«Η τέχνη δεν έχει να κάνει με το διαβατήριο»

«Αν η δουλειά σου είναι καλή και αρέσει, δεν έχει σημασία η εθνικότητα», λέει στα «ΝΕΑ» ο διεθνής εικαστικός Στήβεν Αντωνάκος που παρουσιάζει τη νέα δουλειά του στην Αθήνα
O Στήβεν Αντωνάκος παίζει τα χρώματα στα δάχτυλα, καθώς κρατούν πρωταγωνιστικό ρόλο στα έργα του. Και πιστεύει πως… το χρώμα της επιδερμίδας του Μπάρακ Ομπάμα δεν θα αποτελέσει εμπόδιο για την εκλογή του. «Η Αμερική βεβαίως και είναι έτοιμη για έγχρωμο πρόεδρο», λέει στα «ΝΕΑ» ο ελληνικής καταγωγής καλλιτέχνης, που λίγο πριν από τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσιάζει την ολοκαίνουργια δουλειά του στην Αθήνα και ετοιμάζεται για το ταξίδι της επιστροφής, ώστε να είναι παρών στις εκλογές.

«Υποστηρίζω τον Ομπάμα. Ο ΜακΚέιν αντιπροσωπεύει τις ιδέες του Μπους. Ο Ομπάμα εκφράζει την αλλαγή. Υπόσχεται πως θα αλλάξει πράγματα σε καίριους τομείς όπως η υγεία και η παιδεία. Και το βασικότερο, είναι υπέρ του διαλόγου. Οι Ρεπουμπλικανοί είναι πιο επιθετικοί και υπέρ του πολέμου στο Ιράκ. Οι Δημοκρατικοί τάσσονται υπέρ του διαλόγου». Και ενώ δεν αρνείται να τοποθετηθεί πολιτικά, προτιμά να κρατάει την πολιτική μακριά από τη δουλειά του. «Κάποια έργα τέχνης είναι, προφανώς ή λιγότερο προφανώς, πολιτικά και πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως ο καλλιτέχνης πρέπει να παίρνει θέση στα τεκταινόμενα της εποχής του. Το κοινό όμως δεν πρέπει να περιμένει πολιτικές δηλώσεις μέσα από τα έργα τέχνης. Μπορώ να πω τη γνώμη μου ή να την εκφράσω με την ψήφο μου, όχι μέσω της δουλειάς μου», συνεχίζει ο 82χρονος καλλιτέχνης, του οποίου τη δουλειά έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κυρίως σε μουσεία (σχέδιά του εκτίθενται από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Ωδείο Αθηνών), ιδρύματα και δημόσιους χώρους (η «Πομπή» του κοσμεί τον σταθμό Αμπελόκηποι του Μετρό) και όχι σε γκαλερί, όπου είναι έντονος ο εμπορικός χαρακτήρας.

«Είναι μια ευκαιρία να προσεγγίσω ένα κοινό που δεν πηγαίνει στο μουσείο.

Σε ένα χώρο με μεγάλες βιτρίνες σε μια κεντρική γειτονιά της Αθήνας, όπου ο καθένας θα μπορεί να βλέπει τα έργα μου ακόμη και το βράδυ, όταν η γκαλερί είναι κλειστή. Βεβαίως, με ενδιαφέρει και το εμπορικό κομμάτι. Μου αρέσει να αγοράζουν οι άνθρωποι έργα μου, να τα βάζουν στο σπίτι τους και να τα απολαμβάνουν» εξηγεί, ενώ μας δείχνει τις τέσσερις νέες εγκαταστάσεις που ετοίμασε ειδικά για την έκθεση στην γκαλερί Καλφαγιάν, με πρωταγωνιστή και πάλι το νέον.

«Δεν χρησιμοποίησα τους τοίχους της γκαλερί. Έχτισα νέους και εκεί πάνω δούλεψα τα γνωστά μου μοτίβα αλλά σε διαφορετική κλίμακα», λέει για τους πολύχρωμους κύκλους που δεν κλείνουν και τις γωνίες που έχει δημιουργήσει. «Κάθε φορά που ξεκινάω να φτιάξω ένα έργο, πατάω πάνω στα παλαιότερα και βήμα- βήμα προχωρώ παρακάτω, αφήνοντας τον χώρο και τα υλικά να μου δείξουν τον δρόμο. Η δουλειά μου ακολουθεί γραμμική πορεία, που διέπεται από συνέπεια και προσαρμόζεται

ΙΝFΟ

Η έκθεση του Στήβεν Αντωνάκου εγκαινιάζεται αύριο στις 20.00 στην γκαλερί Καλφαγιάν (Χάρητος 11, τηλ. 210-
72.17.679). Έως 6 Δεκεμβρίου.

κάθε φορά ανάλογα με τον χώρο», δίνει το στίγμα του.

Πιστεύετε πως το αμερικανικό διαβατήριο σας άνοιξε δρόμους, ενώ το ελληνικό αποτέλεσε τροχοπέδη για τους Έλληνες συναδέλφους σας;

Το διαβατήριο δεν έχει να κάνει με την τέχνη. Αν η δουλειά σου είναι καλή και αρέσει, δεν έχει σημασία η εθνικότητα. Εξάλλου οι Έλληνες ήδη από τη δεκαετία του ΄70 έχουν αρχίσει να ταξιδεύουν, να δείχνουν τη δουλειά τους στο εξωτερικό- και όλο αυτό το βρίσκω εξαιρετικό.

Τι θα ζητούσατε από τον Έλληνα υπουργό Πολιτισμού;

Να δημιουργήσει ιδρύματα και να ενθαρρύνει τις δωρεές. Για παράδειγμα ένας συλλέκτης που θέλει να δωρίσει έργα του, πρέπει να τυγχάνει φορολογικών απαλλαγών. Έτσι εμπλουτίζουν τις συλλογές τους τα μεγάλα μουσεία στις ΗΠΑ.


«Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης θα βοηθήσει την Αθήνα»

«Μου αρέσει να έρχομαι στην Αθήνα. Έχει αναβαθμιστεί πολύ και θα πρότεινα στους ιδιοκτήτες κτιρίων να τα αξιοποιήσουν κοσμώντας τα με έργα σύγχρονων καλλιτεχνών», λέει ο εικαστικός Στήβεν Αντωνάκος. «Η γοητεία της Αθήνας έγκειται στην υπέροχη αντίθεση ανάμεσα στις αρχαιότητες και το μοντέρνο». Πώς σας φαίνεται το Νέο Μουσείο Ακρόπολης;

Αν και δεν το έχω δει εσωτερικά, νομίζω πως είναι πολύ μεγάλο. Θεωρώ όμως πολύ καλή ιδέα την επικοινωνία του κτιρίου με τον Παρθενώνα. Όσο για τα δύο κτίρια μπροστά από το Μουσείο, θα προτιμούσα να μην γκρεμιστούν διότι αποτελούν στοιχεία του χαρακτήρα της πόλης. Θυμάμαι την Αθήνα της δεκαετίας του ΄50, γεμάτη υπέροχα κτίρια που σήμερα δεν υπάρχουν. Τώρα κοιτάζουμε παλιές φωτογραφίες και τα νοσταλγούμε.

Πιστεύετε πως θα βοηθήσει στον επαναπατρισμό των Γλυπτών του Παρθενώνα;

Θα το ήθελα, αλλά αμφιβάλλω. Βέβαιο είναι πως ένα τέτοιο μουσείο θα βοηθήσει την Αθήνα, όπως και κάθε ανάλογο κτίριο.