[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Βασίλης Μουλόπουλος

(ο αρθρογράφος, για την «επιστροφή» του κράτους)

Και μια ωραία πρωία ξύπνησα και τα βρήκα μπροστά μου. Το κράτος, το Δημόσιο. Να το επικαλούνται όλοι και παντού. Δεν καταλαβαίνω πότε, πώς και γιατί έγινε αυτό, αλλά κάτι δεν μου πάει καλά. Γιατί οι ιερείς της νέας θρησκείας είναι οι ίδιοι με τη χθεσινή. Κυβερνήσεις νεοφιλελεύθερες.

Υπουργοί επιχειρηματίες και επιχειρηματίες υπουργοί. Κόμματα επιχειρήσεις και επιχειρήσεις κόμματα. Είναι οι ίδιοι μεταμοντέρνοι δεξιοί και αριστεροί που δολοφόνησαν και έθαψαν το κράτος.

Και τώρα θέλουν να το αναστήσουν.

Για να μας σώσει. Να εγγυηθεί τις καταθέσεις μας, τις μετοχές μας, τις (ιδιωτικές)

συντάξεις μας, τις τράπεζές μας, τις επιχειρήσεις μας. Μια επιστροφή στο μέλλον. Αλλά κάτι, επαναλαμβάνω, δεν μου πάει καλά. Κάτι λείπει από το κάδρο αυτής της επιστροφής: το κοινωνικό κράτος. Εκείνο που κάποτε ξόδευε πολλά και εξασφάλιζε την εργασία, την υγεία, την Παιδεία, τις συντάξεις των πολιτών του. Εκείνο το κράτος δεν επιστρέφει ή μάλλον δεν «πρέπει» να επιστρέψει. Εκείνο το κράτος «είναι κακό»: διεφθαρμένο, πολυδάπανο, αναχρονιστικό, αποτυχημένο. Και εδώ το κάδρο ξεκαθαρίζει.

Οι έννοιες που κρύβονται πίσω από τις λέξεις γίνονται σαφείς. Το κράτος που επιστρέφει δεν θα είναι ηγεμόνας αλλά δουλοπάροικος. Δεν θα αντικαταστήσει ούτε θα δαμάσει την αγορά. Θα την υπηρετήσει. Θα φροντίσει τις τράπεζες και όχι τα σχολεία, τα χρηματιστήρια και όχι τα νοσοκομεία.

(«Το Βήμα»)