλου αποτελέσματος (αλλά βέβαιης συγκάλυψης του πραγματικούς αριθμού των ανέργων).